Moira & Joost op wereldreis

Naar Nederland

2010-11-11T09:57:00.001+07:00

Nu we een week of drie weten dat onze verblijfsvergunning voor Nieuw Zeeland is goedgekeurd werd het tijd om de vervolgstappen te plannen.

In principe wilde wij voor 1 januari in NZ zijn en officieel emigreren per 31/12. Helaas gaat dit niet lukken doordat onze paspoorten nog heen-en-weer moeten worden gestuurd naar London, wat zo’n twee weken duurt. Verzenden vanaf Koh Tao is geen optie en aangezien we hier pas op 1 december vertrekken lukt het nooit meer om alles voor 31/12 geregeld te hebben.

Als je het idee van emigratie per 31/12 loslaat dan zijn we weer helemaal vrij om te kiezen wat onze volgende bestemming zal worden. We hebben er voorgekozen om voor een week of 10 naar Nederland te komen. Leuk om vrienden en famillie weer te zien, na 4 jaar de feestdagen weer eens ‘thuis’ te vieren en ook voor Joost zijn werk komt het allemaal goed uit. We kijken er nu al naar uit, behalve naar de kou dan :)

tropische storm van vorige week

Deze laatste weken op Koh Tao zijn redelijk uniek voor ons. Als je al onze bezoeken aan elkaar plakt dan zijn we hier in totaal bijna een jaar geweest en hebben bijna alle seizoenen ervaren. Het enige dat wij tot nu toe nooit hadden meegemaakt was de piek van de regentijd in November.

Ruim een week geleden trok en een tropische depressie over Thailand. Deze storm was qua intensiteit net geen cycloon. Het oog trok zo’n 100 KM zuidelijker langs ons, maar toch kregen we een flinke portie slecht weer. Het heeft bijn 36 uur non-stop geregend en er is ongeveer even veel regen gevallen als in een hele Nederlandse herfst.

Grote delen van zuid Thailand zijn onder water komen te staan. Dagen lang kwamen er geen schepen naar het eiland in verband met te hoge golven. De provincie waar Koh Tao ook aan toehoort heeft de noodtoestand uitgeroepen in 17 districten, waaronder ook onze buurt eilanden Koh Samui en Koh Phangan. Koh Tao zelf is redelijk gespaard gebleven. Er zijn flink wat bomen omgewaaid en er was een klein beetje wateroverlast.

wolkbreuk en overstroming

Gisteren hebben we opnieuw een cadeautje gekregen van Moeder natuur. Zo’n 24 uur lang heeft het intens hard geregend. Dit was pas echt een ‘wolkbreuk’, er is zeker meer dan twee meter regen gevallen. Op het hoogte punt van de storm is Joost naar buiten gegaan en ondanks dat we op een helling wonen stond hij tot aan zijn enkels in het water. Deze regen was een stuk heviger dan die van vorige week.

Al het water dat van de bergen / heuvels afkomt verzameld zich in het grootste dorpje van het eiland, genaamd Sairee village. Het nieuwe rioleringssysteem – met een diameter van bijna 1 meter(!) – kon de ernome hoeveelheid water simpelweg niet aan. Veel van de winkels zijn gedeeltelijk onder water komen te staan.

Ongeveer een uur na het hoogtepunt zijn wij samen opnieuw naar Sairee gegaan. De regen was inmiddels gestopt en we hebben enkele foto’s gemaakt. Inmiddels was het water al weer een stuk rustiger en lager dan op het hoogtepunt. Joost schat dat het water zo’n 30 tot 40 centimeter hoger was dan op de foto’s te zien is.

Hopelijk hebben we nu het ergste van het regenseizoen gehad. De voorspellingen zijn redelijk.

foto’s overstroming

Tot in Nederland,

Joost & Moira

Residence Approved

2010-10-19T17:05:00.011+07:00

Zojuist kregen we een mailtje van het online systeem van de NZ immigratiedienst. Het lijkt er op dat onze aanvraag is goedgekeurd!

Voor de zekerheid hebben we de immigratie afdeling in London inmiddels gevraagd wat dit inhoudt. Hebben we nu de "onvoorwaardelijke" vergunning gekregen, of het 12 maanden "work-to-residence" visum??

UPDATE:

Hello Joost

Approved in principle for permanent residency

Kind regards

Immigratie in laatste stadium

2010-09-03T16:57:00.002+07:00

Vandaag hebben we één van de laatste hindernissen genomen in ons immigratieproces.

Indien een “skilled immigrant applicant” geen aanbod heeft voor een betaalde baan volgt als laatste stap in het proces een formeel telefonisch interview. In dit interview tracht de immigratiedienst te achterhalen of de kandidaat voldoende geschikt is om te integreren in de Kiwi samenleving. (Misschien ook een leuk idee voor de Nederlandse immigratiedienst :p)

Er worden allerhande vragen gesteld met een sterke focus op de mogelijkheden van de kandidaat om een baanaanbod te verwerven. Ze vragen bijvoorbeeld of je al gekeken hebt naar de beschikbare vacatures en of je al in contact bent getreden met werkgevers en/of employment agencies.

Het gesprek liep redelijk voorspoedig. Joost is zo’n 25 minuten aan het woord geweest en in z’n 5 minuten werden er nog wat vragen aan Moira gesteld. Na ongeveer 30 minuten was alles achter de rug en nu kunnen we alleen nog maar duimen ...

Vandaag of maandag neemt onze case officer een beslissing op ons dossier. Hierna kost het nog ongeveer een week waarin een tweede officer het dossier dubbel checked en het oordeel van de eerste officer bekrachtigd. Dus met een geluk horen we tussen 13 en 17 september wat het oordeel is.

Er zijn drie mogelijk uitkomsten. Ten eerste kan de officer besluiten dat zij ons niet geschikt acht voor emigratie en zal ons verzoek afwijzen ... daar hopen we dus niet op :) Ten tweede kan zij van mening zijn dat wij wel potentieel hebben maar dat zij nog wel vraagtekens plaatst bij de uitkomst. In dat geval krijg je een werkvisum voor 12 maanden en moet daarbinnen aantonen dat je netjes kunt settle-en, waarna je alsnog je permanente verblijfsvergunning krijgt toegewezen ... ook hier zitten we niet op te wachten, maar het is beter dan niets.

Het laatste scenario is de Heilige Graal. Immigratie plaatst geen twijfel bij ons vermogen brave Kiwi onderdanen te worden en het permanente verblijfsvergunning wordt zonder voorwaarden verstrekt. Natuurlijk hopen we dat wij in deze categorie worden geplaatst. Over ongeveer 14 dagen zullen we het weten.

Wie duimt er mee????

Groet,

Joost & Moira

Dat was het dan ...

2010-07-10T21:23:00.001+07:00

Ons vorige bericht schreven we nog vanuit Darwin (Australië), zo’n zes weken geleden. Sindsdien hebben we nog drie weken door Indonesië gereisd. Na een aantal dagen Bali zijn we voor het eerst naar de Gili eilandengroep geweest, wat erg goed beviel. Tot slot zijn we een week naar Yogyakarta geweest waar we een jaar eerder ook al met veel plezier hebben verbleven.

Via Kuala Lumpur (Maleisië) zijn we nu weer “thuis” op Koh Tao, waar we tot eind september zullen verblijven. Niet bepaald een straf.

Foto’s Indonesië

het einde

Zelf zien we Koh Tao als de laatste bestemming van onze wereldreis. Na ruim 3 jaar hangen we onze backpacks in de wilgen. Ook al is de wereld nog vele malen groter dan het stuk dat wij gezien hebben is het tijd om er een punt achter te zetten. We zullen die andere mooie plekken later maar door middel van “gewone” vakanties moeten gaan ontdekken.

Voornamelijk het hotelleven gaat op een gegeven moment tegenstaan. We merken dat we al ruim een jaar steeds langer op één plek blijven plakken. Ook begint alles op een gegeven moment op elkaar te lijken en bij nieuwe steden of activiteiten denk je “Goh, dat lijkt op ...”.

Langzamerhand ontstaat het verlangen weer om een “normaal” leven te gaan leiden, ook al weten we nog niet hoe zo’n “normaal” leven er voor ons uit zal gaan zien. Wel weten we dat dit zich in een grote stad in Nieuw Zeeland of Australië af zal gaan spelen, waarbij Auckland nu het meest voor de hand ligt.

Inmiddels is onze aanvraag voor een permanente verblijfsvergunning voor Nieuw Zeeland in behandeling. We hebben nu met enige regelmaat contact met onze “Case Officer”, die continue nieuwe documenten en dergelijk bij ons opvraagt. Het is een kostbare en tijdrovende klus, maar als het mee zit krijgen we aan het einde er een mooie beloning voor terug. Met een beetje mazzel zullen we tegen eind september, als we Koh Tao weer verlaten, meer weten over de uitkomst.

Met dit bericht komt ook een einde aan dit weblog. Misschien zullen we in de toekomst nog eens iets schrijven over de immigratieprocedure of ons nieuwe leven elders, maar dat is nu nog onduidelijk. Moira zal in ieder geval wel haar Hyves profiel blijven gebruiken om vrienden en familie op de hoogte te houden van onze avonturen.

Rest ons jullie hartelijk te bedanken voor het lezen van onze berichten. Ook al werden we per maand lakser met het bijwerken is het doel dat wij ermee hadden wel bereikt. Als we zelf door de berichten heen bladeren komen er bij ons weer een hoop herinneringen naar boven.

Nogmaals dank voor de aandacht, het beste en gegroet!

Moira & Joost

PS. Net als bij DVD’s hebben wij ook “bonus content”. Hierbij onze “deleted scenes”: een samenvatting van 3 jaar in 475 foto’s die voor 90% niet eerder zijn geupload.

Laatste stukje Nieuw Zeeland en Australië

2010-05-25T20:04:00.000+07:00

New Zealand

Zoals jullie inmiddels wel gemerkt hebben wordt de frequentie waarmee wij berichten op dit weblog plaatsen steeds lager. Dit komt waarschijnlijk doordat we vaker voor langere tijd op één plaats verblijven en daardoor valt er minder te vertellen.

De laatste keer dat we hier schreven waren we aangekomen in Christchurch, nadat we onze eerste road trip op het zuider eiland achter de rug hadden. Hierna hebben nog één laatste etappe per auto afgelegd: de mooiste van de vier. Noord NZ was mooi maar de echte schoonheid van het land is te vinden in het zuiden. Hoe zuidelijker je komt hoe meer de wilde groene natuur het beeld gaat beheersen.

Zoals de foto’s zullen laten zien werd het ene hoogtepunt binnen een dag alweer overtroffen met de volgende. Onze trip naar het bekende Milford Sound is letterlijk in het water gevallen, wat een geluk! Doordat de bergen geen water vast kunnen houden vormen zich hier honderden watervallen en ook al viel het zicht tegen leverde het toch een spectaculair geheel op. Ook het absolute zuiden leverde veel bezienswaardigheden op. Mooie rotsformaties, zeehonden en onvergetelijke views. Maar goed, de foto’s spreken boekdelen.

foto's New Zealand

Australia

Nu we dit schrijven hebben hebben we Australie inmiddels al weer verlaten, wat onze bestemming was na NZ. We zijn er een kleine drie maanden geweest, waarvan het grootste deel in de noord westelijke ‘stad’ Cairns. Heel veel valt er niet te vertellen over deze tijd in Oz en we hebben dus ook geen bergen foto’s. We hebben een compilatie gemaakt die de gehele periode beslaat.

Het meest bijzondere was onze 7-daagse roadtrip van Cairns naar Darwin, gedeeltelijk door de outback. Joost dacht: ‘dat doen we even’. Hij had zich alleen vergist in hoe groot Australië nu wel precies is. Eenmaal aangekomen in darwin stond de ‘trip odo meter’ op 3500 KM … gemiddeld 500 KM per dag!

De outback had voor ons nog best wel wat verassingen. We hadden ons voorgesteld dat je alleen maar rood zand / klei zou zien en een hoop Skippies. Dit is maar de halve waarheid. Door de afgelopen natte ‘wet seasons’ is er behoorlijk wat ‘groen’ en ondanks dat we niet helemaal tot aan Alice Springs zijn gereden kunnen we er wel redelijk zeker van zijn dat niet alles zo plat, rood en saai is als wat op menige foto’s van andere te zien is.

foto Australie

De komende tijd

We worden begin juli op Koh Tao (Thailand) verwacht voor een verblijf van 3 maanden! Zielig he? Duiken en Pad Thai … wat wil een mens nog meer?

Tussen nu en dan zitten nog 5 weken. De komende 4 weken reizen we zonder plan door Indonesië en de laatste week gaan we naar nog een oude bekende van ons: Kuala Lumpur. Tegen de tijd dat we deze 5 weken achter de rug hebben zullen we wel weer genoeg verhalen en foto’s hebben om er een weblog post aan te wagen.

Immigratie

Tot slot nog even een update over het immigratie project. De nieuwe regels voor Oz zijn inmiddels bekend en daar voldoen wij gelukkig aan. Wel wachten we nog steeds op de goedkeuring van de Australian Computer Society.

Parallel aan het Australische traject zijn we ook begonnen met een aanvraag in New Zealand. De keus voor Australie boven Nieuw Zeeland is nooit echt sterk geweest en in NZ zullen we ons ook prima kunnen vermaken. Het proces daar verloopt net iets makkelijk en sneller dan in Australië. Het zou dan ook maar zo kunnen dat we uiteindelijk geen Aussie maar een Kiwi worden.

Morgen ondergaan we een grondige medische keuring. Hierbij worden en bloed- en urinetests uitgevoerd en worden er zelfs röntgenfoto’s gemaakt. Over ongeveer een week krijgen we de uitslag en tot die tijd ligt de rest weer even stil. Het is altijd rennen of stilstaan en alles, maar dan ook echt alles, gaat eerst minimaal twee keer fout …

In onze volgende blog post zullen we jullie melden hoe het gegaan is.

Groeten,

Joost en Moira

Update van het migratiefront

2010-02-19T17:31:00.001+07:00

Het zijn turbulente tijden. We hebben op twee fronten nieuws: een negatief en een positief. Je mag zelf kiezen welke wat is :)

Ongeveer twee weken geleden heeft de minister van immigratie, zonder vooraankondigen, “de stekker” uit het “skilled migrant” programma getrokken. Australië gebruikt sinds jaar en dag een lange lijst met beroepen om te bepalen wat voor soort mensen zij beschouwen als een gewenste “skilled migrant” (de SOL: “Skilled Occupation List”). Deze lijst is in de loop van de tijd nogal verouderd en op een gegeven moment hebben zij van deze lijst een kleinere sub lijst gemaakt met die beroepen waar ze “nog meer” behoefte aan hadden (de MODL: “Migration Occupations in Demand List”). Deze MODL lijst zou vaker moeten worden bijgewerkt om zo beter in te kunnen spelen op de dynamiek van het economische vraag en aanbod systeem. Toen ook dat niet meer werkte hebben ze een half jaar geleden nog maar een derde niveau geïntroduceerd (de CSL: “Critical Skills List”). Maar goed, ze zijn het nu zat en hebben nu per direct de MODL en de CSL ingetrokken en de SOL zal over een aantal maanden grondig worden herzien.

Joost zijn kennis en kunde stond op de CSL, waardoor wij eerder in aanmerking kwamen voor een visum en voorrang kregen bij het verwerken van de aanvraag. Om een idee te geven: als je op de CSL stond was je binnen zes maanden klaar en anders drie jaar! Bovendien kreeg je, als je beroep op de CSL stond, 15 extra punten die belangrijk zijn bij het halen van de toelatingsdrempel (120 punten).

De internetfora die zich bezig houden met emigratie naar Australië schreeuwen moord en brand over wat er is gebeurd. Bijna niemand haalt nog de drempel van 120 punten, zonder die bonuspunten van de CSL. Ook voor ons zag het er even beroerd uit. Als Joost voor zijn IELTS test op alle onderdelen een 6.0 zou scoren dan zouden wij stranden op 115 punten.

Dit was even een behoorlijke domper, helemaal omdat Joost een dag hiervoor bij het IELTS test centrum had weten te ontfutselen dat hij die drempel gehaald had, en Moira ook aan haar eisen voldeed. We wisten alleen onze werkelijke cijfers nog niet.

De afgelopen week hebben wij het al gehad over wat wij zouden gaan doen na deze koerswijziging in Australië. Wij beide hebben een sterke voorkeur voor Australië, maar we hebben besloten om eventueel uit te wijken naar Nieuw Zeeland. Nog steeds geen slechte keus :) Ondertussen hebben we dagelijks vol spanning de mail opgehaald in de hoop dat wij nieuws uit Nederland hadden over onze IELTS score. Waarom? Nou, er was nog één scenario waarin Australië een optie was. Als Joost, geheel tegen zijn verwachtingen in, op alle onderdelen een 7.0 zou halen dan krijgt hij 10 voor zijn “vakkundigheid” in het Engels, waarmee het totaal weer zou stijgen tot 125.

Wat kan wachten toch lang duren. Gisteren was Joost het zat en is in de telefoon geklommen. Bij het IELTS test centrum vonden zij het toch ook wel erg vervelend dat alle kandidaten al ruim 14 dagen hun uitslag hadden en wij nog in het donker zaten. Geheel tegen de regels in hebben ze ons nu alsnog de scores telefonisch doorgegeven. Deze scores werken trouwens anders dan het Nederlandse systeem en werkt niet van 1 /tm 10. In plaats hiervan zijn er 9 “banden” waar je in kunt vallen en deze banden zijn niet lineair (zie wikipedia)

Moira heeft het echt geweldig gedaan. Zij moet op alle onderdelen minimaal een 4.5 halen. Ze is met vlag en wimpel geslaagd: haar beste onderdeel was “spreken” met een 7.0 en het gemiddeld is een 6.5.

Het gevoel dat Joost had na zijn test was niet terecht. Hij had wel gelijk dat zijn “schrijven” het minst zou zijn, maar zijn gevoel dat het spreken slecht was gegaan klopte weer niet. Hij had een 8.5 voor het “spreken” en” luisteren”, een 8 voor het “lezen” en een 7 voor het “schrijven”.

Dus … dat zijn 10 bonuspunten! De teller staat weer op 125 en de deur naar Australië lijkt dus nog niet definitief gesloten. We moeten nu eerst nog afwachten of de “Australian Computer Society” Joost inderdaad classificeert als A-klasse Nerd , maar dan zouden wij ons verzoek kunnen indienen. De kans dat hij niet op de nieuwe “SOL” lijst staat is namelijk heel klein; nog geen half jaar geleden is zijn beroep immers ook op de “critical” lijst gezet. De vraag is eerder of hij nog voorrang krijgt, of moeten we drie jaar wachten?

Ach, we zien wel… tot september hebben we in ieder geval nog reisplannen.

Groeten,

Joost & Moira

PS. Ook nog even een foto update van onze 2e en 3e road trip (61 foto's)

Road Trip I: Noord Nieuw-Zeeland

2010-01-24T07:07:00.003+07:00

Hallo allemaal,

Road Trip

Twee weken geleden hebben we met een auto een week door Nieuw-Zeeland gereden. We hadden hoge verwachtingen van wat NZ te bieden had, en deze zijn zeker waargemaakt. Wat een land!

Hoogtepunten genoeg: Cape Reinga, wat het gevoel geeft “aan het einde van de wereld” te zijn; De prachtige kust, in het noord-westen; De East Cape, met prachtige grind- en zandstranden ... eigenlijk te veel om op te noemen.

Het was in alle opzichten een top week. We hebben veel gezien, gedaan en gegeten :) Maar aangezien de schoonheid van het land slecht te beschrijven is hebben we maar liefst 47 foto’s online gezet zodat jullie zelf een idee kunnen krijgen.

47 foto’s Road Trip I

Hamilton

De afgelopen week hebben we in Hamilton doorgebracht. Deze middel grote stad, voor NZ’s begrippen, hebben we voornamelijk gevuld met werk en studie. We moesten hier studeren omdat wij voor onze Australië-plannen een Engels examen moeten afleggen (dit heet de IELTS test).

Deze taaltest bestaat uit vier delen: spreken, luisteren, lezen en schrijven. In NL moeten mensen die daar willen wonen 600 woorden kennen … bij de IELTS test gaan ze er vanuit dat je de hele taal beheerst; ze kijken niet alleen naar de spelling, maar ook naar het juist gebruik van de grammatica. Omdat deze test wordt gebruikt als toelatingsexamen voor universiteiten wordt er op academisch niveau getest … lekker dan :(. Na het spreekexamen van 15 minuten per persoon, start een non-stop marathonsessie van 3 uur voor de andere onderdelen. Al met al een flinke uitdaging.

Achteraf heeft Moira een goed gevoel bij haar resultaten. Lezen en luisteren zijn boven verwachting goed gegaan. Haar spreken ging ook goed, ze had een aardige examinator en het was een gesprekje zoals ze die zoveel heeft in het dagelijks leven. Net als voor Joost was schrijven voor haar het moeilijkste. We moesten een brief schrijven: 150 woorden in 20 minuten. Als klap op de vuurpijl mochten we een essay (opstel?) schrijven van 250 woorden in 40 minuten ... dat is echt een killer opgave.

Joost heeft gemixte gevoelens bij zijn prestaties. Lezen en luisteren ging echt heel goed en hij verwacht vrijwel geen fouten te hebben gemaakt. Bij het spreken kreeg hij last van een oude kwaal. Zelfs als hij zeker is dat hij een examen goed kan maken/afleggen wordt hij dol van zenuwen en dit keer begon dat zijn prestaties redelijk te drukken. Waar hij normaal gesproken vloeiend kan spreken en over een grote woordenschat beschikt kwam dit er niet uit. Zijn examinator bleef zonder enige feedback (verbaal of via lichaamstaal) vragen stellen en, in tegenstelling tot bij Moira, werd het ijs niet echt gebroken. Hij verwacht geen onvoldoende, maar een resultaat in lijn met de twee voorgaande onderdelen zit er niet in.

De schrijfopdracht viel voor Joost ook niet mee. Net als bij het spreken kan hij gebruik maken van een behoorlijke woordenschat, maar de juiste spelling is natuurlijk een ander verhaal. Uiteindelijk was voor Joost de beperkte tijd voor de opdrachten het werkelijke probleem. Hij schrijft bijzonder weinig in het dagelijks leven en ondanks wat oefening vooraf kosten dat buiten proportioneel veel van zijn tijd. Waarschijnlijk levert dit zijn laagste cijfer op.

Over een week of drie krijgen we de uitslag per post in NL. We krijgen voor alle onderdelen een cijfer tussen de 1 en 9. Deze kennen een andere betekenis dan de cijfers 1 t/m 10 de we kennen in het Nederlandse systeem. Een 1 staat voor een persoon die de taal in het geheel niet beheerst en zich niet kan redden. Een 9 staat voor een persoon die de taal volledig en foutloos beheerst en op een juiste manier complexe grammatica kan toepassen, gecombineerd met een ruim vocabulaire op academisch niveau.

Moira heeft op alle onderdelen minimaal een 4.5 nodig, wat er op neerkomt dat zijn zich begrijpbaar kan maken in de Engelstalige wereld maar relatief veel niet begrijpt. Joost moet daarentegen op alle onderdelen een 6 behalen, wat staat voor een “competent user”. Als hij dit niet behaalt dan kunnen we de procedure niet opstarten. Hij zal het dan opnieuw doen en dan gaan we opzoek naar een gelegenheid waar de test met behulp van een computer wordt afgenomen.

De komende tijd

Morgen pakken we onze spullen weer in. We gaan weer 6 dagen op pad met een auto en eindigen dit keer in Wellington. Hierover later meer…

Groeten,

Moira en Joost

Mooloolaba, Brisbane, Sydney & Auckland

2009-12-24T09:58:00.001+07:00

Hallo allemaal!

Vanaf hier (Auckland) willen wij jullie graag een fijne kerst en alvast een gelukkig nieuw jaar toewensen!

Toen we de vorige keer schreven waren we ongeveer halverwege ons bezoek aan Mooloolaba. De resterende tijd daar is omgevlogen. Vooral aan het bezoek aan de Australian Zoo was erg leuk. Hiernaast hebben we ons zoet gehouden met andere lokale attracties … er was teveel om uit te kiezen.

Onderweg van Mooloolaba naar Sydney zijn we een paar dagen in Brisbane gebleven. Deze middel grote stad heeft veel weg van de andere steden in Australië maar heeft gelukkig ook wel een aantal unieke punten.

Onze laatste stop in Australië was Sydney. We wilde graag nog eens terug omdat het een unieke stad is en we wilde graag meer zien van de verschillende buitenwijken. Voor dat we het goed en wel door hadden zat de maand er al weer op.

Inmiddels zijn we met een Airbus A380 naar Auckland (New Zealand) gevlogen. De afgelopen twee weken hebben we hier ook al weer het een en ander gedaan en gezien. Nu al hebben we een klein stukje van het land mogen zien en het is onbeschrijfbaar mooi. Daarover de volgende keer meer.

Hierbij vier fotoalbums met 90 foto’s:
24 foto's Mooloolaba
17 foto's Brisbane
17 foto's Sydney
32 foto's Auckland

Tot de volgende keer!

Moira en Joost

Nederland, Bangkok,Taipei, Hong Kong, Kuala Lumpur, Gold Coast en Shunshine Coast

2009-10-20T19:14:00.002+07:00

Zondag 4 oktober 2009 zijn wij na een bezoek van 2 maanden weer op reis gegaan. Het was erg leuk om weer even terug te zijn geweest in NL en iedereen weer even te hebben gezien. Dit keer hadden we een zeer lange vlucht voor de boeg. We starten om 12.30 uur Nederlandse tijd. Dit was niet zo handig voor Moira want die kon toen nog niet slapen. Joost was zo oververmoeid dat hij zijn ogen al dicht deed toen we de lucht in gingen. Na een vlucht van zo’n 11 uur landen we op Bangkok en konden we even de benen strekken en koffie drinken. Het was daar toen 04.30 uur in de morgen. Na 1 uur wachten de volgende fase via Taipei naar Hong Kong. Eenmaal aangekomen in Hong Kong zijn we naar ons hotel gegaan en gaan douchen en relaxen. Moira is gelijk even gaan shoppen om wakker te blijven en Joost wat tv gaan kijken.

De dagen in Hong Kong hebben we niet echt veel gedaan. Alleen een dagtrip naar Macau (het Las Vegas van Azië) en een tour met een kabelbaan naar de top van een berg om over Hong Kong heen te kunnen kijken.

Op 9 oktober zijn we weer op reis gegaan. Dit keer op weg naar Australië. Aangezien we dit keer goedkoop naar Australië wilde vliegen vlogen we met Airasia van Hong Kong naar Kuala Lumpur en van Kuala Lumpur naar de Gold Coast. Op deze manier vliegen koste het ons 300 euro per persoon in plaats van vorige keer 500 eur per persoon. Dit ging allemaal prima, alleen het slapen ging niet echt want als je vliegt met Ozzies dan slaap je niet. Zij houden nogal van feest en borrelen tijdens de vlucht. Dus gebroken aangekomen in de Gold Coast eerst maar eens koffie. Op het vliegveld uitgezocht hoe we nu verder moesten naar de Shunshine Coast wat zo’n 4 uur verderop lag. Na wat onderzoek toch maar een auto gehuurd en de weg op gegaan. Het rijden ging Joost prima af, maar we moesten wel goed opletten dat we niet in slaap vielen. Eenmaal ingescheckt in ons appartement zijn we zelfs nog boodschappen gaan doen en de auto terug gebracht. Eindelijk op de eindbestemming.

We zullen tot 7 november 2009 in Mooloolaba (Shunshine Coast) blijven. Vanaf daar is het plan om opnieuw naar Sydney te gaan voor een maand. Uiteindelijk in december gaan we naar Nieuw-Zeeland waar we voor 3 maanden zullen gaan rondreizen.

Groeten,

Moira en Joost

PS1. We hebben nog maar weinig foto's gemaakt, dus die komen later nog een keer. Wel hadden we nog twee series klaar staan van voor ons bezoek aan NL: Beijing 2 & Disney Hong Kong

PS2. Dit is al weer het 100ste bericht ... en dat met ons tempo ... LOL!

Koh Tao, Hong Kong en Beijing

2009-07-30T09:50:00.000+07:00

Hallo allemaal,

Koh Tao

Zoals wij in ons vorige bericht al aankondigden heeft het weer even geduurd voordat er een nieuw bericht zou worden geplaatst. De laatste weken op Koh Tao zijn omgevlogen, maar niet met dingen die interessant genoeg zijn om jullie hier te melden. Het waren in totaal zes weken gevuld met een hoop lol met Ties & Shirley, duiken, werken en uitgaan.

Het was dan ook niet makkelijk om weer afscheid te moeten nemen. Telkens als we weg gaan lijkt het afscheid wel moeilijker. Waar we bij aankomst op het eiland nog het idee hadden dat dit wel eens ons laatste bezoek zou zijn voor de komende jaren, zijn we hier nu niet meer zo zeker van :)

6 foto's Koh Tao

Hong Kong

Via Koh Samui zijn we naar Bangkok gevlogen. Na hier een aantal uur te hebben moeten wachten konden we door naar Hong Kong. Die lange reisdagen en wachttijden breken ons nog steeds op. Die nacht hebben we dan ook geslapen als een prins / prinses.

Hong Kong is echt heel erg gaaf. Zeker als je net zes weken op een klein eilandje hebt gezeten. Wat een drukte zeg! Niet Nederlanders vinden meestal dat wij in NL met veel mensen op een klein oppervlak wonen. Tot Hong Kong vonden wij dat zelf ook, maar nadat je eenmaal in HK bent geweest heb je door dat wij in NL het helemaal niet zo slecht hebben :) De foto’s laten uitstekend zien hoe krap de HK-ers wonen.

De stad biedt je genoeg om jezelf een paar dagen zoet te houden. Met hun uitstekende metro’s heb je een goede en goedkope manier om de stad en haar attracties te verkennen. Vooral de trip met de “peak tram” was erg leuk. Deze tram neemt je in een paar honderd meter mee van zeeniveau naar 550 meter. Vanaf de top heb je een prachtig uitzicht over Hong Kong. Ook dit is bij de foto’s terug te vinden.

20 foto's Hong Kong

Beijing

De laatste “echte” stop voor ons aankomende bezoek naar NL. Eergisteren zijn we hier aangekomen. De stap van Hong Kong naar Beijing is niet zo groot. Het enige wat echt opvalt zijn de smog en dat de mensen hier geen / weinig Engels spreken. Moira probeerde eergisteren een “vork” te krijgen bij het eten. De serveerster keek haar aan met een blik alsof ze water zag branden. Maar goed, ze kan wel eten met stokjes en zal er maar aan moeten wennen. Joost heeft er inmiddels geen problemen meer mee omdat hij in Thailand ook al vaak met chopsticks at.

Beijing is groot. Heel groot! Als je op de kaartjes kijkt en inschat hoe lang het lopen is dan vergis je je al snel. Ook hier hebben ze een redelijk metrosysteem en we kunnen zo onze weg wel vinden. Toch zul je – als je de taxi’s wilt vermijden – toch kilometers per dag moeten afleggen.

De komende dagen zullen we nog flink wat gaan bekijken. Vooral de stadia die zijn gebouwd voor de afgelopen Olympische spelen hebben onze interesse. De verhalen hierover horen jullie wel als we weer thuis zijn. Vandaag over een week zijn we alweer in NL!

25 foto's Beijing

Het volgende bericht op dit weblog zal dan ook wel weer even duren. In de eerste week van oktober gaan we weer richting Australië, dus het volgende bericht zal pas ergens midden oktober volgen.

Tot snel (in NL)!

Joost & Moira.

Zie je nu wel dat het plannen van zo een reis helemaal geen zin heeft?

2009-06-25T15:41:00.001+07:00

Het bericht van vorige maand schreven we vanuit Kuala Lumpur. Na wat rare gedachtekronkels hadden we besloten weer voor een paar maanden naar Azië te gaan. Tot nu toe hebben we het plan dat we toen hebben bedacht nog redelijk goed gevolgd, maar daar zal snel verandering in komen!

Kuala Lumpur

Een jaar eerder waren we al eens twee maanden in KL geweest. We vinden het beide een leuke stad en voor dat wij het wisten was de maand die we er zouden blijven al weer omgevlogen. Echt veel uitstapjes hebben we niet gemaakt omdat we het meeste al hadden gezien. We hebben ons voornamelijk vermaakt met werk, de winkelcentra en de zeer uitgebreide mogelijkheden om te eten en uit te gaan.

Langkawi

Met Malaysia airlines zijn we naar Langkawi gevlogen. Dit eiland, aan de westkust van Maleisië, hadden we nog niet eerder bezocht en stond nog wel op ons verlanglijstje. De omgeving is mooi, maar niet mooier dan andere plekken in Maleisië zoals Pulau Perhentian en Mabul. Ons hotel lang op een eilandje net naast Langkawi en met de boot zijn we een aantal keren naar het “hoofdeiland” gegaan. Zie de foto’s voor een indruk.

10 foto's Langkawi

Koh Pangan

Nu we weer zo dichtbij Koh Tao (Thailand) zijn kunnen we het weer niet laten om er een paar weken heen te gaan. Maar voor het zo ver is moeten we eerst nog even een vergissing ongedaan maken. We zijn inmiddels 3x op Koh Samui geweest en 5x op Koh Tao. Maar tussen deze twee ligt nog een eiland: Koh Pangan, dat wereld beroemd is door de full moon parties. Bovendien hadden we het geluk dat het full moon zou worden, dus dan kun je er helemaal niets meer om heen.

De reis tussen Langkawi en Koh Pangan ziet er op een kaart makkelijk uit. Het is een paar honderd kilometer en lijkt dus simpel, maar schijn bedriegt. Het kost je minimaal 2x bootreizen, 2x korte busreizen en 3x een trip met een vliegtuig! Je moet of naar Kuala Lumpur (dat is “terug”) of naar Bangkok (“dat is veel te ver”). Wij hebben gekozen voor de Bangkok route en na twee vermoeiende dagen waren wij eindelijk op Koh Pangan.

Na een aantal dagen was het tijd voor de full moon party. Ons vermoeden dat er veel dronken backpackers waren klopte. Maar niet alles was negatief, er hangt een geweldige ontspannen sfeer en de muziek is geweldig. We zouden iedereen zeker aanraden het een keer mee te maken, want het is redelijk uniek. De foto’s vertellen jullie de rest van het verhaal wel.

17 foto's Koh Pangan

Koh Tao (home, sweet home)

Ja ja, we zitten er weer. Inmiddels ook al weer 2 weken. Verveelt het nou nooit? Nee! Echt veel valt er niet meer over te vertellen. Het is een mix van werken, duiken en heel veel lol hebben met Ties & Shirley. We blijven hier nog ongeveer vier weken en als we dan nog wat leuke foto’s en/of verhalen hebben zullen we hier weer een berichtje / de foto’s plaatsen.

Daarna

Het plan was – en is nog steeds – om naar Hong Kong en China te gaan. Met een week in Hong Kong hopen we genoeg tijd te hebben voor de must see attracties en een visum voor China te scoren. Alleen nu al weten we dat onze trip naar China is ingekort van zes tot acht weken naar slechts een week.

Twee weken geleden heeft Joost van zijn klant in Amsterdam het verzoek gekregen tijdelijk terug naar NL te komen. Tegen die tijd gaat hij naast zijn eigen software ook meewerken aan een ander project. Omdat hij daarvoor eerst nog moet worden ingewerkt ontkomen we er niet aan naar NL te komen.

We hebben nog gekeken of we alle plannen zo kunnen verdraaien dat we op tijd in NL zijn voor het huwelijk van de broer van Joost, begin juli. Maar dit gaat helaas niet meer lukken. Eerder hadden we al besloten dit jaar niet meer naar NL te komen en op deze korte termijn lukt het niet meer alles om te gooien. Bovendien kan Joost zijn werk dat hij komt doen nog niet in juli starten, dus helaas kunnen we geen twee vliegen in een klap slaan.

Dus begin augustus komen we terug voor een periode van twee maanden. Primair gaan we voor het werk van Joost maar er zal vast nog wel genoeg tijd zijn om jullie allemaal even te zien. Mocht je af willen spreken: Moira gaat over de vrijetijdsagenda.

Dus tot snel allemaal!

Groeten,

Moira & Joost

Het land van Oz

2009-05-21T20:24:00.003+07:00

Zo, we hebben de laatste tijd weer veel gedaan en zoals altijd lopen we weer hopeloos achter met het weblog. Sinds ons vertrek uit Sydney hebben we niet stil gezeten. Na een road trip van 2500 KM hebben we drie weken in Melbourne rondgehangen. Vanaf hier met de boot naar Tasmania en daar 2 weken gecrepeerd (euh … gekampeerd) in een camper. Na Tassie per vliegtuig naar Perth en na daar een maand te hebben verbleven zitten we nu in Kuala Lumpur (Maleisie).

Road trip

In Sydney hebben we een geweldig gave auto gehuurd. Het was een Holden Commodore Executive. Holden is een Australisch merk dat ontwerpen koopt bij andere fabrikanten. Vooral van Opel maken zij vrijwel alle modellen (zoals de Holden Astra) en ook het model dat wij hadden volgens ons een Opel. De iets te grote bak met een 2.8 liter automaat reed echt als een beest en “dronk” iedere 10 KM een liter. Niet echt heel zuinig, maar voor 0.60 eurocent per liter kan dat de pret niet drukken.

Een echte route hadden we niet uitgestippeld. Het idee was om de kust af te rijden richting het zuiden en uiteindelijke hebben wij vrijwel alle omwegen genomen die we hebben kunnen vinden. Van de reis die normaal gesproken in 1100 KM af te leggen is hebben we 2500 KM weten te maken.

Iedere dag tegen het einde van de middag zochten we een gehucht en zonder enig probleem kun je daar terecht bij een van de vele “Motor Inn’s”. De kwaliteit was soms bedroevend en andere keren weer geweldig. Vooral de motelletjes die werden gerund door families waren over het algemeen uitstekend. De grootste fout die we hebben gemaakt was een kamer te nemen bij een restaurant / bar, waarbij we later pas doorhadden dat dit de plek was voor de jeugd om tot 02:00 naar de disco te gaan.

De natuur en de uitzichten tijdens de reis waren adembenemend. Niet alle dagen waren qua weer even geweldig, maar zelfs is slecht weer valt je mond soms open van verbazing hoe mooi het is. Doordat we in de bergen hebben gereden, langs de oost kust en langs de zuid kust hebben we behoorlijk uiteenlopende landschappen kunnen zien. De ruimte die zij hier hebben is eigenlijk niet goed te beschrijven, het is gigantisch! Met de foto’s bij dit bericht zullen jullie wel een beeld kunnen krijgen.

Of wij kangaroos hebben gezien? Ja, honderden. Helaas allemaal dood :( Iedere paar kilometer zie je wel weer een plat gereden beest liggen. Er worden er zoveel aangereden omdat er zoveel zijn. Voornamelijk tijdens de schemering en zonsopkomst kun je er veel zien en gebeuren er veel ongelukken. We hebben het dan ook maar niet opgezocht en hebben ons alleen overdag op de weg begeven. Toch hebben we 1 keer geluk gehad. Ergens op een rustige plek in de bergen zat er een kangaroo langs de kant van de weg. Toch wel even schrikken als je daar met een gangetje van 80 KM / uur op afrijd. Gelukkig bleef hij netjes zitten.

De kwaliteit van de wegen is echt super en als dit anders is, dan melden zij het. Onderweg geven ze meestal aan of er ook een alternatieve route is voor toeristen (tourist drives). We hebben bijna al deze routes gereden die wij tegen zijn gekomen. Vooral één route zullen we ons nog lang gaan herinneren. Er stond dat er een stuk van de route unsealed (=onverhard) was, maar dat dit 65 KM door een bos zou zijn :) Na een kilometer of 30 hebben we de coördinatie opgeschreven (vanuit de GPS) en dit later met Google maps opgezocht (klik hier). Goh, daar moet je geen pech krijgen want dekking met je GSM heb je niet, mensen zie je niet en het eerste beste dorpje is wel even lopen.

Nog een voorbeeld van hoe groot en uitgestrekt Oz is bleek in een nationaal park. In het nationale park zelf is geen accommodatie en we moesten dus beslissen of we voor of na het park wilde overnachten. Tijdens de rit van meer dan 300 KM zijn we maar iets van 10 auto’s tegengekomen en voor de rest wat plat gereden kangaroos. Gelukkig waren de wegen recht en waren er maar weinig bergen, dus we waren ruim voor het donker door het park. Kunnen jullie het je voorstellen om van Groningen naar Maastricht te rijden en maar 10 auto’s tegen te komen?

Het park is een aantal jaar geleden trouwens ook ten prooi gevallen aan een bushfire. Nog steeds kun je tientallen kilometers aan dode bomen zien. Voor zover je kunt kijken, van links naar rechts, velden en berghellingen vol met dood hout. Goed het hoort bij de cyclus van de natuur maar het blijft zonde.

Zoals jullie wel zullen weten waren er recent ook weer grote bushfires in Oz. Er is hier weken lang over niets anders gepraat. Onderweg hebben we door een klein bos gereden dat niet lang daarvoor was afgebrand. Ook hebben we nog een nationaal park gezien dat nog branden. Sterker nog, dat was het park dat een aantal weken geleden pas als laatste onder controle is gekomen. Het was Wilsons Promontory. Bij de foto’s kunnen jullie het zelf zien, maar in het echt was het nog indrukwekkender. Het leek wel als of de hele horizon in brand stond.

We zijn ook op het super toeristische “Philip Island” geweest. Iedere toerist in de buurt van Melbourne zal hier wel langs gaan. Een van de attracties daar is een grote pinguïn kolonie. Ieder dag bij schemering komen zij vanuit zee aan land om te rusten en de jongen te voeren. Net als de 500 andere toeristen hebben wij met een verrekijker de branding afgespoord naar de eerste die zouden komen. Wat een mietjes zijn dat zeg :) Ze zijn het kleine stukje tussen de branding en de duinen kwetsbaar voor roofvogels en dat weten ze maar al te goed. Ze durven dus ook niet zo maar het strand over te lopen. Soms zie je er een paar die een paar meter het strand op komen en dan snel terug rennen en op hun buik zo terug glijden in de zee. Uiteindelijk, als het iets donkerder is en er meer zijn, durven ze het wel en vervolgens kun je er vele honderden het strand op zien marcheren. Een prachtig gezicht. Helaas mag je er geen foto’s meer van maken. Onze Aziatische mede toeristen schijnen het maar niet te kunnen leren dat die 30 cm lange pinguïns bang zijn voor een paar honderd flitsers.

Het auto rijden zelf was ook behoorlijk wennen. Links rijden, alle instrumenten op een andere plaats … gelukkig was het een automaat. Als Joost linksaf wilde slaan dan zetten hij zijn ruitenwissers aan. Wilde hij zijn ruitenwissers aan doen, dan deed hij zijn richtingaanwijzers aan. Onderweg kwamen we Nederlanders tegen die al jaren in Oz wonen en zelfs zij maken nog wel eens fouten met de instrumenten.

Ook al duurde deze road trip maar een week hebben wij er een enorme bak aan leuke herinnering aan over gehouden. Dit gaan we zeker vaker doen.

24 foto's

Melbourne

Melbourne en Sydney hebben bijna niets gemeen. Hier in Oz lijken de mensen ook redelijk verdeelt als het gaat welke stad beter / leuker / mooier is. De meeste mensen die Sydney leuk vinden hebben het niet zo op Melbourne en anders om. Wij behoren tot de groep die Sydney veel leuker vinden dan Melbourne.

Ons appartement in Melbourne bevond zich in Docklands. Dit gebied zou moeten lijken op Darling Harbour in Sydney. Het is er nog erg nieuw en netjes en het ontbreekt aan een gezellige sfeer. Het centrum is vanaf Docklands ongeveer een kwartiertje lopen, goed te doen dus. Maar het centrum is net als Docklands een beetje saai en ook daar lijkt het te ontbreken aan de “X factor” die Sydney zo doet bruisen.

Goed, we hebben het best leuk gehad maar je ontkomt er niet aan de steden te vergelijken. Het is al 200 jaar een strijd tussen die steden. Zoiets als wij in NL hebben tussen Amsterdam en Rotterdam. In de stad hebben we behoorlijk wat attracties en musea afgelopen. Er is alleen niets dat er echt uitspringt en voor een unieke herinnering heeft gezorgd. De drie weken die we hadden geboekt waren ruim voldoende.

10 foto's

Tasmanie

Vanuit de haven van Melbourne vertrekt de “Spirit of Tasmania”. Deze bijzonder grote veerboot heeft 5 dekken voor (vracht)auto’s en 3 met restaurants en slaapgelegenheden. De reis begint ’s avonds om 8 uur en de volgende ochtend om 7 uur kom je aan in Devonport, de grootste haven van Tasmania. De boottocht was erg leuk en uniek, dineren op zee en mooie hut voor de nacht. Overigens hebben we de boot alleen genomen omdat het ons leuk leek. Het vliegtuig doet het in een uur en kost de helft :)

Na onze aankomst in het noorden hadden we nog een busreis nodig om van het noorden naar het zuiden (Hobart) te gaan. Tasmania is ruim twee keer zo groot als Nederland en er wonen maar 500.000 mensen. Het “busreisje” duurde zes uur :)

We moesten naar het vliegveld van Hobart, alwaar we onze Bridge camper konden afhalen. Omdat wij nog nooit eerder hadden gecrepeerd (euh … gekampeerd) leek het ons wel handig om de twee weken in Tasmania te gebruiken als test, waarna wij dit later misschien voor langere tijd op het vaste land van Australië wilde gaan doen.

Het was echt een hele cultuurschok voor ons. Meestal hebben we redelijk veel ruimte en nu werd ons hele leven samengevat op een vloeroppervlak van 7 bij 3 meter. Wil je aan tafel zitten? Goed, dan halen we het bed weer even af. Wil je slapen? Dan breken we de tafel weer af en maken het bed op. We hadden voor 2 personen nog best een luxe bak. 7 Meter is best fors en we hadden een eigen keukentje, douche en toilet. Wat voor een gemiddelde kampeerder misschien luxe is bleek voor ons echt back-to-basic. En wat vonden we er van? Nou, Joost was het na 6 uur al zat. Hij vond de camper rijden als een veel te grote en luidruchtige dweil en kon niet echt wennen aan de kleine ruimte. We zijn blij dat we nu kunnen zeggen dat we het ook hebben gedaan en weten wat het is, maar waarschijnlijk blijft het voor ons toch bij huurauto’s en motelletjes. Eigenlijk wel een voor de hand liggende uitkomst voor de twee verwende nesten die we zijn.

Tasmania is prachtig! We hebben het hele eiland rondgereden en de verschillende soorten landschappen allemaal kunnen zien. Onvoorstelbaar mooi. Joost vond dat het exact was wat hij bij Nieuw-Zeeland in gedachte heeft. Veel ruimte, prachtige kusten en nog beter regenwoud. Het kan vooral ’s nachts erg koud zijn maar overdag was het meestal rond de 20 graden. Gelukkig hebben we om de regen heen kunnen rijden waardoor we maar twee dagen aan de regen kwijt waren.

27 foto's

Perth

Officieel de meest geïsoleerde hoofdstad (van de staat West Australia) in de wereld. In Sydney hadden we ons al verteld dat Perth een van de meest “laid back” plaatsen is in Australia en dat de mensen heel toegankelijk en aardig zijn. Nou, na een maand kunnen we inderdaad zeggen dat het qua sociaal leven, klimaat en tempo waarschijnlijk de beste stad in Australia is. We hebben een super tijd gehad.

We verbleven in een appartement in het oosten van de stad dat wordt verhuurd door een particulier. Werkelijk alles wat je kunt wensen was aanwezig. Een zeer mooie keuken, flat screen TV met FoxTel (meer dan 80 kanalen :) en zeer stijlvol ingericht. Binnen drie dagen voelt het al als een eigen huis en de maand is omgevlogen. Als we geen verder boekingen hadden gedaan (tickets en volgende appartement) dan hadden we zeker verlengd en misschien wel meteen voor een lange tijd.

Wij spelen al jaren poker op de computer (voor punten, niet voor geld). Soms hebben we een paar dagen dat we niets anders doen en daarna spelen we het weer weken niet. In Perth hebben we de Australian Poker League (APL) ontdekt. Dit is een gratis nationale competitie en is razend populair. Pubs huren de APL in om mensen naar hun tent te krijgen en iedere dag van de week is er wel ergens een toernooi. Wij speelden drie avonden per week en door onze eerdere ervaring konden we gelijk goed meedoen met de rest en we hebben beide meerdere malen de finale tafel gehaald en Joost heeft er zelfs twee gewonnen. De prijs is een waardeloze “trofee”, maar het gaat om het idee en het gaat uiteraard voornamelijk om de eer.

Na een paar avonden begin je de eerste mensen bij naam te kennen. Na twee weken ken je 20 man en zij die van jou, en na drie weken ga je al dingen buiten het pokeren met elkaar ondernemen. Wat een ideale manier om een sociaal leven op te bouwen. Door de open cultuur in Australia, en in Perth in het bijzonder, zul je binnen no time een hele groep aan kennissen en vrienden op kunnen bouwen. We zijn er zo druk mee geweest dat we niet zo heel veel aan site seeing hebben gedaan. Al met al een geweldige tijd gehad.

13 foto's

en nu?

Ja, we wisten het zelf even niet zo goed. Je moet vliegen omdat Perth zo geïsoleerd ligt. We hebben nu de onderste helft van Oz gehad. Naar het noorden? Weet je wat … neem het goedkoopste ticket dat je kunt vinden en laat je zo verrassen waar je heen gaat… Het is allemaal prachtig op zijn plek gevallen. Naar Nieuw-Zeeland willen we wel, maar het is nu te koud. We mogen tot half december 2009 in Oz blijven en we kunnen dus makkelijk wat omwegen nemen.

De tickets die we hebben gevonden kosten 2 euro per stuk (62,50 met alle toeslagen). We gaan naar het voor de hand liggende Kuala Lumpur :) Deze 6 uur durende vlucht was zelfs nog goedkoper dan een lokale vlucht. Raar maar waar, alles is op zijn plek gevallen qua reisplan. We moeten nog even een paar maanden wachten om naar Nieuw-Zeeland te gaan en deze tijd kunnen we mooi vullen met een maand KL, paar weken duiken op Ko Tao in Thailand en dan kunnen we meteen nog even langs Hong Kong en China. Vervolgens gaan we terug naar Oz (eind aug / begin sept) om het noorden / noordoosten te doen en als ons visum daar afloopt in december dan is het prachtig weer in Nieuw-Zeeland.

We hebben trouwens veel Australiërs kunnen laten lachen om dit plan. We hebben ze wijs gemaakt dat we gaan overwinteren omdat het in Oz nu winter is en te koud voor ons. In Perth betekent dit ongeveer 3 keer per maand regen en de meeste dagen bieden een strak blauwe lucht met temperaturen tussen de 20 en 30 graden. Ze snapte er niet van :) Er zit overigens wel een kern van waarheid in (dat we niet zo goed tegen de kou kunnen). We hebben een dag gehad dat het 19 graden in de huiskamer was en in een T-shirt en korte broek zat Joost werkelijk te rillen van de kou over zijn hele lichaam. Hij heeft maar een trui gekocht en draagt die nu buiten bij 25+ graden :)

We hebben inmiddels wel weer veel zin in Azië. We gaan zeker heel veel dingen uit Oz missen, maar Azië heeft zijn eigen mooie dingen. Het is een erg dubbel gevoel en omdat we maar voor even gaan, en waarschijnlijk de laatste keer, vinden we het niet zo heel erg om het makkelijke Oz even de rug toe te keren.

Liefs,

Moira en Joost

PS. We weten dat we een zooitje hebben gemaakt van dit weblog. Hoe langer we op reis zijn hoe minder aandacht we hebben voor dit weblog. Leest iemand dit überhaupt nog wel, of kunnen we er net zo goed mee stoppen? Een alternatief is trouwens nog om voortaan alleen nog maar foto’s te plaatsen. Willen jullie een reactie plaatsen bij dit bericht met wat je er van denkt?

Sydney

2009-02-09T18:00:00.001+07:00

Hallo allemaal,

Inmiddels is het al weer bijna twee maanden geleden sinds we hier ons laatste bericht achterlieten, toen nog vanuit Indonesië. Overmorgen gaan we weer op reis en dan hebben we twee maanden in het centrum van Sydney gewoond.

Vanaf Bali was het zeven uur vliegen naar Sydney. De veiligheidsmaatregelen op het vliegveld van Bali waren echt bizar streng. Sinds de aanslagen op Bali zijn de maatregelen verscherpt en hebben ze wel hele rare regeltjes. Zo mag je bijvoorbeeld geen batterijen meer meenemen?! Naast de veiligheidsregels zijn ze in Australië nogal bang voor infecties en mag je vrijwel geen etenswaren meenemen. Eenmaal aangekomen op het vliegveld van Sydney worden alle tassen gescand met X-rays en wordt er gezocht naar de 1001 dingen die je niet mag meenemen. Gelukkig wisten we dit van te voren en konden zonder al te veel moeite door de controles heen.

Ons appartement hier in Sydney hadden we al geruime tijd geleden geboekt met slechts een aantal kleine foto’s in een brochure. Eenmaal aangekomen in het appartement waren we redelijk opgelucht dat het best ruim en schoon was. De locatie was echt geweldig! We zaten op nog geen vijf minuten lopen van Darling harbour en het Sydney operahuis / de harbour bridge waren te voet binnen 10 minuten bereikbaar. Eigenlijk was er maar een ding dat een beetje tegen viel en dat was het uitzicht. 20 meter voor onze neus staat een groot gebouw van de ING bank en dat ontneemt al het zicht.

Na weer een paar maanden in Azië te zijn geweest was Australië een soort thuiskomen. Je valt niet mee op en het toerisme is hier niet de hoofd bron aan inkomsten, waardoor iedereen je lekker met rust laat. De eerste weken hebben we dan ook niet zo heel veel gedaan. Joost is fulltime gaan werken en Moira had weer een huishouden te runnen en een hele grote stad met nieuwe winkels te verkennen :)

De feestdagen waren de reden om naar Sydney te gaan. Vorig jaar in Vietnam vielen deze nogal tegen en we hebben toen besloten om de volgende keer te gaan voor de best mogelijke in de regio en met name het vuurwerk. Kerst was erg grappig en dan vooral de temperatuur in combinatie met de mensen en winkels. Bij 30 graden en een strak blauwe lucht mensen in korte broeken met een kerstmutsen op langs een etalage met een sneeuwpop te zien lopen is gewoon grappig. Of de muziek in de winkels … it’s gone a be a cold, cold, christmas …

Dan oud & nieuw. De sfeer op 31 december deed ons denken aan Koninginnedag in Nederland. De mensen hier drinken ook zoveel als op Koninginnedag :) Na een paar uur te hebben gewacht bij de harbour bridge was het tijd voor het vuurwerk. De regering had al aangekondigd dat het niet zou bezuinigen op het vuurwerk, ondanks de financiële crisis. Ze hadden het grootste vuurwerk ooit beloofd en dat was dan ook wat volgde. Nadat er massaal werd afgeteld van 10 naar 0 leek het wel als of de oorlog was uitgebroken. Het is niet echt goed te beschrijven hoe mooi het was, maar misschien hebben jullie zelf er wel iets van gezien op tv / internet. Het was voor ons veruit het mooiste vuurwerk dat we ooit gezien hebben en we verwachten niet dat dit ooit nog zal worden overtroffen.

8 Januari kwam Moira haar moeder voor de twee keer sinds ons vertrek langs voor een vakantie. Na de reis van 26 uur werd zij door Moira opgehaald van het vliegveld. Tijdens de reis was zij een beetje ziekig geworden en had erg last van haar onderbuik. Eenmaal aangekomen in het appartement en na een dutje werden de klachten alleen maar heviger en werd het tijd om naar een arts te gaan omdat de klachten behoorlijk serieus werden. Via de huisarts door naar het ziekenhuis en binnen 36 uur na aankomst lag ze op de operatietafel. Een acute blindedarmontsteking met buikvliesontsteking. Uiteindelijk heeft zij bijna een week in het ziekenhuis gelegen, niet echt een goed begin van een vakantie :(

Ondanks de latere start van haar vakantie heeft ze samen met ons toch nog veel dingen kunnen zien en doen. We hebben veel musea bezocht, gewinkeld, naar de parken geweest en zijn zelfs naar een operavoorstelling in het operahuis geweest. Uiteindelijk hebben we afgesloten met een heerlijk diner in Darling harbour. Op 1 februari is zij weer op het vliegtuig richting Nederland gestapt. Op dat moment was het temperatuursverschil 31 graden tussen Nederland en Sydney, even wennen dus :)

Waarschijnlijk zullen jullie wel veel hebben gehoord over Australië de laatste dagen. De temperaturen zijn enorm hoog opgelopen en op sommige plaatsen is 47 graden gemeten. Door aanhoudende droogte, een harde wind en de hoge temperaturen zijn er enorme branden ontstaan. Het nieuws is er vol van. De videobeelden die we te zien krijgen zijn bizar. Het tempo waarmee de vuren om hen heen grijpen is verbijsterend. Ze noemen het hier een tsunami van vuur en als je de beelden ziet dan weet je waarom. We hopen dat ze het snel onder controle krijgen en de verantwoordelijken weten te pakken, want ja de meeste vuren zijn aangestoken!

Overmorgen dus weer op pad. We hebben een week een auto gehuurd. Natuurlijk goed verzekerd want Joost heeft nog nooit aan de linker kant van de weg gereden (in een auto). Het plan is om naar een zuiden te gaan en een week later moet de auto in Melbourne worden geretourneerd. We hopen dat we niet zoveel last gaan krijgen van de bush fires, want dit is de regio waar de grootste problemen zijn. We zullen in ieder geval voorzichtig zijn.

Tot de volgende keer en veel plezier met de foto’s

Moira en Joost

foto's Sydney
filmpje #1 vuurwerk (62MB)
filmpje #2 vuurwerk (24MB)

Indonesie

2008-12-12T13:32:00.000+07:00

Hallo allemaal,

Vandaag beleven we onze laatste dag in Azië, althans voor de komende tijd. We zijn helemaal ingepakt en om 22:00 uur vanavond vertrekken we per vliegtuig naar Sydney.

In de vier weken sinds ons laatste bericht hebben we door Java gereisd en hebben de laatste week op Bali doorgebracht. Hieronder een overzicht per plaats.

Jakarta

Ons vermoede dat Jakarta zou lijken op andere grote steden in Azië zoals Bangkok en Hanoi bleek helaas te kloppen. Een grote, hete en overbevolkte stad. Misschien zullen andere mensen het geweldig vinden, maar wij wilde er eigenlijk snel weer weg. Het oude Hollandse centrum was leuk en Moira heeft zich even uitgeleefd in een winkelcentrum maar daarna zijn we snel per trein vertrokken naar de volgende stad.

foto's Jakarta

Bandung

Als je de trein naar het oosten neemt vanaf Jakarta dan is de eerste grote plaats / stad Bandung. Bandung zelf heeft niet echt veel te bieden aan toeristen, maar de treinreis er naar toe is ongekend prachtig. De trein slingert door de bergen om langzaam hoogte te winnen richting het hoog gelegen Bandung.

foto's Bandung

Yogyakarta

Wij vonden Yogyakarta de mooiste stad in Indonesië. In totaal zijn we er bijna anderhalve week gebleven. Het is een ruim opgezette stad zonder wolkenkrabbers en onze Nederlandse geschiedenis is er mooi bewaard gebleven. Vanuit de stad zijn ook twee grote attracties makkelijk te bereiken, namelijk de Burabadur en de Pramaban tempels.

foto's Yogyakarta
foto's Burabadur
foto's Pramaban

Surabaya

Eenmaal terug in de trein hebben we koers gezet naar het meest oostelijke gedeelte van Java, de stad Surabaya. In principe is dit geen stad waar veel toeristen komen, maar wij hadden een speciale missie. In Nederland heeft Joost een vriend die lang geleden is geboren in deze stad en al op jonge leeftijd is vertrokken naar NL en nooit meer terug is gegaan. Wij vonden het leuk om te proberen zijn ouderlijk huis terug te vinden.

Nooit gedacht dat het echt moeilijk kon zijn om het te vinden zijn wij ’s ochtends in een taxi gestapt. Na geprobeerd te hebben de chauffeur uit te leggen waar wij heen wilde had hij geen flauw idee wat wij bedoelde. Ongeveer het hele hotelpersoneel heeft zich er tegen aan bemoeid, maar niemand had ooit van de straatnaam gehoord. Voor verder onderzoek zijn we teruggegaan naar de hotelkamer en hebben er een laptop bij gepakt.

Al snel werd duidelijk dat ze een jaar of 50 gelegen alle Nederlandse straatnamen hebben vervangen door Indonesische. Dus opzoek naar de nieuwe naam … dat klinkt eenvoudig, maar blijkt onmogelijk. Uiteindelijk hebben we uit oude verhalen van Nederlanders kunnen opmaken dat het een zijstraat was van een grotere weg. Van deze grote weg hadden we gelukkig wel de nieuwe naam en zonder een goed plan zijn wij er heen gegaan.

Het was idee van de taxichauffeur om naar de Nederlandse ambassade te gaan (dit keer hadden we er een die wel Engels sprak :). Het bleek een gouden idee want de mensen in de ambassade vonden het een leuk verhaal en hebben het halve archief overhoop getrokken. Uiteindelijk vonden zij een oude boek met prenten / foto’s uit die oude tijd en wonder boven wonder stond er een tabel met de oude versus de nieuwe namen. Hemelsbreed bleek het nog geen 200 meter van de ambassade te zijn.

We hebben er uitgebreid foto’s van gemaakt en tegenwoordig is het een luxe straat met kasten van huizen. Missie geslaagd :) Het werd alleen nog even moeilijk toen we door 3 agenten staande werden gehouden. Of wij even uit konden leggen waarom wij uitgebreid foto’s en filmpjes stonden te maken van het huis van de Amerikaanse ambassadeur. Nu zijn de Amerikanen al panisch qua security, maar de Indonesiërs kunnen er ook wat van sinds de uitvoering van de doodstraffen van de Bali bombers. We hebben er met z’n allen om kunnen lachen en nadat we gescreend waren door de Amerikaanse ambassade (via de telefoon) mochten we weer verder. Ze wilde alleen nog wel graag met die rare NL-ers op de foto en gelukkig wilde ze er ook een maken met onze eigen camera.

foto's Surabaya

Bali

Vanuit Surabaya zijn we direct naar Bali gevlogen. Bali is een rare bestemming vergeleken met andere hier in de buurt. Veel landen hebben directe vluchten op Bali en de meeste toeristen komen hier een paar weken hangen en vliegen direct weer terug. Door deze toestroom aan toeristen is de directe omgeving wel erg beïnvloed en merk je weinig van de sfeer in andere gebieden in Azië. Het lijkt zuid Spanje wel. Overigens snappen wij niet waarom het hier zo bekend is want wij hebben niets kunnen vinden waarmee Bali zich onderscheid van mooiere plekken hier in de buurt.

Zelf zaten wij niet direct aan het strand en ver van het bekende Kuta beach. We zijn bijna iedere dag weggeweest en zijn op veel bekende plekken geweest. Het binnenland van Bali is zeker mooi en dat het zo groot zou zijn hadden we niet verwacht. Voor iedereen die nog eens naar Bali gaat een tip: boek in ieder geval meerdere verblijven op verschillende plekken en maak een paar dagtours.

foto's Bali

Australië

Vanaf morgen in Sydney! We hebben er veel zin in. We hebben behoorlijke verwachtingen van de stad, dus hopen dat het niet tegenvalt. We hebben al wel een appartement gehuurd voor twee maanden, maar nog geen internet. Dus het is even afwachten hoe vaak / veel we online zullen zijn.

Groeten en tot snel,

Moira en Joost

Koh Tao (Thailand), Pulau Penang (Maleisië), Medan en Palau Weh (Indonesië)

2008-11-16T20:49:00.001+07:00

Koh Tao

Hmmm ... 6 weken lang geen bericht, dat is wel erg lang. Zoals we de vorige keer al schreven hebben we het erg naar onze zin gehad op Koh Tao, maar was er weinig om “over naar huis te schrijven” :) De tijd is omgevlogen, toen we eenmaal terugzaten op de boot hadden we niet het gevoel dat we er al weer 6 weken waren geweest.

In de laatste weken heeft Joost zich erg druk gemaakt om naast het werken zijn cursus Divemaster af te maken. In eerste instantie dacht hij dat hij er geen tijd voor zou hebben, maar hij is toch maar begonnen onder het motto “anders maak ik het de volgende keer wel af”. Uiteindelijk is het toch nog goed gekomen en de avond voor vertrek heeft hij zijn afstudeerfeestje gehad (wat ze hier in Azië een snorkeltest noemen). De verse divemaster(s) krijgen een masker en snorkel op, waarbij aan het uiteinde van de snorkel een omgekeerde en opengeknipte waterfles is bevestigd (zie foto’s). Vervolgens hebben de instructeurs een onderonsje en kiezen zij wat er in de waterfles gaat worden gegooid. Voor de afloop verwijzen we naar de foto’s :p

foto's Koh Tao
foto's snorkeltest

Penang

Na aankomst op het vaste land in Thailand hebben we de nachttrein naar Maleisië (Butterworth) gepakt. Deze trein is niet echt toeristisch en heeft helaas geen aparte slaapcabines. Wel worden de zitjes die je boekt ’s avonds omgetoverd tot stapelbedden zodat je alsnog wat kunt proberen te slapen. Ons lukt het nooit zo goed en omdat we ook een flink stuk Maleisië in moesten waren we redelijk gaar toen we rond de middag aankwamen in Butterworth. In dit plaatsje is niet echt veel te doen, maar is bekend om zijn veerboot naar het eiland Pulau Penang dat net zo bekend als Phuket in Thailand.

Nu wisten wel al dat Penang niet helemaal naar onze smaak zou zijn. We hadden er al heel wat mensen over gehoord en de meeste vinden Penang nogal grauw en gaan liever naar mooiere plaatsten in de buurt. De oude stad Georgetown op het eiland zou in principe een oude, mooie en sfeervolle stad kunnen zijn gezien de historie, maar daar hebben wij niet veel van teruggevonden. Bovendien komen er met grote toeristische plaatsen bijna altijd dezelfde ergernissen: afzet tarieven in de taxi’s, lange schreeuwde nachtmarkten met meuk en een hoop mensen die je proberen te helpen (dat is: van je geld af te helpen).

Waarom ga je dan? Nou, om een visum te scoren voor Indonesië. Standaard krijg je bij aankomst 30 dagen, maar wij willen 6 weken blijven en dan moet je vooraf je visum regelen. Dus in galop naar de ambassade.

Ook had Moira vooraf een afspraak gemaakt met een oogarts in het ziekenhuis. Moira heeft aantal maanden geleden in Azië een virus in haar oog opgelopen. Toen wij onlangs in Nederland waren zijn we hiervoor naar de opticien geweest die vaststelde dat het een virus was. Hierdoor kon zij lange tijd geen lenzen dragen en moest zij d.m.v. kunstmatige tranen proberen haar ogen goed schoon te houden en mocht ze hopen dat ze er snel af zou komen. Omdat je zelf niet kunt zien wanneer je genezen bent moet je daarvoor naar een oogarts. Het was best leuk om te zien hoe dat in Maleisië werkt, niet beter of slechter dan in NL maar gewoon anders. De arts stelde vast dat zij geen virus meer had maar in plaats daarvan een allergische reactie op contactlenzen! Ze heeft nu antiallergie oogdruppels en kan nu weer gewoon haar lenzen dragen. Tot nu toe gaat het goed!

Na een gebruikelijke dag shoppen, een dag site seeing en de dingen hierboven was het tijd voor een heel nieuw land voor ons: Indonesië!

foto's Penang

Medan

Onze toch door Indonesië begon in Medan. Medan in de grootste stad op Sumatra (het meest westelijke grote eiland van Indonesië) en er wonen meer mensen dan in heel Nederland.

Medan en de nabije omgeving doet ons denken aan een mix van Vietnam en Laos. Het is allemaal redelijk op orde maar echt netjes is het er niet. De tuk tuk’s zijn er weer in grote getallen en helaas hebben ze de toeter gewoontes van Hanoi in Vietnam … de hele dag, altijd en meestal zonder reden :( Maar goed, je kunt niet alles hebben. Het was er best leuk maar niet echt grote attracties of zo.

Medan bevind zich op een redelijk centrale plek en je hebt goede mogelijkheden om daar vandaan met het vliegtuig en de auto andere interessante plaatsen te bezoeken. Onze eerste tochtje ging per vliegtuig naar een eiland.

foto's Medan

Palau Weh

In de Lonely Planet staat er een informatiepijltje bij het kleine eilandje Palau Weh. De teksten die er bij staat: “Duiken met whalesharks”. Joost heeft een hele bijzondere band met deze reuzen in de zee. Deze vegetarische planktoneters van een meter of 7 mogen hem waarschijnlijk niet zo. Telkens als er (op Koh Tao) whalesharks worden gespot gaat Joost de dag daarna mee om er ook eens een te zien en dan blijven ze natuurlijk ook weg. Gebeurd dat vaak? Nou, al zeker een keer of 10! De dagen daarna worden er dan natuurlijk weer vrolijk whalesharks gezien :( Duikt Joost twee dagen na een spotting, dan komen ze na drie dagen terug! Hij wordt er gek van …

Dus een plek waar ze heel veel zijn … dat is de oplossing. Om op het eiland te komen moet je eerst vliegen naar Banda Aceh. Waarschijnlijk kennen jullie deze naam wel van het nieuws. De inwoners van deze provincie voelen zich geen Indonesiërs en willen al tijdens hun eigen staat. Per vandaag is het er weer redelijk rustig en we denken dat de Tsunami hier ook wel iets mee te maken heeft. Dit gebied heeft veruit het meest te lijden gehad en er zijn veruit de meesten doden gevallen (tienduizenden!).

We vlogen met Garuda Indonesia. Het kan best zijn dat jullie deze maatschappij nog kennen van vroeger. Maar per vandaag vliegen ze niet meer op Europa, ze willen wel maar mogen niet meer! Net als die turkse maatschappijen waren hun kisten zo slecht dat ze een landingsverbod hebben gekregen voor de hele EU. Onze vlucht was redelijk ok. Het was een gewone Boeing 737 en er zat nog verf op (ook een teken van onderhoud :).

Volgens ons is Palau Weh nog niet echt een mainstream bestemming voor de westerse toeristen. De infrastructuur is inmiddels redelijk goed op orde, maar de samenleving is nog niet volop uit op toeristen dollars. Ook wel eens leuk! We moesten op het eiland nog een uur rijden en hiervoor maak je gebruik van shared mini-busjes. Er gaan weer allemaal lokale mensen mee en je lacht je een breuk om de spullen die mee gaan. Dit keer geen kippen, maar wel autovelgen en rollen vloerbedekking.

De duikschool / de bungalows waar we heen zijn gegaan worden gerund door een Nederlands koppel. Zij zijn ook redelijk getroffen door de Tsunami maar per vandaag ziet het er weer keurig uit. De duikschool die zij runnen is zeer goed en eigenlijk de enige serieuze op het eiland. De duiksites zijn prachtig! Joost heeft er dingen gezien die hij nog nooit elders heeft gezien. Hij vind het nu – samen met de Perhentian Islands – de beste plek waar hij ooit gedoken heeft. Maar hoe mooi het ook was … ze hebben er al in jaren geen whaleshark meer gespot :)

De lokale mensen op het eiland zijn echt geweldig! Ze hebben een overduidelijke relaxte levensstijl wat wel een beetje lijkt op die grappige reclames van jamaican rum. Door dat er niet veel toeristen zijn vinden zij jou als toerist misschien wel even interessant als jij hen. We hebben over van alles gepraat en zijn een nacht gebleven tot het moment dat ze er achter kwamen dat het illegaal gesmokkelde bier op was :) Al met al is het een aanrader en de komende jaren zal er wel weer alles aan gedaan worden om het zo snel mogelijk naar de kl*ten te helpen door de toeristenindustrie, dus wees er snel bij!

foto's Palau Weh

Medan (2e ronde)

Na ons verblijf op Palau Weh zijn we per vliegtuig terug gegaan naar Medan (via Banda Aceh). Initieel hadden we het idee om nog twee trip vanuit Medan te ondernemen. De eerste zou gaan naar Bukit Lawang en de tweede naar een groot vulkanisch meer (dorpje Tuk Tuk, dat leek ons wel een grappige naam). Uiteindelijk heeft Joost er voor gekozen om niet naar Tuk Tuk te gaan en iets meer aandacht aan zijn werk te besteden. We zijn wel naar Bukit Lawang geweest …

Bukit Lawang

Op aarde zijn er inmiddels niet meer zoveel Oerang Utans meer. Zover wij weten zijn er nog maar twee plaatsen, die beide in Indonesië liggen. We zijn eerder al vlak bij de eerste geweest op Borneo, maar hebben dit toen overgeslagen. Nu waren we vlak bij de tweede plek: Bukit Lawang.

We hebben in Medan voor een dag een auto met chauffeur gehuurd. Na zes weken op Koh Tao links te hebben gereden durft Joost inmiddels ook aan de linker kant van de weg te rijden … maar er zijn geen grenzen. Om het jullie klippenklaar uit te leggen, in Parijs verdienen ze de schoonheidsprijs voor hun rijstijl in vergelijking tot Medan :) Dan is die paar euro voor een chauffeur volgens ons vrij goedkoop voor een zorgeloos ritje (als je niet meekijkt :)

In totaal is het hemelsbreed maar 65 KM en over de weg een kleine 100, toch duurt het overdag tweeënhalf uur en ’s avond drie tot drieënhalf uur. In het begin schiet het redelijk op en eenmaal buiten de stad gaat het nog sneller, totdat je ogenschijnlijk aan het einde van de weg bent en je overgaat van prachtig asfalt in een modderig zandweggetje. Nu snappen we ook waarom een huurauto vers gewassen lijkt, na iedere dag is de auto hard toe aan een wasbeurt.

Onderweg vermaken we ons meestal prima met het naar buiten kijken. Er is zoveel te zien en echt toeristisch vonden wij het niet, waardoor je de mensen bezig ziet met hun dagelijkse werkzaamheden. Toen Joost vroeg of de chauffeur even wilde stoppen om wat drinken te kopen was hij ook ongeveer een lokale attractie :)

Ook hebben we langs vele kilometers aan velden gereden met palmbomen. Deze bomen zijn keurig netjes in rijen geplant, zoals wij in NL fruitbomen op een rij planten. In deze palmbomen hangen alles geen gewone kokosnoten zoals wij deze vaak in het wild tegenkomen. In plaats hiervan hangen er grote vruchten aan met een soort rode vruchtjes. Als wij hier zouden moeten vergelijken met een andere vrucht dan zouden wij zeggen dat het veel lijkt op een durian vracht, maar dat zal jullie denk ik niet zoveel zeggen. Later hebben we gevraagd waarom deze bomen nu allemaal staan en wat zij er mee doen. Van de vruchten maken ze palmolie, wat in heel veel producten wordt gebruikt (van brandstof tot rubber). We vonden het alleen niet zo tof dat zij het regenwoud kappen om deze bomen neer te zetten! De locals worden er trouwens niet veel beter van want er zitten grote Europese multinationals achter.

Eenmaal aangekomen in Bukit Lawang zijn we direct naar de ingang van het Natianal Parc gegaan. Een hotel daar in de buurt dient als een soort verzamelplaats voor bezoekers en gidsen en ook in ons geval kwamen de gidsen al achter de auto aanrennen nog voor dat we op de parkeerplaats waren gearriveerd.

Tijdens de lunch zijn we velen malen aangesproken. Het aandeel van de Nederlandse toeristen in Sumatra is zo hoog dat de gidsen behoorlijk goed Nederlands spreken. Grappig als ze je het laten horen, maar na een keer of 5 ben je dat ook wel weer zat.

Na de lunch hebben we een gids gekozen en zijn we vertrokken. De lucht zag al behoorlijk donker. Nog voor dat we een stap in het regenwoud hadden gezet begon het al te druppelen. Binnen 3 minuten regende het “gewoon”. Na vijf minuten had je het idee dat er een tweede zondvloed was begonnen. Ja, ze noemen het niet voor niets het regenwoud.

Echt goed voorbereid waren we niet. Ons idee was dat we naar een soort Artis gingen om aapjes te bekijken. Na een kwartiertje hadden we echter al door dat dit niets anders was dan een jungletrekking. Onze eerste jungletrekking was jaren geleden in Thailand (Chang Mai) en toen begon het ook te regenen, met de ervaringen van toen sloeg de paniek wel een beetje toe. Een trekking door een heuvel / bergachtig gebied in de regen is na een tijd niets anders dan de glijbanen van het Tikibad in Duinrel, maar dan zonder veiligheidsmaatregelen en geen enkele mogelijk tot redelijke hulp als je je benen breekt. Maar goed, de vorige keer hebben we het gered dus dit keer zou het wel weer goed gaan. Alleen jammer dat we nu wel spullen bij ons hadden die echt niet nat mochten worden zoals paspoorten en elektronische apparatuur. *zucht* dacht Joost, blij dat ik geen laptop bij mij heb en hij begon alweer de humor er van in te zien.

Na anderhalf uur van klimmen, glibberen en glijden hadden we geluk. Daar, hoog in verrassend dunne boom, Zat een gigant van een Oerang Utan. Nog mooier, ze had een kleintje. Wat ze daar deed? Ze was duidelijk aan het twijfelen. Oerang Utans zijn hele intelligente dieren. Hun anatomie en DNA lijkt enorm veel op de onze. Bij regen gebruiken deze prachtige beesten bladeren en takken van de bomen om te schuilen. Maar waarschijnlijk had ze ook honger, wat soms nam ze een hap van haar eigen paraplu :)

Vrijwel direct daarna hebben we gevraagd om terug te gaan. Het is niet echt prettig om in dergelijke condities door de jungle te gaan en de missie was geslaagd, we hebben een echte “wilde” gezien.

Bij terugkomst hadden we nog een uitdaging, hoe kunnen we nu in de prachtige nieuwe auto als een verzopen kat. We hebben er voor gekozen om met de gidsen nog maar een bintang biertje te gaan drinken (ze hadden geen bezwaar :), een handdoek te vragen en te wachten tot we een beetje waren opgedroogd. We hebben veel gelachen en veel gesproken over de verschillen en overeenkomsten tussen onze landen. We hebben dingen geleerd over Indonesië die we anders waarschijnlijk nooit hadden geleerd. Al met al een zeer geslaagde dag!

foto's Bukit Lawang

Jakarta

Terwijl we dit nu schrijven (16 november) zitten we in het vliegtuig naar Jakarta. We zullen heel kort in Jakarta blijven om langzaam naar Bali (en verder) te reizen. Zoals Joost altijd zegt “als we in de stad zijn willen we naar de kust en als we aan de kust zijn willen we naar de stad”. Met twee maanden Sydney in het vooruitzicht (vanaf 12 december) willen we graag de komende tijd nog zoveel mogelijk doorbrengen aan de kust.

Tot de volgende keer!

Groeten en liefs,

Moira en Joost

Een halve planeet verder ...

2008-09-30T23:41:00.000+07:00

Ons vorige bericht kwam vanuit de hoofdstad Vientiane in het midden van Laos. We hebben toen geschreven dat we richting het zuiden zouden gaan en dat het wel even kon duren voordat wij een volgend bericht zouden posten.

We zijn ook naar het zuiden gegaan, maar niet binnen Laos. De volgende dag hebben we bus genomen naar de grens met Thailand en via een binnenlandse vlucht waren we ’s avonds nog in Bangkok.

We zijn een nacht of vijf in Bangkok gebleven en dit was niet omdat wij Bangkok zo leuk vinden, maar omdat we een volgende vlucht gepland hadden en geen tijd meer hadden om ver te reizen. Deze vlucht hadden we al maanden eerder geboekt en (bijna) niemand wist hier van. Het was tijd voor hagelslag, kroketten en kou … tijd voor Nederland!

De reden dat wij tussentijds naar Nederland zijn gegaan is dat de reis een beetje aan het uitlopen is. Door het parttime werk van Joost gaan we erg langzaam en hebben we besloten de reis naar (minimaal) 2 jaar te verlengen en dan is een tussentijds bezoek aan familie, vrienden en zakenrelaties wel erg leuk. Bovendien hebben we flink geshopt want dat was hard nodig.

We zijn in totaal 30 dagen in Nederland geweest. De meeste van jullie hebben we een of meerdere keren gezien en we hebben ons rond gegeten aan alles dat in Azië niet te krijgen is. Joost heeft zelfs drie keer boerenkool gegeten en ons favoriete toetje bleek een vlaflip te zijn. Hoewel de frikadel speciaal ook wel erg lekker was :)

Het was erg leuk om onaangekondigd bij iedereen langs te gaan. Meestal hadden we geluk en soms de pech van een dichte deur. Sommige mensen waren stil en andere juist uitbundig. Het is eigen onmogelijk om te beschrijven hoeveel lol we hebben gehad.

Een maand was eigenlijk best kort en de tijd is omgevlogen. Het is helaas niet gelukt om bij iedereen langs te gaan, excuses daar voor. Overigens hebben we niet echt een planning gemaakt bij wie wij wanneer zouden langsgaan. De agenda was behoorlijk rap gevuld en voor dat wij het wisten waren alle avonden volgeboekt.

Inmiddels zijn we al weer twee weken terug in Thailand. Waar? Koh Tao natuurlijk … duiken, vrienden en het gevoel als of de wereld opeens maar een paar kilometer groot is (het eiland). Easy going en prachtig weer … ons tweede thuis.

Zoals altijd is Joost druk met werk en duikt zoveel hij kan. Moira heeft haar huishouden, haar hobby’s en vanaf nu ook haar eigen laptop. Ze is erg actief op reis forums en nu hoeft zij niet te wachten op Joost die aan het werk is.

We zullen nog een maand op het eiland blijven. Eind oktober pakken we de tas weer in voor de eerste “reis” etappe van dit 2e reisjaar. We gaan dan voor zes weken naar Indonesië en vliegen vanuit Bali door naar Sydney waar we twee maanden een appartement in het midden van het stadshart hebben geboekt. Wederom een te groot appartement met een extra slaapkamer (met eigen badkamer), dus als iemand zich verveelt tussen half december / half februari dan moet die maar even mailen. Let er wel even op dat het meer dan 20 uur vliegen is …

Eind van de maand laten we een bericht achter over onze belevenissen hier op Koh Tao. Dan met foto’s want de kiekjes met koeien uit Nederland kennen jullie vast al :)

Groeten en tot later,

Moira en Joost

7 hotels, 3 vluchten, 2 boottochten, 4 busreizen en 1 pot Nutella later ...

2008-08-09T09:07:00.002+07:00

Ons vorige bericht kwam vanuit Brunei waar we ons klaarmaakte voor een boottocht naar het Maleisische eiland Labuang.

Palau Labuang
De reden om naar het eiland te gaan waren de vier wrakken die rond het eiland liggen. De foto’s en verhalen op internet over het duiken bij deze wrakker waren zeer uitnodigend en Joost wilde er kijken of hij er zijn “wreck dive specialty” kon gaan doen. Na de teleurstelling bij Sipedan was het voor hem dan ook helemaal twee keer slikken toen hij er achterkwam dat hij er niet zou kunnen duiken. Wat blijkt, er is maar één duikschool op het hele eiland en hun boot was tijdelijk onbeschikbaar wegens onderhoud … balen !!!

We zijn uiteindelijk wel gebleven omdat de reservering voor vijf nachten al vastlag en er ook al een aansluitende vlucht was geboekt. Joost heeft zijn tijd gevuld met werk en Moira heeft rondgedobberd in het zwembad. Op het eiland was verder niet veel te beleven en afgezien van wat uitstapjes naar het centrum van het dorp hebben we weinig gedaan.

Klik hier voor 5 foto's

Hanoi
De laatste weken hebben we voor ons doen nogal een hoog tempo in onze reis en maken rare sprongen. Vanuit Labuang zijn we terug naar Kuala Lumpur gevlogen. Na onze vorige twee maanden hier hadden we er weinig te zoeken, behalve dan onze vlucht naar Hanoi (noord Vietnam).

Omdat wij zo langzamerhand zuidoost Azië willen gaan verruilen voor Indonesië, Australië en Nieuw-Zeeland zijn we bezig om de overgeslagen stukken in sneltreinvaart te bezoeken. Tijdens ons vorige bezoek aan Vietnam zijn we niet verder gekomen dan het midden van Vietnam en zijn omgekeerd omdat het in het noorden te koud was. Van een reisgids in Hanoi hebben we begrepen dat het afgelopen winter historisch koud is geweest. Hij sprak over temperaturen rond de zes graden en over grote sterfte onder mensen en dieren.

Over cultuurschokken gesproken … Ga na maanden in Maleisië eens op bezoek in een van de drukste steden uit de regio Cambodja, Laos en Vietnam. De eerste dag hebben wij drie pogingen geteld waarin lokale mensen ons probeerde op te lichten. Als eerste werden we uiteraard niet afgezet bij het door ons geboekte hotel. Vervolgens hebben we een taxi gevonden die volgens de taximeter 600 kilometer per uur reed en als laatste probeerde ze ons een poot uit te draaien bij het boeken van vliegtuigtickets. Gelukkig lopen we hier al een tijdje rond en zijn we er niet ingetrapt maar waarschijnlijk zal het merendeel van de toeristen er in trappen zonder het zelf ooit te merken.

Niet alleen de mensen / cultuur was een schok. Het verkeer is misschien nog wel het punt waar je het meeste aan moet wennen. De Lonely Planet omschrijft het als: “bij het rijden zitten de bestuurders niet op hun stoel maar op hun claxon”. Later zullen we jullie wel eens een filmpje laten en dan pas zullen jullie begrijpen wat het is om duizenden moto’s en enkele auto’s te zien rijden over een druk kruispunt zonder belijning of verkeerslichten.

In totaal zijn we drie dagen in Hanoi geweest. Het is zeker geen lelijke stad en de koloniale geschiedenis van het oude stadscentrum druipt overal vanaf … prachtig! We hebben voor het eerst een water puppet show gezien en hebben ons goed vermaakt met de enkele toeristische trekpleisters. Het was een leuke extra stop op weg naar de attractie waarvoor wij naar Vietnam zijn gegaan …

Klik hier voor 16 foto's

Halong Bay
Waarschijnlijk weten vrijwel iedere backpacker in z/o Azië wat Halong Bay is. Geen idee of dat bij jullie ook bekend is, maar het is een UNESCO site dus heel onbekend zal het wel niet zijn. Het is een zeer grote baai in het noordwesten van Vietnam waar duizenden “lime stone” eilandjes en grotten zijn. Bij het zien van de foto’s van deze omgeving zullen jullie hier niet raar vinden dat je hiervoor een paar uur vliegt.

Vanuit Hanoi werden we opgepikt door een georganiseerde tour. Je kunt uit velen arrangementen kiezen en wij kozen voor een tweedaagse cruise aan boord van een prachtig nieuw (volgens de reisagent) traditioneel houten schip. Na een rit van 3.5 uur door het Vietnamese platte land kwamen we aan in de haven van Halong city. Direct schoten en plaatjes die zij ons hadden getoond door onze hoofden. Ja, de schepen zagen er identiek uit en je kon de eilandjes al zien liggen. Het enige dat ze in de folder niet hadden laten zien er dat er ongeveer 500 van dat soort boten zijn en dat de gebruikelijke vaarroute nog drukker is dan de ringweg A10 rond Amsterdam op maandagmorgen. Goed we zijn Nederlanders en hebben altijd wat te zeuren, maar uiteindelijk hebben we een hele leuke tijd gehad.

Onze groep op de boot bestond uit 13 mensen. Hiervan waren er 10 uit Nederland (twee gezinnen van vier personen en wij twee). We hadden al een tijd geen NL-ers gesproken en we vonden het dan ook helemaal niet erg. Verder waren er twee jongens uit Ierland en een model uit Australië. Om een erg lang verhaal heel kort te maken: de omgeving is zo mooi als de plaatjes, goedkope wijn (Dalat) is ook wijn en als je er voldoende van drinkt vind je zelfs karaoke leuk. Het is de leukste avond in tijden geweest.

Klik hier voor 15 foto's

Laung Prabang
Onder het motto “Nu we er toch zijn …” was de volgende bestemming Laos. Na Laos zullen we officieel slagen voor ons examen z/o Azië en kunnen we een enkeltje zuidwaarts kopen. Volgens ons is deze laatste etappe hier in z/o Azië echt een examen want probeer maar eens een dragelijke manier te vinden om vanuit Hanoi naar Laos te komen. Joost is ondertussen het vliegen helemaal zat en hij wilde kosten wat kost over land.

Wat je ook verzint en hoe creatief je ook denk te zijn, een route van minder dan 24 uur in een halfgare oude lokale bus bestaat er simpelweg niet. We hebben nog gedacht om met de trein eerst naar midden Vietnam te reizen om dan daar de grens over te gaan, maar zelf dan duurt het meer dan 24 uur. Joost heeft zijn principes na 1,5 dag puzzelen dan ook maar opzij gezet en gekozen voor de 50 minuten durende vlucht :(

Luang Prabang in het noorden van Laos is de oude hoofdstad. Naast Cambodja en Vietnam is Laos ook een oude Franse kolonie. In Laos kun je de invloeden hiervan nog het beste. In dit land gaat alles op een heel rustig tempo, hebben de gebouwen zeer sterke Franse trekjes, wordt er in de late middag jeu de boule gespeeld en zijn prominente gebrouwen voorzien van Franse borden.

We hadden ons opgemaakt voor een grote stad maar dat bleek niet te kloppen. Het is een heerlijk rustig dorpje met veel bedrijvigheid en het heeft zeer duidelijk een regionale functie voor de handel. Net als veel andere steden hier in z/o Azië ligt Luang Prabang ook aan de Mekong rivier en nu in het regenseizoen is dat een prachtig gezicht.

We zijn hier 5 dagen verbleven en ondanks dat we nog niet veel van Laos hadden gezien wisten we toen al dat het een prachtig land is waar veel mensen verliefd op zullen gaan worden. Het toerisme vertoont een zeer sterke groei, de staatsdictatuur wordt nu langzaam opengebroken en de toeristen verwelkomt. Een tip voor diegene die nog een vakantie ervaring willen hebben, schiet op want het is nog niet verpest. De mensen zijn er eerlijk, de markt mooi en goedkoop en de lokale mensen laten je nog volledig met rust. Zeker na Hanoi was het voor ons weer wennen aan deze luxe.

Klik hier voor 25 foto's

Vang Vieng
Het eerste redelijke plaatsje ten zuiden van Luang Prabang is Vang Vieng. Als we de verhalen zouden moeten geloven dan zou dit het wilde westen van de backpackers scene in Azië moeten zijn. Het zou zelfs moeite kosten om een pizza te bestellen waar geen “paddo’s” opzitten of een milkshake zonder hasj / opium. Bovendien zouden de ruige watersporten op de rivier een bijzonder grote groep jonge backpackers aantrekken die met iets teveel beerlao in hun mik nogal veel ongelukken zouden maken.

Kort gezegd klopt er weinig van dit doembeeld. Ja, drugs kun je vrij makkelijk kopen maar dat kan in heel z/o Azië. De jongeren met hun watersporten zijn er ook maar afgezien van wat dronken lui die schaars gekleed door de straten rende hebben we niets raars gezien.

Wel heeft het dorpje een andere rare afwijking. Er zijn een hoop restaurantjes die niet echt tafels hebben maar eerder ligbanken. Daarnaast hebben zij TV’s opgehangen en ze draaien daar vrijwel exclusief seizoenen van de comedyserie Friends op. Volgens de verhalen zouden deze bedoeld zijn om eens lekker te chillen na wat drugs. Afgezien van wat rare types die we daar hebben gezien is volgens ons is het hele verhaal of al lang niet meer van toepassing of in zijn geheel een broodje aap.

Of te wel, komt allen! Hun lokale sport is 3.5 km dobberen in een rubber band op de Mekong en het zag er leuk uit. Tijdens onze twee dagen was het weer slecht en door de vele regen de rivier erg sterk dus wij hebben alleen toegekeken. Zie de foto’s om een idee te krijgen van wat we bedoelen.

Klik hier voor 17 foto's

Vientiane
Op dit moment verblijven we in de hedendaagse hoofdstad Vientiane. Vergeleken bij andere hoofdsteden stelt Vientiane weinig voor, maar toch leuk voor een paar dagen. We hebben een mooie stek net buiten het centrum en ’s avonds pakken we de bus naar het centrum voor een lekkere lokale maaltijd (vandaag gaan we voor de Koreaanse BBQ :). Ook Vientiane ligt aan de Mekong en het is prachtig om daar de zon onder te zien gaan onder het genot van een beerlao.

Klik hier voor 13 foto's

Over een aantal dagen vertrekken we richting het zuiden. Het zal wel weer even duren voordat wij hier weer een bericht posten, maar onthoud “geen bericht, goed bericht”. Overigens vinden we het wel erg leuk dat jullie spontaan beginnen te mailen als we geen berichten plaatsen :)

Liefs,

Moira & Joost

PS. Onze vrienden Ties en Shirley op Koh Tao in Thailand hebben een nieuwe website. Heb jij ook zin om te gaan duiken op een van de beste en goedkoopste plekken in de wereld? Kijk dan eens op www. Duiken In Thailand .info

6 hotels, 4 vluchten, 8 duiken en 1 buikloop verder …

2008-07-15T13:48:00.000+07:00

… of te wel, wij zijn weer eens te laat met het bijwerken van het weblog. De afgelopen maand zijn we behoorlijk veel aan het reizen geweest en we hebben dus best wat te vertellen / te laten zien.

Singapore
Vanuit Kuala Lumpur zijn we naar Singapore gevlogen. Wat een stad, in veel opzichten uniek en “over the top”.

De meeste kennen de verhalen over Singapore wel, je mag nergens roken en het zou er brandschoon zijn. Als je er op straat zou spugen dan zou je 30 dagen worden opgesloten en zou je 1000 euro boete moeten betalen. Volgens ons klopt de kern van het verhaal maar als je goed kijkt zie je de mensen er gewoon roken, zie je zo nu en dan een peuk op straat liggen en is er geen sprake van een enorme politiemacht die met bonnenboekjes door de straten paradeert.

De stad Singapore is erg goed georganiseerd. Er zijn verschillende metrolijnen die je goedkoop er snel door het hele land / de stad vervoeren. Het centrum is goed te vergelijken met andere metropolen zoals Kuala Lumpur en Bangkok. Toch zouden we iedereen willen aanraden om naar Kuala Lumpur te gaan in plaats van Singapore want daar is meer te doen en het is er veel goedkoper.

Naast een dag sightseeing en shopping zijn we een dag naar Sentosa Island geweest (ligt voor de haven van Singapore). Dit eiland werd sinds de komst van de Britten (2e helft 19 eeuw) gebruikt voor de verdediging van de haven van Singapore. Na de tweede wereldoorlog heeft de overheid besloten het eiland voortaan voor entertainment doeleinde te gaan gebruiken. Per vandaag hebben ze er diverse attracties, een museum en een pretpark. Verwacht geen Euro Disney, maar het was best leuk.

Kota Kinabalu
Vanuit Singapore zijn noordwaarts vertrokken richting Joho Bahru in Maleisië. Vanaf het vliegveld van JB was het makkelijker om een vlucht te krijgen naar Borneo.

Kota Kinabalu op Borneo (oost Maleisië) is lokaal een bekende badplaats. Ze hebben er een paar golfbanen (zijn ze hier gek op), wat eilandjes voor de kust en de onontkoombare snorkelboten voor de Koreanen.

In totaal zijn we hier een week geweest. Helaas hadden we deze week al vooruit geboekt, want anders waren we er na 2 dagen alweer vertrokken. Aan de andere kant was het voor Joost wel even handig dat hij wat tijd had om zijn achterstallige werk in te halen.

Moira heeft zich voornamelijk vermaakt met tripjes naar het centrum van KK voor wat boodschappen en heeft flink wat uren doorgebracht bij het hotel zwembad. Joost heeft nog 2 duiken gemaakt maar die waren niet echt spectaculair en daar valt dan ook niet zoveel over te vertellen.

Semporna
Een van de hoofdredenen om naar Borneo te gaan was het eiland Sipadan. Dit eiland is wereldwijd bekend als een van de beste duikstekken ter wereld.

Vanuit KK (in het noorden) zijn we naar het plaatsje Tawau gevolgen (in het westen). Vanaf hier is het nog anderhalf uur met een minibus naar Semporna. Omdat een paar jaar gelden het eiland Sipadan is omgedoopt tot nationaal park i.v.m. de schildpadden kun je niet langer op het eiland verblijven. In plaats hiervan verblijven de meeste mensen nu in het saaie kustplaatsje Semporna en vertrekken ’s ochtends massaal met boten naar de eilanden om te duiken / snorkelen.

Eenmaal aangekomen was er voor Joost slecht nieuws. Een van de beschermende regels op Sipadan is dat er per dag niet meer dan 120 duikers naar toe mogen. Nu in het hoogseizoen betekent dit dat je minimaal twee maanden van tevoren moet boeken om mee te kunnen. Dus helaas pindakaas was het onmogelijk voor Joost om te gaan.

Gelukkig zijn er ook nog andere eilanden in de buurt waar je kunt duiken. Niet dat deze in de buurt komen van het prachtige Sipadan, maar dan kon hij alsnog gaan duiken. Het duiken was niet uniek maar wel erg mooi. Hij heeft een aantal vissen gezien waarvan hij alleen nog maar had gehoord en de eilanden zijn adembenemend mooi. Voor Joost is er maar een troost .. later teruggaan. We gaan binnenkort boeken en zullen aan het einde van het jaar teruggaan naar Borneo om alsnog te gaan duiken & snorkelen op / om Sipadan.

Voor de duikers onder jullie: Wat zo speciaal is aan Sipadan is de bijzondere ligging. Normaal gesproken worden eilanden omringd door relatief ondiep water (zo rond de 30 meter). Echter is Sipadan een soort “freak of nature” want het eiland wordt omringd door zeer diep water (tussen de 800 en 2000 meter). Door deze bijzondere omgeving vind je hier veel onderwater leven dat je alleen midden op open zee vindt. Bovendien is er een zeer omvangrijke schilpadden populatie en zie je per duik tussen de 20 en 50 schildpadden.

We zijn in totaal drie nachten in Semporna verbleven. Joost is twee volle dagen op zee geweest en heeft zes duiken gemaakt waarmee hij op een totaal van 65 komt. Het was de bedoeling dat Moira beide dagen mee zou gaan om te snorkelen. Echter heeft zij iets verkeerd gegeten en een kortstondige voedselvergiftiging opgelopen. Zij heeft beide dagen in bed / de badkamer doorgebracht. Voor haar is het dus ook leuk om later terug te gaan want de natuurschoon op de eilanden / de zee is ongekend.

Tawau
Na Semporna zij we nog twee nachten in Tawau verbleven. We hadden het idee dat dit ook wel een leuk plaatsje moest zijn. Echter bleek nadat wij er aan waren gekomen dat het niet zoveel door reizigers werd aangedaan en bleek dus behoorlijk saai. Voor Joost weer een goede gelegenheid om werk in te halen en Moira kon weer op adem komen na haar ziektedagen.

Brunei
Wij schrijven dit alles vanuit Brunei waar de twee nachten zullen blijven. Voor diegene die het niet weten (zal de meerderheid wel zijn), het is een heeeeel klein landje op Borneo en vooral bekend om de olie. Al met al een heel raar landje waar niet zoveel te zien is. De meeste reizigers komen hier voor een extra stempel in het paspoort of een “visa run”.

Er leven hier z’n 350.000 mensen die worden aangevoerd door een sultan met absolute macht (het is dus geen democratie). Dit streng islamitische land is / was erg rijk en heeft nauwe banden met Engeland. Of het land nog steeds rijk is weten we eigenlijk niet.

De broer van de sultan was voorheen minister van financiën. Hij heeft de geldkraan eens flink opengedraaid en bizarre uitgaven gedaan. Zo heeft hij over de hele wereld hotels laten bouwen met de duurste ter wereld hier in Brunei zelf. Dit hotel kost ongeveer 1,5 miljard euro en is onofficieel het enige 6-sterren hotel ter wereld. Kamers binnen bij 250 euro per nacht en de duurste is rond de 12,500 euro per nacht :)

Uiteraard was de sultan en het volk niet echt blij met deze broer die het geld met containerschepen tegelijk de deur uitwerkten. Hij is dan ook afgezet en leeft nu in Engeland. Tot op het moment van zijn ontslag had hij honderden miljarden uitgegeven, waaronder vier miljard aan zichzelf. Hij heeft naar schatting 2000 auto’s, veel huizen, vijf vrouwen en 35 kinderen.

Vandaag is de sultan jarig en hij wordt 62. Dus is het vandaag een nationale feestdag en dat kun je goed merken aan de honderden mensen die hier in de straten rondhangen. Vanochtend was er een grote parade van o.a. het leger en groeperingen zoals de scouting. Toen wij om 10:00 in het centrum aankwamen was het geheel (gelukkig?) alweer afgelopen. Vanavond is er een grote nachtmarkt en vuurwerk, daar kijken we wel naar uit.

De sultan hoeft trouwens niet jarig te zijn om te trakteren. Zo bestaat hier in Brunei geen inkomstenbelasting, is de gezondheidszorg gratis en worden er flinke subsidies gegeven op auto’s.

Palau Labuan
Morgen vertrekken we met de boot naar het Maleisische eiland Labuan. Dit taxfree eiland is vooral bekend als tijdelijke toevluchtsoord voor mensen uit Brunei, waar geen alcohol wordt verkocht. Op Labuan is dit in ruime mate aanwezig (zo kost een liter Johny Walker Red label 7 euro). Wij zullen er alleen weinig gebruik van gaan maken wat Joost gaat er naar toe om weer te duiken. Er liggen vier wrakken in ondiep water waarvan twee uit WW2 en een Nederlandse. Moira heeft weer een mooi hotel gevonden en verheugt zich op het zwembad en de andere luxes van een 5-sterren hotel. Hierover later meer …

Groeten,

Joost en Moira

20 foto's Borneo

Nog steeds in KL

2008-06-11T15:22:00.002+07:00

Sorry dat we zo laks zijn geweest met het bijwerken van het Blog.

We zitten nog steeds op dezelfde plek in Kuala Lumpur en zullen hier nog blijven tot eind juni.

In het vorige bericht hadden we al aangekondigd dat er bezoek vanuit NL zou langskomen. Voor diegene die het nog niet wisten, het was de moeder van Moira. Nora is hier twee weken geweest en heeft vooral met Moira de hele omgeving verkend.

Na de vlucht van 12 uur stonden wij Nora op te wachten op het vliegveld. Geheel tegen de verwachting in was zij nog redelijk fit wat waarschijnlijk kwam door dat zij 3 stoelen ter beschikking had in het vliegtuig. Na een kop koffie en een Metrorit van een uur stond Moira te popelen om haar koffer te plunderen. Zij had niet alleen een bijzonder grote verzameling NL eten / snoep bij zich, maar ook Kleding voor Moira. Moira heeft nog al moeite om hier kleding te vinden en ze was dan ook erg blij met de nieuwe garderobe die gelukkig uitstekend past.

Nora heeft zich hier naar eigen zeggen goed vermaakt. Vrijwel dagelijks zijn we (althans meestal Moira met haar moeder) op stap geweest en hebben veel gezien en gedaan. De eerste dagen zijn vooral besteed aan winkelen want ze keek haar ogen uit in de te grote winkelcentra. De andere dagen hebben we vooral rondgetrokken door Kuala Lumpur. Zo zijn we onder andere naar de het vogelpark, de vlindertuin, de dierentuin, de Petronas Towers, de KL Towers, Ikea, het paleis van de koning, chinatown en het plaatsje Melaka geweest. De tijd is om gevlogen en ze heeft erg genoten. Nora heeft zelf gezwommen, iets dat ze al zeker 15 jaar niet meer had gedaan.

De dagtour naar Malaka was erg leuk. Deze plaats is vooral bekend om zijn historie en voor ons was het leuk omdat hier tussen 1641 en 1824 veel Nederlands hebben gezeten. In deze plaats kun je nog veel terugzien van onze vroegere bezetting. Zo is er bijvoorbeeld een oude protestantse kerk en een stadhuys. Veel van de straten hebben ook nog hun authentieke naam, zo heet de straat wat nu Chinatown is “de Jonkerstraat”. Overigens waren wij niet de enige bezetters, de Engelse en de Portugese hebben hier ook nog een lange tijd de boel bezet en ook hiervan kun je diverse sporen terugvinden.

Net als alle andere bezoekers hebben wij met z’n drieën de Petronas torens bezocht. De toegang is gratis maar je mag er helaas wel twee uur voor in de rij staan. Maar goed, we kunnen het ons niet voorstellen om hier zo lang te zijn geweest zonder de torens te hebben bezocht. Het uitzicht vanaf de torens is echt prachtig. Het is goed te vergelijken met een bezoek aan de Eiffeltoren (hoogste plateau) in Parijs. Zie de foto’s voor een impressie.

Voorlopig zitten we dus nog wel even in KL. We hebben nog plannen om te gaan eten op de KL Towers en een bezoek te brengen aan een pretpark. Inmiddels liggen de plannen voor de periode daarna ook klaar. We zullen de 28e naar Singapore vliegen om daar drie dagen rond te hangen. Wisten jullie trouwens dat daar 25% van de inwoners miljonair is (in US$) ?! . Aansluitend pakken we een vliegtuig naar Kota Kinabalu op Saba. Hier zullen weer een paar weken gaan rondtrekken en duiken!!!

Groeten,

Moira en Joost

24 foto's Kuala Lumpur

Redang & KL

2008-05-04T23:41:00.000+07:00

Weer bijna op tijd :) Bijna 3 weken geleden schreven we over de Perhentian Islands in het noorden van Maleisië. Toen kondigen we aan dat we iets naar het zuiden zouden gaan, naar Redang Island.

In het totaal zijn we zeven dagen op Redang geweest. Het is een eiland dat veel mensen geweldig zullen vinden maar na alle eilanden van de laatste tijd was dit voor ons iets te veel van het goede. Het eiland lijkt qua natuur erg sterk op de Perhentian Islands maar voor ons doen was na de gezellige sfeer van de Perhentian Islands het iets te veel. Begrijp ons niet verkeerd, het was echt heel erg leuk maar na al die tijd waren we toe aan iets nieuws.

Toen we na zeven dagen eenmaal terug waren op het vaste land hadden we het idee om een paar honderd kilometer zuidwaarts het nogmaals te proberen met een eiland. Dit eiland, genaamd Tioman, is taxfree en aangezien een biertje in de supermarkt hier al twee euro kost klonk dat niet verkeerd. Toch hebben we tijdens de reis spontaan een afslag genomen. Onderweg werden er twee medereizigers afgezet bij het busstation en zijn wij hier ongepland ook uitgestapt. Binnen een uur zaten we in een bus richting het oosten, naar Kuala Lumpur.

Terug in de grote stad !!! We blijven mensen, zit je op het strand wil je naar de stad en zit je in de stad dan wil je naar het strand. Deze metropool heeft ons hart wel een beetje gestolen. Tot op dit moment vinden we Kuala Lumpur (door de insiders KL genoemd) de mooiste stad hier in Azië. Het is schoon, groot, goed georganiseerd en heel makkelijk begaanbaar.

Eenmaal aangekomen in KL was het even schrikken want door een congres in de stad was er bijna geen kamer te krijgen. Na een nacht te zijn verbleven op een tijdelijk adres zijn we verder gaan zoeken en hebben een plekje gevonden voor een week. Dit hotel was alleen niet zo goed voor Joost want hij is zo “verliefd” op de Petronas Towers dat hij daar het liefst de hele dag naar kijkt en vanuit deze kamer zat je er bijna bovenop.

Inmiddels is deze week ook al weer voorbij. Na een flinke zoektocht zijn we verhuisd naar een prachtig appartement niet ver van het eerste hotel waar we de komende weken nog zullen blijven. Hier hebben we beide wat we willen. Moira heeft op loopafstand zes winkelcentra ter grootte van de Amsterdam ArenA en Joost heeft op de zestiende verdieping zijn bureau staan met 180 graden uitzicht over KL.

Tot nu toe hebben we nog niet echt aan “sightseeing” gedaan maar daar is een goede rede voor. Het appartement dat we hebben gehuurd is voor ons alleen iets te groot. De eenkamerappartementen waren vol en we zijn opgescheept met een te groot twee kamerappartement. Het koste niet veel tijd om hier een zinnige opvulling voor te vinden en over twee weken komt er vanuit Nederland een bezoeker langs. Voor ons dus de uitgelezen kans om een nieuwe voorraad aan drop, cervelaat, sigaretten, pindakaas, bitterballen, frikadellen, roddelbladen, laptops, boerenkool, poedersuiker, Parma ham, chocola, bonbons, drank, Grolsch, raketten, oranjeslingers, echte satésaus, lekker brood, rookworst, Mad saus, mc kroketen, filenieuws, ijskrabbers, kou, regen, hamsterwekenbeestjes, wuppies, voetbalnieuws te krijgen… want hier in Azië krijg je nooit te horen dat Cruijff, van Nistelrooy en Guus Hiddink bekende voetballers zijn. Het laatste gedeelte is natuurlijk onzin maar we kijken wel uit naar een aantal dingen uit het begin van het lijstje.

Voorlopig zitten we hier nog wel even naar ons zin. Wanneer we onze spullen gaan pakken en verder gaan is nog niet bekend. Het zou heel goed kunnen dat we hier tot eind juni (!) blijven. Voorlopig zullen jullie het even met deze foto’s moeten doen.

Wanneer iemand anders ook nog zin heeft in een gratis verblijf in een 5-sterren hotel in KL tussen 30 mei en eind juni dan moet je even mailen. We hebben in die periode een aparte tweepersoons slaapkamer met eigen badkamer over. Het ticket is duur (kleine 1000 euro p.p.) maar hiermee kom je na 12 uur wel aan in het ultieme winkelparadijs … “shop until you drop”. Kun je meteen wat Mc. Kroketten meenemen of een Stegeman leverworst meenemen :)

Groeten en tot snel,

Joost en Moira

8 foto's Redang
19 foto's Kuala Lumpur

Maleisië

2008-04-14T20:14:00.000+07:00

Ach, bijna op tijd … 17 dagen geleden, in plaats van de beloofde 14 dagen, schreven we nog vanuit Ko Tao (Thailand). Op dit moment zitten we in een plaats genaamd Kuala Terengganu. Morgen zullen we na hier 6 dagen te hebben verbleven doorreizen naar opnieuw een eiland.

De reis van Thailand naar Maleisië was simpel maar vermoeiend. Uit ervaring wisten we al dat een Thaise treinreis best te doen is, maar 15 uur blijft een hele poos. Na z’n lange tijd op Ko Tao te hebben verbleven was het ook wel weer raar om de backpacks in te pakken en ben je in het begin weer wat onwennig met al dat reizen.

De grensovergang was echt een eitje, zo hebben we dat nog nooit eerder gehad. Er was 1 loketje en een vriendelijke ambtenaar (zeeeer uitzonderlijk hier) vroeg ons alleen naar onze plannen. Na hem het antwoord te hebben gegeven dat hij z’n 300 keer per dag hoort kregen we snel 2 kleine stempeltjes en daarmee hadden wij ons entreekaartje om 3 maanden in Maleisië te mogen blijven.

Zelf kennen we het uiterste zuiden van Thailand niet echt goed. We hebben dus geen idee of de overgang van zuid Thailand qua levensstijl en cultuur erg afwijkt, maar ten opzichte van de regio rond Ko Tao is het eigenlijk wel een groot verschil met dit land. Maleisië is schoon, goed georganiseerd en de mensen zijn er echt heel aardig. Wanneer je mensen kort ontmoet, bijvoorbeeld in de lift, dan vragen zij meestal direct waar je vandaag komt en kan er een heel gesprek uit volgen.

Maleisië heeft een zeer gevarieerde populatie. Het merendeel van de inwoners is islamitisch maar ook de christenen en boeddhisten zijn vertegenwoordigd. Als je in andere landen in Azië naar de bewoners hun gezichten kijkt dan lijken ze meestal best veel op elkaar en zijn ze onderling niet echt moeilijk uit elkaar te houden (zoals Thai versus Khmer). Hier in Maleisië gaat die vlieger niet op – wij hebben ook geen idee waarom, maar ze zijn hier gek op vliegeren – de populatie is een vrolijke mix van verschillende achtergronden (Thais, Chinees, Indonesisch, etc.) en het is in een hotel dus ook niet echt makkelijk bepalen of het nu “buitenlandser” of “locals” zijn. Maleisië heeft volgens ons een behoorlijk sterke economie, de mensen zijn beter opgeleid en over het algemeen spreken ze goed tot uitstekend Engels.

Zelf zijn we misschien bevooroordeeld over de islam en ligt het niet echt voor de hand om naar een zwaar islamitisch land te gaan maar dit valt echt 150% mee! Moira die zonder hoofddoek rond loopt en in andere landen best wel eens “nakijkers” heeft kan hier vrolijk rondlopen en tot op heden hebben we nog geen echter “aanstaarders” gezien. Veel van de vrouwen dragen hier hoofddoeken maar in tegenstelling tot in NL zijn deze meestal zeer vrolijk en soms zelf prachtig. Overigens dragen niet alle vrouwen een hoofddoek, waar wij nu zijn is het z’n 75% procent. Wat is er dan wel anders? Niet veel, het enige dat opvalt is dat wij veel groepjes mannen zien zonder de vrouwen.

Vanaf de grens zijn we met een taxi naar de plaats Kota Bharu gegaan, ongeveer een uur rijden. Dit taxiritje was echt super goedkoop ten opzichte wat van in Thailand gewend zijn. Voor 8 euro hadden we de taxi voor ons zelf en zetten hij ons keurig voor het hotel af. Om een vergelijking te geven, op Ko Tao is een taxiritje van zuid naar noord (een kleine 10 minuten) 4 euro. In dit plaatsje was niet echt veel te doen. Die dag was de sultan jarig en echt alles was dicht. Trouwens heel raar om parkeermeters te zien maar inmiddels weten we dat je dat bijna overal hebt hier. Misschien kun je daar uit opmaken dat ze hier qua ontwikkeling en overheid iets verder zijn dan Thailand. Maar goed, het was om te rusten na de trein- / taxireis en bedoelt om de volgende dag fris en fruitig aan het laatste stukje te beginnen richting het eerste doel: de Perhentian Islands.

De laatste etape was heel gemakkelijk en bestond uit een taxirit van een uur en een boottocht in een speedboot voor drie kwartier. Vervelen doe je je niet op de boot want de omgeving en het zicht op de eilanden is adembenemend mooi. Bounty eilanden, blauwe heldere schone zee en parel witte stranden (zie foto’s). Er zijn twee eilanden (Kecil = Klein en Besar = Groot). We hebben eerst drie nachten verbleven op het grote eiland maar waren daar zo verveelt (geen “lol” te beleven) dat we zijn verhuisd naar het kleine eiland. Geen slechte zet want de zes dagen hier waren veel leuker en heeft Joost zich flink uitgeleefd onder water. Ook hebben we hier opnieuw Ties & Shirley ontmoet die hier ook waren voor een korte vakantie / visumrun. (hopen dat zij het niet lezen: wat een bizar super vette duikstekken hebben ze hier … zijn mond viel open en tot kom hij zijn ademautomaat gaan terugzoeken :) Voor Moira was er ook best wel wat te doen. De stranden en zee zijn zo mooi dat zelf zij, tegen haar gewoonte in, op het stran
d heeft liggen bakken en in de zee heeft gezwommen. Ook heeft zij een kijkje onderwater genomen met een snorkel en voor het eerst van haar leven schildpadden, haaien, pufferfishes en nemo’s (clownfishes) gezien. Voor z’n snorkeltrip hoef je niet ver te reizen, gewoon via het strand het water inlopen en klaar is Klara.

De eilanden zijn leuk voor een paar dagen maar te klein om lang te blijven hangen. Na in totaal negen dagen hebben we de boot terug genomen en zijn per taxi zuidwaarts vertrokken. De taxichauffeur was weer een aardige man met verhalen over Maleisië en had een interessante achtergrond. Twee uur later zetten hij ons af in Kuala Terrenganu waar we eerst drie dagen zouden verblijven maar dit uiteindelijk hebben opgerekt naar zes, waarvan vandaag de laatste. Echt heel veel is hier niet te doen. We zijn er een aantal keer op uitgetrokken en de reden dat we hier zo lang hebben gezeten is uiteraard weer het werk van Joost (de junk). Nadat hij op de eilanden weer teveel met z’n luchtverbruik, drijfvermogen en “visjes tellen” bezig is geweest moest er even flink gewerkt worden om de achterstanden weg te krijgen.

Morgen dus opnieuw naar een eiland. Dit eiland ligt een flink stuk ten zuiden van de Perhentian Islands maar kent wel dezelfde eigenschappen. Maar goed, daar later meer over.

Tot snel!

Liefs,

Moira en Joost

15 foto's Perhentian Islands
12 foto's Kuala Terengganu

31 duikfoto's eerste kwartaal 2008 *

* = op verzoek een aantal extra duikfoto's. Al deze foto's zijn gemaakt door Ties & Shirley

Dag dag …

2008-03-29T15:06:00.000+07:00

Knipper eens twee keer met je ogen … valt het jullie ook op dat je dan opens zes weken verder bent? Deze laatste 6 weken zijn echt onvergetelijk.

De reden dat wij verliefd zijn geworden op Ko Tao is niet zo zeer de activiteiten die je hier kunt ondernemen of de plaatsen die je kunt bezoeken, maar de sfeer van het dagelijkse leven. Op dit eiland gaat alles een paar versnellingen lager dan elders en heerst er een “live is good” sfeertje. Het is de ideale omgeving om eens helemaal tot rust te komen en doordat mensen hier komen en gaan is het een open samenleving waar je zo in kunt stappen. Helaas gaan wij er vandaag weer uitstappen, maar niet voor goed want we komen zeker weer terug.

Joost heeft de laatste weken weer gewerkt aan zijn duikobsessie. Tijdens dit bezoek heeft hij 3 duik “specialty” cursussen gedaan en is inmiddels gebrevetteerd diep-, nitrox- en nachtduiker. Als hij er nu nog twee doet dan wordt hij “master scuba diver”, de hoogste rang in recreatief duiken.

Het appartement is zeer goed bevallen. Voor 6 weken hadden we weer echt een “huisje”, voorzien van alle gemakken. Ondanks dat we best veel buiten de deur zijn geweest hebben we hier ook de nodige tijd doorgebracht en heeft Joost er flink wat gewerkt. We zullen de zelf gekookte erwtensoep, “Hollandse” spaghetti & macaroni en “hutspot” niet snel vergeten. De hotels zullen voorlopig wel weer gaan “tegenvallen” na dit bezoek.

Moira heeft zich op haar manier ook goed vermaakt. Ze had weer even een huishouden om te runnen, een strand om de hoek, winkels genoeg en af en toe gebruik gemaakt van het zwembad even verder op.

Gisteren was Joost jarig, hij is 28 jaar geworden. Dit is overigens ook meteen een goede gelegenheid om iedereen te bedanken voor de SMS-jes, digitale kaarten, krabbels en mailtjes. We hebben dit hier gevierd door eens goed te gaan eten bij de Italiaan, gevolgd door een geweldige Thaise travestietenshow en een borrel aan het strand. Shirley had nog een leuke verassing geregeld: een echte verjaardagstaart :) Ook heeft Joost van Shirley & Ties twee mooie en praktische cadeaus gekregen, een mooi logboek voor het duiken en een boek met de meest voorkomende vissen in Zuidoost Azië. Zelf heeft hij een duikcomputer gekocht (Suunto D6), die zal hij de komende tijd eens flink gaan doortesten :)

Maar goed, aan alles komt een eind en op dit moment zijn wij de backpacks weer aan het vullen. Ook al is dit afscheid van Ko Tao niet definitief valt het toch best zwaar. Als het aan Joost had gelegen dan had hij hier zo nog een paar maanden gebleven.

De reis gaat nu naar Maleisië. We zullen hier beginnen op de eilandjes genaamd “perhentian islands”. Hier zullen we een paar dagen blijven (afhankelijk van de internetverbindingen) en hierna hebben we nog niet echt een plan. We gaan snel of langzaam naar Kuala Lumpur en zullen daar weer wat langer blijven.

Vanaf nu gaan we weer met enige regelmaat schrijven, dus tot snel!

Joost en Moira

22 foto's Ko Tao

Terug bij af

2008-02-20T18:31:00.001+07:00

Ja, ja, het is alweer te lang geleden dat we hier voor het laatst een berichtje hebben geplaatst. Sinds toen en nu hebben we er alweer zo’n 2000 kilometer op zitten. Vijf dagen geleden zijn we aangekomen in zuidoost Thailand op het eiland Ko Tao. Eerder waren we hier ook al (het “duikeiland”) aan het begin van onze reis en we kunnen dus zeggen dat we weer terug bij af zijn.

Ons vorige bericht kwam nog vanuit Siem Reap in Cambodja en sindsdien hebben we behoorlijk veel met de trein gereisd en veel dingen gezien en gedaan. Als eerste stop in Thailand hebben we Bangkok aangedaan. Deze bruisende metropool hebben we eerder altijd gemeden en was het onze sport zo snel als mogelijk de hectiek van de stad te ontvluchten. Maar na inmiddels in meerdere grote steden te zijn geweest (Phnom Penh, Saigon, etc.) wat niet tegen viel hebben we besloten Bangkok ook een kans te geven.

Het is ons niet tegengevallen (bedankt Jolanda & Fred). Ja, het is druk, chaotisch, het stinkt en echt gezond kan het niet zijn maar als je goed kijkt kun je hier ook dingen doen die je hier in Azië niet in deze proporties tegenkomt. We zijn langs het Royal Palace gegaan, een naam die jullie misschien nog herkennen van het Royal Palace in Phnom Penh. Je moet deze twee attracties maar niet te veel vergelijken want dan wint Phnom Penh duidelijk voor ons, maar ook in Bangkok is het een bezoekje meer dan waard. Jammer genoeg was het slecht weer en zijn de foto’s dan ook niet echt heel spectaculair.

Naast het gebruikelijk portie “sightseeing” hebben we ook gedaan wat de meeste mensen in Bangkok gaan doen: “shop until you drop”. Zelf als we alle vergrootwoorden gebruiken die we kennen om te beschrijven hoe groot de shoppingmalls in Bangkok zijn zou het nog niet genoeg zijn. Van de grotere merken kleding, horloges, tassen, auto’s, etc., etc. ,etc. zijn minimaal 2 vestigingen in een straal van nog geen kilometer. Met stip op 1 staan de fastfoodketens met misschien wel 10 vestigingen op 1 vierkante kilometer. Na 4 maanden lang zonder Big Mac hadden we er al helemaal naar toegeleefd en jullie raden het nooit, maar het is ontzettend tegengevallen. Slappe patat en kleffe broodjes. Waarschijnlijk door het vele reizen en het vele buiten de deur eten hebben we smaak gekregen … wie had dat ooit gedacht. Heel stiekem vinden we een hamburger van de Burger King nu beter en dat terwijl we het in NL nooit aten.

Naast het vele shoppen heeft Bangkok ook in iedere hoge toren een mega bioscoop die gelukkig ook zijn gevuld met Engelse films. In de eerste drie dagen dat we in Bangkok waren zijn we al 2 keer geweest. Later toen we nogmaals een dag door Bangkok reisde hebben we nog een derde bios bezocht. Het meest opvallende is dat je voor 5 euro een bank kunt huren achter in de zaal en dat was voor ons wel een hele leuke ervaring en ook al was de film prut hebben we toch lekker gezeten. Een keer hebben we het nog bonter gemaakt en hebben we in de “Nokia Widescreen” zaal VIP plaatsen genomen waar je stoelen krijgt die je met een afstandsbediening achterover kunt klappen en met het dekentje wat je krijgt kun je zo rustig in slaap vallen (zie foto Moira).

Na een paar dagen Bangkok zijn we met de nachttrein naar Chang Mai in het noorden gereisd. Dit hebben we eerder in 2005 ook al gedaan en we wilde graag nog eens terug naar de prachtige natuur en het heerlijke klimaat. Tijdens het eten in de trein ontmoeten we te veel Nederlanders. Hebben we net vier maanden rondgereisd en bijna geen NL-ers gezien, maar dit was wel weer heel veel van het goede. Toen later op de avond Andre Hazes werd opgezet werd het pas helemaal een bende. Afgezien van 2 Thaise bediendes die ook begonnen mee te feesten en meedronken vond de rest van de Thai het maar niets. Om half twaalf (andere half uur na de officiële sluitingstijd) hebben ze de hele groep de coupe uitgeveegd. Van wie de CD nu eigenlijk was wisten we toen nog niet maar om naar “even aan mijn moeder vragen” te luisteren vonden we niet erg. Om maar meteen tot de clue te komen, op de terugweg ontmoeten we in de restauratiewagen een 25 koppige Nederlandse toergroep (Shoestring) en begon het hele feest weer opnieuw en kwam de aap uit de mouw … de CD(‘s) zijn van de Thaise bediendes die waarschijnlijk weten dat het altijd een gezellige boel wordt met Nederlandse muziek.

Chang Mai is er in de laatste tweeënhalf jaar niet echt op vooruit gegaan en toch was het weer heel leuk om daar te zijn. Waarschijnlijk is de grootste attractie de “night bazaar” en ook hier is het weer een kwestie van “shop until you drop”. Voor ons, na Bangkok, een beetje te veel van het goede en in twee avonden hebben we er wel wat rondgelopen maar echt veel “meuk” hebben we er niet gekocht.

In 2005 hebben we in Chang Mai al een tweedaagse trekking in de jungle gedaan en hierdoor hadden we genoeg aan een opfriscursus van een dag. Nu zullen we zelf wel de verkeerde keuze hebben gemaakt want uiteindelijk zijn we een hele dag rondgereden in een minibusjes met 6 Koreanen en 2 Canadezen (blij dat zij er tenminste nog bij waren). We hebben “geraft” op een bamboevlot, olifant gereden (ook meteen laatste keer geweest), zijn naar de “langnek” Karin’s geweest en hebben een vlindertuin bezocht (en zelfs 3 vlinders gezien!). Ok, het was soms best leuk maar dit soort massatoerisme gaan we voortaan wat beter ontwijken. Volgende keer weer lekker vies worden op een trekking (Fred, wanneer kom je nou?!).

In totaal zijn we zes dagen in het noorden gebleven. Naast het “Koreanentoertje” zijn we ook zelf nog op pad geweest. Ditmaal naar de dierentuin en we hadden ons ingesteld op dierendrama’s wat we al eerder in Azië hebben gezien. Niets van dit bleek waar en het was een prachtige groene dierentuin zoals we nog nooit eerder hebben gezien. De dieren waren zeer goed gevoed en hadden lekker veel ruimte.

De terugreis van Chang Mai naar Bangkok en met een rustdag in Bangkok zij we helemaal doorgegaan naar Ko Tao. Dit was zeer slopend en niet echt goed voor je humeur. Het eerste stuk viel mee, maar de tweede treinreis viel ons – met alle extra bagage die we in Bangkok hadden gekocht – zwaar tegen. De trein arriveerde om 5 uur ’s ochtends op onze bestemming en toen de bus die ons naar de boot moest brengen ook nog eens stuk ging was ons geduld wel een beetje op. Op ons tandvlees zijn we uiteindelijk kots misselijk aangekomen na een bizarre schommelende bootreis op Ko Tao en hebben ons appartement voor de komende maand betrokken.

Nu zitten we in een erg ruim opgezet appartement op dit prachtige rustige eiland. Ook al was het flink zeulen zijn we nu wel blij met alle kaas (old Amsterdam, jong belegen, Gouda ….), echte drop, zilveruitjes, erwtensoep, doperwten & worteltjes en alle andere Nederlandse zooi die we maar konden vinden. Moira heeft eergisteren al weer gekookt met 1 pit en een magnetron. Toch wel weer fijn om even een thuisgevoel te hebben.

Hier op het eiland wonen, zoals jullie misschien nog wel weten, onze vrienden Ties & Shirley. We hebben al weer flink aan elkaar gesnuffeld en dat dreigt een hele leuke maand te worden. We zullen hopelijk veel gaan duiken, Joost gaat eens flink werken en Moira zoekt op dit moment het eiland af naar een zwembad. De komende tijd zal er waarschijnlijk niet zo heel veel te vertellen zijn, maar zodra we weer een verhaaltje hebben of leuke foto’s dan zullen we ze zeker plaatsen.

Groeten en tot snel,

Moira en Joost

Bangkok (7 foto's)
Bangkok - Royal Palace (11 foto's)
Chang Mai (9 foto's)
Chang Mai - dagtocht(8 foto's)
Chang Mai - dierentuin (10 foto's)

Angkor Wat?

2008-01-27T15:58:00.000+07:00

Hallo allemaal,

De afgelopen twee weken hebben we doorgebracht in Siem Reap. Deze plaats ligt dicht bij het wereldberoemde tempelcomplex Angkor. Hierbinnen liggen minimaal 10 grote en nog een dozijn kleinere tempels, waarvan de grootste Angkor Wat heet en bovendien het grootste religieuze gebouw ter wereld is. Als ik “groot” zeg dan moet je denken aan 1 bij 1 kilometer voor alleen al Angkor Wat.

Hier in Siem Reap verblijven wij in een hotel dat nog geen drie maanden op is. Een dag of drie geleden was pas de officiële opening en wij waren, als “long stay” gasten, ook uitgenodigd. Het is een leuk feestje geworden en raakte we op een gegeven moment aan de praat met drie vrouwen uit Oezbekistan. Nu dachten we dat Nederland vs. Azië een cultuurschok was, maar nu weten we dat ze hier nog redelijk “ruimdenkend” zijn in verhouding tot Oezbekistan :) Maar goed, de kamer die we hebben is echt prachtig en bestaat uit een badkamer, grote slaapkamer en een woonkamer compleet met banken, 46” LCD TV (met BVN = NL tv!!!) en een eetkamertafel die Joost als bureau gebruikt.

Het centrum van Siem Reap is waarschijnlijk het drukste toeristencentrum van Cambodja. Er zijn misschien wel 100 restaurants en je kunt er uit wel 20 verschillende keukens kiezen. Ondanks dat het er erg dichtbevolkt is het wel mooi en ruim opgezet en is er duidelijk ruimte gegeven voor groen met mooie parkjes en prachtige groene stroken langs de rivier.

In deze twee weken zijn we twee dagen naar “de tempels” geweest. Je kunt daar ook een week rondlopen maar dit was voor ons meer dan zat en bovendien zijn we door de SD kaartjes voor de camera heen :) Om jullie ook wat te kunnen laten zien hebben we geprobeerd de leukste en mooiste foto’s te selecteren en het koste wat moeite om onder de 40 foto’s te blijven. Na deze bezoek aan de mooiste tempels die wij ooit hebben gezien zijn wij voorlopig wel weer even klaar met dit soort culturele uitstapjes :)

1 februari zetten we koers naar Thailand. We zullen eerst 14 dagen gaan rondreizen in het noorden om vervolgens terug te reizen naar het Duikeiland Ko Tao. Hier zullen we een maand gaan blijven en hebben een appartement met keuken gehuurd, dus dat wordt stamppot !!! Ook vinden we het weer erg leuk om Ties & Shirley daar te zien en weer eens lekker te gaan duiken.

Tot snel,

Joost & Moira

39 foto's Angkor Wat e.o.

“Happy New Year”

2008-01-13T21:19:00.000+07:00

Beste allemaal,

We hadden dit bericht al wat eerder gepland, maar daar is weinig van terecht gekomen. Ik hoop dat jullie ook een “Happy New Year” hebben gehad. De mensen hier denken dat “Merry Christmas” en “Happy New Year” de officiële benamingen zijn in het westen. Dus je moet niet gek opkijken als ze vragen “Did you had a Happy New Year?” :)

De laatste keer dat wij een bericht schreven was vanuit de kustplaats Nha Trang (midden Vietnam). Hier hebben we een pretpark bezocht wat wel een beetje rare ervaring was. Het park ligt op een eiland 3 kilometer uit de kust. De kabelbaan tussen het vaste land en het eiland is de langste ter wereld (in zijn soort) en het zal ons niet verbazen als het een skilift is, maar we weten het niet zeker omdat we nog nooit een skilift van dichtbij hebben gezien :) Het uitzicht gedurende de 10 minuten dat het ritje duurde is echt heel erg mooi (zie foto’s) maar ook wel een beetje eng. Joost mocht niet eens gaan wiebelen van Moira. Waarschijnlijk was de kabelbaan zelf de leukste attractie van het park :) Het park was vrij simpel en brandschoon.

We wilden graag met de trein terugreizen naar Ho Chi Minh / Saigon. Op de heenreis hadden we een nachttrein en we hadden beide erg zin om de terugreis met de trein te doen om nog wat meer te kunnen zien van de prachtige omgeving. Helaas pindakaas ging het hele feest niet door doordat de trein was volgeboekt … op de heenweg was die zelfde trein voor 95% leeg :( Ach fijn, met het vliegtuig kom je er ook en binnen 2 uur na vertrek stonden we weer in Saigon. Veel hebben we hier niet gedaan omdat we hier eerder al uitgebreid de tijd voor hadden genomen en bovendien moesten we de volgende ochtend al weer vroeg op met een snelle boot naar Can Tho te gaan voor de laatste week van het jaar.

De tweede week Can Tho was eigenlijk een beetje teveel van het goede. Eerder hadden we er al bijna een week verbleven en hadden de omgeving dan ook al goed gezien. Omdat het plaatsje niet al te groot is hebben we de acht dagen dat we er zijn geweest dan ook niet zoveel gedaan. Pas op de een na laatste dag hebben we de laatst overgebleven attractie bezocht, de “floating market”. Deze “markt” vonden wij beide erg leuk, we hebben nog nooit zoiets gezien. Het is redelijk ongeorganiseerd en wat je er voornamelijk kunt zien zijn boten uit de provincies die hier hun spullen komen verkopen. Omdat het gesloten boten zijn kun je dus bijna niet zien wat ze dan precies verkopen. Hier hebben ze het volgende op gevonden: pak een stok en knoop hier van alles dat je verkoopt een exemplaar aan en zet die op het midden van je boot (zie foto’s). Op de markt wordt voornamelijk groeten en fruit verkocht, maar zo nu en dan kun je ook andere spullen vinden. Zelf vonden we het leuk om te zien dat vrijwel alle karretjes die hier over de straten rijden ook terug zijn te vinden in boot vorm op de floating market. De meest opvallende was een varende supermarkt, een tankstation(!) en met stip op één een lotenverkoper. Hier in Cambodja / Vietnam struikel je zo ongeveer over de loten verkopers maar dit hadden wij echt niet verwacht (zie foto’s).

In deze week viel ook oud en nieuw. Nu zouden we jullie graag mooie verhalen vertellen en foto’s laten zien van dit geheel, maar dat gaat helaas niet lukken. Een paar minuten voor middernacht hebben we de TV aangezet opzoek naar een “klok” … niet te vinden ?! Precies om twaalf uur hebben we zelf een fles champagne opengetrokken en stonden vol verwachting naar buiten te staren opzoek naar vuurwerk … Juist, er gebeurde helemaal niets :) De Vietnamese vieren “ons” oud en nieuw niet en hebben over een paar weken hun eigen feestje wat ze “TET festival” noemen. Ach, volgend jaar beter (Sydney schijnt wel leuk te zijn :)

6 januari hebben we de rugzak weer omgedaan en zijn per snelle boot over de Bassac rivier richting Phnom Penh (Cambodja) vertrokken. Het was prachtig weer en de omgeving rond de rivier was wederom prachtig (zie foto’s). De grensovergang ging heel vloeiend en doordat de organisatie van de boot alle formaliteiten regelde was het allemaal niet zo spannend. Ok, dat kan het wel worden als je op reis gaat zonder geld … 2 Amerikanen stonden met een creditcard te wapperen en begonnen zich opeens zorgen te maken dat ze geen ATM (pinautomaat) konden vinden. Toen we het eenmaal goed en wel doorhadden hebben we ze uiteraard geholpen, maar hoe naïef kun je zijn?! Overigens betaal je hier in Cambodja alles in US dollars … het wel een mop: “Ken je die mop al van die 2 Amerikanen zonder dollars bij een Cambodjaanse grensovergang …”. Na aankomst in Phnom Phenh hebben we nog een gezellig middag met hun doorgebracht en vanaf heden zullen we niet alle Amerikanen over een kam scheren, deze waren voor de verandering wel gezellig.

Inmiddels zitten we al weer bijna een week in Phnom Penh. We hebben een kamer gevonden in een “park” waar buitenlanders (meestal voor langere tijd) appartementen kunnen huren. Ook al hebben we een hotelkamer en geen officieel appartement zitten we hier echt top. Naast een badkamer hebben we een aparte slaapkamer en woonkamer. Na deze zes dagen hebben we echt het gevoel als of we echt ergens “wonen”. Om dit gevoel nog even vast te houden vertrekken we morgen naar Siem Riep (Angkor Wat) waar we twee weken in een soortgelijk kamer verblijven. We weten al zeker dat er daar geen internet is dus we weten niet wanneer we weer iets schrijven, maar het zal hopelijk minder lang gaan duren dan deze keer :)

Groeten en tot snel,

Joost en Moira

Nha Trang (10 foto's)
Can Tho 2 (13 foto's)
Phnom Penh 2 (11 foto's)

Melly Chlistmas

2007-12-25T22:29:00.000+07:00

Ze bedoelen het echt heel aardig, maar aan de uitspraak moet nog gewerkt worden :) Inmiddels hebben wij het Vietnamese kerstfeest weer achter de rug. Hier vieren ze eigenlijk alleen kerstavond en van een eerste of tweede kerst- / gourmetdag hebben ze hier nog nooit gehoord.

Volgens plan zitten we inmiddels weer in Nha Trang. Na 9 dagen in Hoi An te hebben gezeten zijn we per vliegtuig teruggekeerd naar deze badplaats waar we eerder al een week hebben gezeten. Ze hebben echt hun best gedaan en het hele centrum is een zee aan kerstverlichting en Kerstmannen (zie foto’s).

Kerstavond zelf bestond uit een galadiner hier in het hotel. Voor ons was het de eerste keer dat we naar zoiets toe zijn gegaan. Het was leuk … maar niets voor ons. Het waren grote tafels met 12 personen per tafel en vooraf was er een tafelindeling gemaakt. Uiteindelijk hebben we het niet slecht getroffen en hebben ons best vermaakt met 4 Noren, 2 Engelsen en 2 Zweden. Na het eten zijn we zelfs nog met de groep naar de Ierse pub verhuisd. Het eten zag er echt prachtig uit, maar Joost is niet echt gemaakt voor de culinaire hoogstandjes met als hoofdingrediënt vis (hij heeft alleen wel de schaal met zalm geplunderd). Met deze feestelijke avond en de mooie versieringen hebben we toch nog een beetje kerstgevoel gehad, maar in NL is het volgens ons toch gezelliger. We missen jullie uiteraard op dit moment nog meer dan anders.

Morgen gaan we voor het eerst hier in Azië naar een pretpark. Op een steenworp afstand ligt een eiland dat is verbouwd tot pretpark. Naast een boot kun je er ook per kabelbaan naar toe. Deze baan is met zijn 3500 meter de langste ter wereld. Foto’s volgen uiteraard de volgende keer.

Nu rond de feestdagen is het tempo in onze reis helemaal ingestort. We zullen hier tot de 27 december blijven en gaan dan per vliegtuig terug naar Saigon en reizen per boot naar Can Tho. Ook hier zijn we eerder geweest maar hebben daar nog aantal dingen die we willen gaan bekijken (o.a. de “floating market”). Na oud en nieuw gaan we terug naar Cambodja, maar voor die tijd laten we nog een berichtje achter.

Fijne kerst!

Liefs,

Moira en Joost

16 foto's Hoi An (2)
11 foto's Nha Trang (2)

HCM, Nha Trang en Hoi An

2007-12-12T21:54:00.000+07:00

Hallo allemaal,

Inmiddels is de snot opgedroogd en voelen we ons weer wat beter. In de twaalf dagen tussen het vorige bericht en vandaag is weer een hoop gebeurd. We waren gebleven bij Ho Chi Minh waar we nog het een en ander over zouden vertelen.

In totaal zijn we 4 nachten in Ho Chi Minh gebleven. Hellaas waren vrijwel alle “grote” hotels volgeboekt en konden we met moeite nog een kamer vinden. De kamer was te duur voor wat het voorstelde, maar na 14 hotels waren we wel blij dat er überhaupt nog iets beschikbaar was.

De stad zelf laat zich goed vergelijken met de hoofdsteden Phom Phen en Bangkok, erg druk maar wel leuk voor een paar dagen. Er is veel te zien en te doen. Inmiddels zijn ze al goed bezig om de kerstdecoraties uit de kast te halen en heerst er een gezellig stemming. Ook qua “site-seeing” is er veel keus. We hebben een paar religieuze sites bezocht en uiteraard een museum over de oorlog met Amerika. We waren overigens wel ingesteld op een redelijk Vietnamese kijk op de oorlog, maar wat we te zien kregen was echt onvoorstelbaar. Het laat zeer duidelijk zien dat de Amerikanen geen lieverdjes waren, maar over de Vietnamese gruweldaden lees / zie je echt helemaal niets. We hebben ook een nieuw setje foto’s van Ho Chi Minh online gezet (valt niet echt heel veel over te vertellen, de foto’s spreken voor zich).

Vanuit Ho Chi Minh zijn we per trein vertrokken naar Na Trang dat een paar honderd kilometer verder naar het noorden ligt. Toen we een aantal dagen voor vertrek een kaartje wilde kopen mochten we net als op het postkantoor een nummer trekken. Het enige verschil met Nederland is dat je daar nooit 200 nummertjes hoeft te wachten (met 4 operationele loketten en een gemiddelde tijd van een minuut of 3). Omdat je uiteraard binnen niet mag roken is Joost terug naar buiten gegaan en heeft daar de ontdekking gedaan dat er niet alleen publieke treinen zijn maar ook commerciële treinen. Dit kaartje was binnen 5 minuten gekocht en twee dagen later zijn we in de nacht afgereisd naar de kustplaats Nha Trang.

Van de week in Nha Trang hebben we niet echt veel kunnen genieten. Al vrij snel na aankomst begon Moira enkele griepverschijnselen te vertonen, een zere keel en algemeen gevoel van “niet lekker”. Omdat Joost dit natuurlijk niet wilde missen sloot hij zich een dag later aan bij de ziekenboeg. Moira heeft zich vrij snel weer redelijk hersteld. Joost – zoals altijd – wilde dit natuurlijk beter doen en maakte er echt een heel circus van. Hij kreeg, in tegenstelling tot Moira, heftige koortsen waarbij hij meer dan normaal begon te rillen. Na twee dagen hebben we opgezocht wat dat zou kunnen zijn en omdat we het niet vertrouwde zijn we naar het provinciale ziekenhuis gegaan. Op zich was dit ook wel “site-seeing”. De standaarden hier liggen toch iets anders dan in NL (negatief en positief). Ruim 2 uur later was er een bloedonderzoek gedaan, wisten we dat het een keelontsteking was en stonden we met een tas aan medicijnen weer buiten. Kosten: 25 euro.

Uiteindelijk hebben we per fiets nog wel iets van de omgeving kunnen zien (zie de foto’s voor het resultaat van dit dagje “tourist”). Niet alles maar dat is niet erg omdat we de 6 dagen rond kerst weer terug zijn in deze plaats.

Geheel tegen Joost zijn principes in zijn we met een binnenlandse vlucht weer een paar honderd kilometer naar het noorden gegaan. Normaal gesproken reizen we liever over land omdat je dan meer ziet, maar omdat we over ruim 10 dagen weer terug moeten zijn in Nha Trang. De bestemming was Da Nang en uiteindelijk het zeer oude plaatsje Hoi An, een van de weinig plaatsen hier in de omgeving die niet is vernield door de voorgangers van Bush (zullen ze wel over het hoofd hebben gezien).

Hoi An is het walhalla voor Moira. Al sinds tijden wil ze graag nieuwe kleding en dat is voor haar bijna niet te krijgen hier. Hoi An specialiseert zich in het op maat maken van kleding. Eenmaal aangekomen was dit ook wel overduidelijk met winkelstraten waarbij het minimaal 90% kledingmakers betreft. Vandaag hebben we onze slag dan ook geslagen en heeft Moira 3 nieuwe broeken, 2 nieuwe truitjes en een paar sandalen bestelt, kosten 80 euro (jaloers ?!).

Laatst las Moira op een de door haar gevolgde weblogs nog een leuk verhaal van 2 stelletjes die elkaar op reis zouden gaan ontmoeten. Dit kan ook anders: Zitten we ontschuldig schandig goedkoop bier te dringen (0,20 eurocent per glas), komt daar live een weblog van Moira langslopen. Ad en Anja (http://www.abtravel.nl) zijn ongeveer net zolang onderweg als wij maar hebben inmiddels een totaal andere route bereisd. “Oh, dat zijn zij van die $ 10.000,- “ wist zij zich nog te herinneren. Wat begon als een kort gesprekje is uitgelopen op een avond vol goedkoop bier en een lekkere pizza. Wat een toeval (zie de onze foto’s en vooral hun weblog, zij maken veel leukere foto’s :)

De komende dagen zij wij nog hier, terwijl wij wachten op de kleding van Moira. Over een paar dagen gaan we rustig (en dus over land) terug naar het zuiden en zullen met de kerst over een goede internetverbinding beschikken. T.z.t. zullen we gaan proberen jullie live een goede kerst toe te wensen.

Hebben jullie trouwens de kerstkaarten al ontvangen? Een kleine reactie op dit bericht of in het gastenboeken zouden we erg waarderen zodat we weten wie al die onzin van ons leest.

Groeten, fijne kerst en best wishes,

Moira en Joost

foto's Ho Chi Mihn (2)
foto's Nha Trang
foto's Hoi An

... snotterig ...

2007-12-07T13:50:00.000+07:00

Xin chao

2007-12-01T22:25:00.000+07:00

… of te wel: Hallo! …

Van ons streven om iedere week een bericht te plaatsen komt, zoals gewoonlijk, niets terecht. Het is al weer twee weken geleden dat wij ons vorige bericht schreven vanuit het paradijselijke eiland Phu Quoc. Nu zitten inmiddels in Ho Chi Minh / Saigon. Dat zijn de twee namen die hier door elkaar heen worden gebruikt.

Uiteindelijk zijn wij twee weken op Phu Quoc gebleven, verdeelt over 2 hotels. In deze tijd heeft Joost flink wat gewerkt en heeft Moira veel gerelaxed. Joost heeft ook gedoken. Wat hij al verwachte is uitgekomen, het was leuk om te doen maar niet echt speciaal. Het onderwaterleven is veel minder ontwikkeld door de relatieve ondiepte (maximaal 8 meter). Dus voor het duiken hoef je niet te gaan, maar als je echt een ultieme strandervaring wilt dan moet je het zeker niet laten. Schiet dan overigens wel op want ze zijn al weer flink aan het bouwen waardoor het niet lang zal duren voordat je hier ook alle ‘ongemakken’ van het massatoerisme zult vinden.

De volgende bestemming voor ons werd Can Tho, de hoofdstad van de Mekong Delta. De reis bestaat uit een bootreis van 4 uur en een busrit van nog eens 4 uur. Voor de terugreis hebben we maar gekozen voor een ‘normale’ veerboot waardoor het een stuk ‘saaier’ was dan het vorige avontuur. Toch is deze reis tussen het eiland en Can Tho toch wel weer een ervaring geworden. Het is ze (de scamartists) eindelijk gelukt om ons een klein beetje af te zetten. Nadat de boot had aangemeerd stonden de motodrivers ons alweer vriendelijk toe te schreeuwen. Omdat de pier een kilometer of 2 buiten de stadskern lag ontkwamen we er niet aan om een aanbieding te accepteren. De motodriver zou ons afzetten bij een busstation om vervolgens te laten vervoeren naar Can Tho. Het belletje had bij ons moeten beginnen te rinkelen toen we midden in een drukke straat bij een houten stalletje werden gedropt. Maar het was voor ons nog niet duidelijk hoe de bussen in Vietnam er uitzagen / hoe zij werkten. Het kaartje was snel gekocht en in het uur dat we moesten wachten hebben we vele officiële bussen zien langskomen, het zag er allemaal heel mooi / goed uit. Tot het moment dat er een roestbak de hoek om kwam (dat hij nog kon rijden was een wonder) en ons werd aangewezen dat we daar in mochten stappen. De bus was op dat moment nog leeg. Het eerste uur van de reis bestond uit het oppikken van enkele Vietnamese passagiers en veel vracht (cement, iets dat naar mest stonk en andere pakketten en zakken). De luidruchtige bus, zonder vering en een deur die er ongeveer ieder kwartier uitviel heeft ons nog ruim 4 uur vermaakt voordat we aan de rand van de stad werden afgezet. Overigens hebben ze ons ook figuurlijk afgezet door ons vier keer zoveel te laten betalen dan een luxe airconditioned bus. Die twee weken op het eiland hebben ons iets teveel laten ontspannen, maar vanaf dat moment zijn we weer ‘scherp’ :)

Can Tho is een hele leuke en rustige stad. Ze maken zich druk met de voorbereidingen voor het aankomend kerstfeest (Moira: “Gelukkig, ze vieren het!”). De grote rivier biedt prachtige uitzichten en we vonden het zo leuk dat we een hotel hebben gereserveerd voor de kerstdagen.

Na een paar dagen zijn we per hydrofoil boot naar Ho Chi Minh afgereisd. Doordat we teruggaan met de kerst zijn we wat korter in Can Tho gebleven en gaan we de ‘touristen dingen’ dan wel doen. Z’n hydrofoil boot is echt heel leuk. Het zit comfortabel en je hebt een prachtig uitzicht op de Mekong Delta terwijl je er met 65 kilometer per uur doorheen scheurt. Op het water is dat echt ongekend snel!

In Ho Chi Minh was het wel weer even wennen aan de stadsdrukte. Ze hebben hier nog veel meer moto’s dan in Phom Penh en bovendien toeteren ze ook nog meer. Maar toch is het best leuk om er weer even te zijn. In het volgende bericht zullen we meer vertellen en laten zien van deze metropool.

Tot snel en fijne Sinterklaas,

Joost en Moira

14 foto's Can Tho
12 foto's Ho Chi Minh

Jackpot, Wolkbreuk, Piraten en een Paradijs

2007-11-18T17:09:00.000+07:00

Hallo allemaal,

Het is alweer 2 weken geleden sinds ons laatste bericht. Internet was even ‘schaars’, maar we hebben nu weer een redelijke verbinding in onze hotelkamer. Wat is er een hoop gebeurd in de laatste twee weken. Nu zitten we samen achter de laptop en moeten echt hard nadenken over alles wat ons overkomen is en wat we makkelijk kunnen uitleggen.

Het vorige bericht schreven wij nog vanuit het zuiden van Cambodja in de kustplaats Sihanouke Ville. Hier hebben we nog een aantal dagen “low budget” gebivakkeerd en de omgeving verkend. Op een van deze dagen hebben we tijdens een wandeling een hotel bezocht dat ook over een casino beschikt. Helaas mochten wij hier niet in omdat we niet geheel gepast gekleed waren en Joost zijn laptop niet wilde inleveren … achteraf niet zo erg. In de lobby van het hotel stonden ook enkele fruitautomaten en daar hebben we toch nog even op kunnen spelen. Wat er toen gebeurde is een lang verhaal, maar einde van het liedje was dat mijn automaat vast liep met de melding “play suspended”. Zelf dachten wij aan een storing maar dat bleek niet het geval toen de televisieschermen een vrolijk liedje begonnen te spelen en ik een jackpot scheen te hebben gewonnen. Een uur later liepen we met $ 10.000,- Amerikaanse dollars het hotel weer uit :)

Een dag later zijn we met de taxi vertrokken naar Kampot. Deze plaats ligt aan een rivier en zou – volgens de Lonely Planet – best aantrekkelijk zijn. Bij aankomst vonden we het zelf nogal tegenvallen. Goed, kan ook een keer gebeuren. In plaats van de geplande week zijn we er uiteindelijk maar een dag geweest die voornamelijk is opgegaan aan een zeer moeizaam traject om het gewonnen geld naar Nederland te krijgen. Omdat het visum voor Vietnam nog niet in was gegaan moesten we ons toch nog even vermaken in Cambodja en zijn 1 plaatsje opgeschoven naar Kep, weer een kustplaats.

Kep zelf is echt uniek. Het is een plaatsje (zover je daarvan kan spreken) met een lange en boeiende geschiedenis. In het kort komt het er op neer dat de bevolking al een aantal pogingen hebben ondernomen om hier een bruisende badplaats van te maken. De laatste poging is mislukt tijdens de vorige oorlog. Als je over de straten loopt dan is 80% van de huizen verwoest en de natuur heeft deze plekken weer bezet. Desondanks zijn wij super enthousiast over dit kleine plaatsje. De hotels hebben ‘rust’ duidelijk als thema en je hoeft er dan ook geen tv’s of drukke uitgaansgelegenheden te verwachten. In de heuvel rondom de kuststrook zijn toch een aantal zeer plezierige hotels / guesthouses en de omgeving wordt nog niet overspoeld door toeristen. Wij vinden dit plaatsje tot nu toe het mooiste van heel Cambodja. De foto’s spreken voor zich.

Vanuit Kep zijn we naar de grens met Vietnam gereisd. Omdat we inmiddels de voorkeur hebben om met tuk-tuks te reizen (ook voor de wat langere afstanden) hebben we 1 van de in totaal 3 tuk-tuks uit Kep gehuurd voor dit ritje van normaal 60 minuten. In ons geval hebben we er ruim 3 uur over gedaan. Na een aantal kilometer hield de verharde weg op en ging deze over in een zandpaadje. Gooi hier vervolgens een wolkbreuk overheen en je hebt alle ingrediënten voor een onvergetelijke tuk-tuktrip. Met regen lopen de kuilen in de weg vol, met als nadeel dat je niet meer kunt zien hoe diep de kuil is. Soms mochten we dan ook even uitstappen zodat de tuk-tuk zichzelf weer uit de blubber kon trekken.

De reden dat de weg naar de grenspost ophield zal er vast mee te maken hebben dat deze grenspost nog geen 3 maanden geleden pas is geopend. In de omgeving spoken er ook allemaal verhalen rond over deze overgang en achteraf kunnen we zeggen dat het prima te doen is. Eenmaal aangekomen zagen de beambten voor het eerst een Nederlands paspoort en na een aantal telefoontjes mochten we dan echt Cambodja uit en 500 meter lopen naar Vietnam. Aan deze kant was het beter geregeld, een prachtig nieuw gebouw en weer een ‘echte’ weg. Na wat smeergeld te hebben moeten betalen waren we helemaal klaar en mochten - als we wilden - vertrekken.

Nadeel van een nieuwe grenspost met weinig toerisme is dan opeens dat er nog helemaal niets is. Geen taxi, geen tuk-tuk, geen hotel … helemaal niets dus. Na te hebben gewacht kwamen er gelukkig toch 2 moto’s en konden we de grens echt verlaten en op weg naar het eerste stadje. Een moto is een zware brommer met chauffeur waar je achterop mag klimmen en waarna ze als een stelletje dronken idioten het snelheidsrecord proberen te verbeteren. Deze eerste ervaring met de moto zullen we niet snel vergeten. Een tweede wolkbreuk heeft er namelijk voor gezorgd dat wij, inclusief alle spullen, door en door nat zijn geregend. Als een stel verzopen katten hebben we ingecheckt in een prachtig hotel in Ha Tien, 8 KM van de grens.

Na te hebben gedoucht en de spullen te drogen hebben gehangen zijn we op verkenning gegaan naar de mogelijkheden in de omgeving. Het was echt leuk om in een stad te komen waar (bijna) geen toeristen komen. Soms is het alleen een beetje lastig dat ze geen woord Engels spreken. We hebben een afspraak gemaakt om de volgende dag met een boot naar het eiland Phu Quoc te gaan … maar veel meer dan dat ze duidelijk maakte dat de boot 20 KM buiten de stad zou vertrekken wisten we niet.

De volgende ochtend zijn we weer op de moto geklommen en we hebben een prachtige en droge rit gemaakt door de omgeving van Ha Tien richting de haven. Deze overduidelijke lokale vrachthaven zorgde er voor dat we ons toch wel redelijk ongerust maakte over waar we aan begonnen waren. De onduidelijkheid werd pas helemaal compleet toen ze ons een schip aanwezen en na 15 minuten terug op de moto namen om vervolgens 5 kilometer terug te rijden naar een klein boerderijtje. Ze hebben ons daar nog een half uur laten wachten, waarin steeds meer lokale mensen zich bij ons voegde en overduidelijk ergens op wachten. Voor onze gemoedsrust was het erg prettig dat er nog een westerling werd gedropt die dezelfde boottocht was verkocht. Niet lang daarna zijn we meegenomen op een ‘long tail’ boot die achter in de tuin van de boerderij in een rivier lag. Zonder te weten wat nu precies de bedoeling was zetten ze koers richting open zee. Tot mijn grote vreugde herkende ik even later de grote vrachtboot uit de haven van een uur eerder. Het was dus duidelijk de bedoeling dat wij pas op open zee aan boord mochten komen. Later is ons duidelijk geworden dat de grote boten in de haven worden onderzocht door de Vietnamese overheid om te zorgen dat er geen mensen meereizen. De reden is simpel: er zijn piraten in dat gebied en de overheid wil drama’s voorkomen door te zorgen dat er geen mensen meer reizen over dat stuk zee … Volgende keer gaan we toch iets beter uitzoeken waaraan we beginnen.

De beloofde trip van 3 uur werd uiteindelijk 5 uur. Na 5 uur op vrachtkisten te hebben gezeten ben je het wel flink zat. Het enige stuk zekerheid dat we tijdens de trip hadden was de GPS die ons in ieder geval kon laten zien waar we waren en hoe ver we nog moesten.

Van een echte haven op Phu Qouc was niet echt sprake. Net zo illegaal als dat we aan boord waren gekomen zijn we ook weer gedropt. Ondanks dat er wederom niets was, waren er gelukkig wel moto’s waardoor we binnen een half uur uitgeput aankwamen in ons hotel.

Vanaf dat moment is eigenlijk alles geweldig. Dit eiland is best groot en beschik over een prachtige natuur, witte stranden, warme en heldere zee, veel palmbomen en prachtige hotels. Neem een mooi plaatje uit de vakantiebrochures, vermenigvuldig dat met 2 en je hebt Phu Qouc. Uiteindelijke zullen we hier 2 weken blijven voordat we verder Vietnam in gaan. De volgende boottrip nemen we de ‘gewone’ ferry waarvan we nu weten dat die ook bestaat.

Op het eiland is een hoop te doen. Joost is op dit moment flink aan het werk en zodra hij klaar is gaan we het eiland verkennen en duiken!!! We hopen over ruim een week meer te kunnen vertellen / laten zien van onze avonturen op het eiland. Tot dan!

11 foto's Kep (Cambodja)
16 foto's Phu Quoc (Vietnam)

Groeten,

Joost en Moira

Costa del Cambodja

2007-11-04T10:19:00.001+07:00

Hallo allemaal,

Weer ruim een week en een paar honderd kilometer geleden schreven wij vanuit Phnom Penh. De afgelopen week zaten wij op de Costa del sol van Cambodja: Sihanouk Ville. Deze naar de koning vernoemde badplaats is de enige grote aan de kleine kust van Cambodja. Maar verwacht geen “echte” badplaats zoals we die kennen van zuid europa of Thailand, er zijn grote verschillen.

Door heel Cambodja heen is te merken dat dit een heel arm land is met een trage ontwikkeling. Ook hier aan de kust domineert dat het leven van de Cambodianen. Je merkt het aan de staat van de wegen, de bijna overdreven manier waarop westerlingen hier worden aangezien voor geldautomaat en de bedroevende manier waarop kinderen worden ingezet om het familie inkomen iets op te krikken. Desondanks denken we wel dat het goed is om hier te komen. Op macro niveau betekend het natuurlijk dat we geld in de economie pompen, hoewel op micro niveau we het idee hebt dat we machteloos zijn. Dus iedereen die een ‘avontuurlijke’ vankantie zou willen en een aantal weken hier in Azie is, kan zeker 1 of 2 weken een bijzondere tijd meemaken.

De situatie van sommige kinderen hier is wel echt onacceptabel. Na wat Europeanen te hebben gesproken die hier wonen is de manier hoe we hier mee omgaan wel veranderd. Het liefste zou je iets doen waardoor je z’n kind op lange termijn zou kunnen helpen, maar dat lijkt onmogelijk. De kinderen die wij zien zijn daar niet voor zichzelf, maar voor de ouders of nog erger: ze zijn verhuurd aan een ‘criminele’ organisatie. Nu weten we niet in hoeverre dit echt klopt, maar het valt wel op dat ze er elke dag zijn met het zelfde verhaaltje. Soms zie je ze ook echt teruggaan naar een volwassene en even later zie je ze weer alleen lopen.

Werk je mee aan dit soort praktijken en geef je ze geld dan maak je het winstgevend en lonend en dat is het laatste wat je wilt. Maar wat dan? Dan maar iets geven waaraan alleen het kind iets heeft, wat te eten of snoep. We denken dat de kinderen wel voldoende eten krijgen en als we horen dat dit niet zo is, dan kunnen ze altijd iets krijgen. Maar in de meeste gevallen geven we iets totaal onbenulligs: snoep. We kopen de rollen fruit Mentos inmiddels per doos en als we zien hoe je de kinderen er hier mee omgaan, dan weet je in ieder geval dat het geen kwaad kan. Vandaag liepen we nog door een ‘normale’ woonwijk. Op een gegeven moment zien we een aantal kinderen en geven ze een paar rollen snoep … je raad het al, binnen een tel waren er meer kinderen dan rollen snoep in een doos. Morgen maar weer kijken of we een doos kunnen vinden.

Het laat volgens ons een aantal dingen zien. Er zijn ook landen op de wereld buiten Afrika die nog wel wat meer hulp kunnen gebruiken. Misschien als ze hier olie vinden dat er dan wel hulp mogelijk is van het westen, maar tot die tijd zal het wel drama blijven. Wij als de doorsnee Europeaan hebben eigenlijk geen idee dat dit speelt. Maar wat moet je doen om ze te helpen ? … wij weten het niet. Suggestie zijn altijd welkom … Een nationale Mentos inzamelingsactie hadden we zelf al bedacht, maar dan worden ze net als onze Europeese kinderen te dik, dus dat werkt alleen op kleine schaal :)

Zo, ook eens een keer een verhaaltje dat niet zo zonnig is als de foto’s die we binnenkort ook zullen plaatsen. Maar goed, nu ons “eigen” reisverhaaltje:

Het weer is hier echt prachtig. Inmiddels is het slecht weer op Ko Tao (het regenseizoen) en hebben we het hier een stuk beter. Volgens de Lonely Planet zou het ook hier een drama moeten zijn, maar het valt echt alles mee. Af en toe is het een dag minder maar over het algemeen is het (te) warm en zonnig.

In deze hoek van Cambodja hebben ze meestal ook BVN. Het staat voor “Beste van Nederland en Vlaanderen” en we kunnen ook weer een gewoon NL journaal kijken en “de wereld draait door”. Goed, dat ben je na een dag ook weer zat, maar dan heb je natuurlijk altijd de “Fabeltjeskrant” nog (zie foto’s). Je zult het niet geloven, maar we hebben echt dubbel gelegen om Ed & Willen Bever en zijn maatjes.

Ook in Sihanouk Ville hebben we weer gekozen voor een dagtrip met een Tuk-Tuk. Misschien hadden we beter moeten kijken wat er allemaal te zien is, want we waren nogal vroeg klaar voor een “dagtrip”.

Als eerste hebben we een bezoek gebracht aan het Vietnamese consulaat. Niet echt een ‘leuke’ plek voor een tourist, maar ze schijnen de snelste visa voor Vietnam in de hele wereld te hebben … waarschijnlijk ook de duurste. Voor een 60 dagen visum betaal je 60 US dollar. Nu is dat voor ons westerlingen een koopje, maar hier is 60 dollar wel echt heel veel. We zijn dan ook benieuwd of ze ons een pootje hebben gelicht. Misschien kunnen andere reizigers die dit lezen en ervaring hebben er eens een mailtje over sturen of een reactie achter laten. Misschien is het ook wel heel normaal. Zeer waarschijnlijk wordt het dus kerst en oud-en-nieuw in Vietnam, we zijn benieuwd.

Sihanouk Ville bestaat eigenlijk uit drie delen. Een centraal deel met de markt en de winkels en twee uiteinde die beide stranden bieden. Na een week aan de “luxe” kant te hebben gezeten wilde we ook graag naar de “low budget” kant. Het leuke hiervan is dat de mensen die je daar ontmoet altijd vele malen leuker zijn dan op de duurdere plekken. Waarschijnlijk zullen de meeste “oud” reizigers kunnen bevestigen dat het ontmoeten van mensen en verhalen een van de leukste dingen van het reizen is, zo niet het leukste. Na het consulaat hebben we ons af laten zetten op dit gedeelte en hebben een guesthouse gezocht voor een aantal extra dagen. Zelfs alleen al in dit dorp / stad merk je de verschillen tussen het “rijke westerse” gedeelte en het backpackers gedeelte.

Dat reizen niet alleen maar geweldig is heeft Joost hier gemerkt. Zijn slippers (flip-flops) hebben het hier na velen duizende kilometers begeven. Paniek alom. Gelukkig kon hij zijn reis vervolgen door voor een dollar een paar nieuwe te kopen (maat 38 terwijl hij 46 nodig heeft). Later trouwens wel de grootste moeite gehad om een paar redelijke te vinden. Slippers zelf zijn hier zat maar een grote maat zit er niet in en vooral niet als je ze nodig hebt. Nu heeft hij maat 44 en ondanks dat ze wat knellen kan hij er even mee voort.

Naast de slippermarkt hebben we nog een aantal andere plaatsen bezocht. In vergelijking met de hoofdstad is er niet echt ‘veel’, maar de foto’s spreken voor zich. Zelfs de weinige lokaties hier zijn prachtig. Meestal heb je ook uitzichten waar je minuten lang naar kunt kijken (zie nogmaals de foto’s).

Je kan hier ook duiken en Joost kan er niet op wachten om te gaan. Hij probeert in zoveel mogelijk landen ook te duiken en zo het ‘beste’ te zoeken wat er te krijgen is op onze wereldbol. Maar ja … dikke pech voor hem … hij is ziek. Een lekker griepje en hij kan onmogelijk zijn oren klaren (ja, hij kan het ook boven water). Hopen dat het overigens snel over is en dat hij alsnog kan. In Nederland nooit ziek en precies wanneer het niet moet is hij hier ziek. Neusspay hebben we wel meegenomen maar slijmoplossers niet. Hij vond het niet nodig …

Over een aantal dagen gaan we door naar de volgende stad: Kampot. Deze stad ligt aan een rivier die daar in de zee uitkomt. Na enkele dagen gaan we door naar Vietnam. Geen idee of ons volgende bericht nog uit Cambodja is of Vietnam, maar in ieder geval tot dan …

Veel liefs,

Joost & Moira

foto's Sihanouke Ville

PS. Als wij een bericht schrijven dan werken we daar allebei aan. Soms schrijven we persoonlijke stukjes en andere keren algemeen. Joost kijkt de stukjes altijd als laatste na waardoor het misschien lijkt alsof hij altijd schrijft, maar dat is niet zo h’r :) Moira :P

Weekje Phnom Penh

2007-10-25T22:58:00.000+07:00

Hallo allemaal, vanuit een regenachtig Phnom Penh (hoofdstad).

De tijd vliegt. Morgen zitten we hier al weer een week en dat was meer dan genoeg om alles hier te zien. Morgen reizen we verder naar het zuiden, naar de kustplaats Sihanoukville. Inmiddels zijn we er achter dat we liever in mooie kustplaatsen / op eilanden zitten dan midden in de stad, ook al is Phnom Penh best mooi en niet al te druk.

In de week dat we hier zaten hebben aardig wat gedaan en meegemaakt. Vrijdag 19 oktober 2007 zijn we aangekomen en hebben ons eerst naar een reisagentschap laten brengen omdat in de lonely planet staat dat je daar de hotels veel goedkoper kan boeken. Dat bleek inderdaad te kloppen en het scheelde meer dan de helft! Ook dit keer zijn we weer in een vrij luxe hotel gaan zitten, omdat Joost nog steeds een beetje moet werken. Na wat foldertjes te hebben gezien hebben we gekozen voor het Phnom Penh hotel (www.phnompenhhotel.com).

In Phnom Penh en de omliggende omgeving zijn een aantal locaties die de moeite waard zijn om te gaan bekijken. Omdat deze best wel ver uit elkaar liggen hebben we een tuk-tuk geregeld voor een hele dag en zijn zo van plek naar plek gereden.

Als eerste zijn we naar de Killing Fields gegaan. Deze beruchte plek ligt ongeveer 15 kilometer buiten de stad en valt wat ons betreft in de categorie “je moet het gezien hebben” ook al is het niet voor de “lol”. Kort samengevat is het een relatief klein kamp waar tussen 1975 en 1978 ongeveer 17.000 mannen, vrouwen en kinderen op gruwelijke wijzen zijn vermoord. Ook al is de omvang niets vergeleken met de Jodenvervolging kun je wel stellen dat dit kwa bruutheid erger is. We hebben er bewust voor gekozen om geen confronterende foto’s op internet te zetten waardoor je dit bij de foto’s niet terug zal zien.

De mensen die naar de Killing Fields werder gebracht zaten daarvoor meestal gevangen in een locatie genaamd S-21 (midden in de stad). Na de Killing Fields zijn we hier naar toe gegaan. Ook hier kun je weer veel merken van de gruweldaden van het toenmalige regime. Een van de dingen die ons het meeste trof was het feit dat vooral kinderen deze gruweldaden hebben uitgevoerd, bijvoorbeeld als bewakers. Nog iets schokkend: heel veel van de oorlogsmisdadigers lopen na meer dan 25 jaar nog gewoon vrij rond!

De middag van ons “touristendagje” zijn we naar het nationale museum geweest, gevolgd door het “Royal Palace”. Beide bezoeken waren best leuk en we hebben best mooie dingen / gebouwen gezien. Misschien als wij niet van die cultuurbarbaren zouden zijn hadden we waarschijnlijk een hele interessante middag gehad. In ons geval is het al snel “Oh, weer een potje … ja hij is wat groter … next!”. Bij de gebouwen van het Royal Palace was het voor ons weer iets makkelijker. Deze zijn zo mooi, groot en gedetailleerd dat je daar wel even mee zoet bent … (maar toch … na anderhalf uur en mooi gebouw 8 … is het voor ons weer tijd voor iets nieuws :)

Voordat wij hier naar Phnom Penh zijn gekomen zaten wij in Battambang, een paar honderd kilometer naar het westen. Hier hebben wij kennis gemaakt met een andere Nederlandse backpacker, Martijn Spierenburg ((www.martijnspierenburg.waarbenjij.nu). Zal je altijd zien dat je elkaar dagen later, paar honderd kilometers verder, in deze “drukke” stad gewoon weer tegenkomt :)

Ter afsluiting van de dag zijn we naar de “central market” geweest. Deze laat zich het beste omschrijven als de Beverwijkse bazaar, met als uitzondering dat er geen 300 oude Mercedessen voor de deur staan … maar 3000 Honda brommers. Waar ze in beverwijk 8 hallen voor nodig hebben is hier in 1 hal geperst. Ook al is het erg druk en volgebouwd is het zeker leuk om dit te zien. Je kunt hier echt alles kopen wat je maar wilt, van illegale T-shirts tot illegale pannen & potten en van illegale films tot illegale horloges. Nu hoef je overigens niet naar de markt voor een “ali illigalie” D&G shirt, zelfs in de grote warenhuizen is alles nep. Het enige dat hier niet wordt nagemaakt zijn de sigaretten (zover ik weet) want die kosten toch maar 21 eurocent per pakje.

De volgende dag hebben we nog wat door de stad gedwaald om de laatste plekjes te gaan bekijken. Vooraf hadden we een beetje gekeken waar we naar toe wilde, maar daar is weinig van terecht gekomen. We zijn blijven plakken in een redelijk groot warenhuis waar we opnieuw onze ogen hebben uitgekeken naar de vele spullen die ze daar verkopen. Na afloop zijn we naar de terrassen langs de “Tonle Sap“ rivier gegaan. Bij toeval bleek dat we in een restaurant van een Nederlander terecht waren gekomen. De allerbeste kerel weet een hoop van Cambodja en zat vol verhalen over zijn ervaring hier. Uiteindelijk zijn we tot laat in de avond blijven plakken en hebben samen met hem het licht uit gedaan :)

De andere dagen zijn vrij rustig verlopen. We slapen wat meer en we hebben beide inmiddels een dagabonnement op de WC gehad (geen idee wat de oorzaak was). Maar blij dat we vanuit NL de juiste medicijnen hebben meegenomen en dat we in een brandschone omgeving zaten.

Morgen gaan we dus verder reizen naar de kustplaats Shihanoukville, met de bus een kleine 4 uur reizen. Vanaf hier gaan we ook meteen het visum voor Vietnam regelen, wat ons volgende land gaat worden. Dit bezoek aan Cambodja blijven we alleen ten zuiden van Phnom Penh. Later (na Vietnam en Laos) komen we een keer terug voor het noorden waaronder Siem Reap (Ankor Wat).

Tot het volgende verhaal.

Heel veel liefs van Moira en Joost

5 foto's Battambang
12 foto's Phnom Penh (algemeen)
6 foto's Phnom Penh (nationale museum)
6 foto's Phnom Penh (royal palace)

sua s'dei

2007-10-19T22:16:00.001+07:00

... of te wel hallo, hier in het Cambodja ...

We zitten nu in Cambodja in een plaats Battambang. Er zit toch wel een behoorlijk verschil tussen Thailand en Cambodja. Hier lopen de ontwikkelingen denk ik wel 10 jaar achter op Thailand.

Het was een behoorlijke reis de afgelopen dagen. We zijn afgelopen maandag om 14:00 uur van Ko Tao (het duikeiland vertrokken) en zijn begonnen met een bootreis. Ze hadden er al voor gewaarschuwd dat het slecht weer zou gaan worden en wij hebben gelukkig alleen last gehad van een ruige zee. Zelf heb ik daar geen last van, maar Moira liep op een gegeven moment best groen aan. Gelukkig is het wel goed gegaan.

Na een busreis van een klein uur zijn we op het station aangekomen. We hadden het ticket op Ko Tao al regelt en hadden een kleine tweepersoons coupe met een stapelbed. De trein was maar (!) 30 minuten te laat ... vorige keren was het al snel 3 uur :) Na 9 uur kwamen we aan op bangkok. Op dat moment hadden we nog een krape 2 dagen om uit Thailand te komen.

Voor het vervolg naar de grens hebben we gekozen voor een tweede treinrit. Deze trein was meer een metro - vol met forenzen - die echt overvol was. Ze verkochten meer kaartjes dan stoelen en dat was voor ons nieuw want meestal krijg je een genummerde stoel. Misschien had er bij mij een belletje moeten gaan rinkelen toen ik de kaartjes kocht (1 euro voor een rit van 5 uur). Na anderhalf uur konden we dan eindelijk zitten en kwamen in de schemering aan in het laatste Thaise dorpje voor de grens.

Traditiegetrouw stond er weer een leger aan tuc-tuc drivers te wachten die je graag wilde wegbrengen. Vanuit de lonely planet hadden wij al een keuze gemaakt en waren binnen no-time bij het guesthouse. Onderweg is de driver gestopt en een gladde Engels sprekende Thai ingestapt. Hij wilde meteen weten of we al een visum hadden etc. Natuurlijk hebben wij ons van de domme gehouden en zijn er niet op in gegaan. Met de tuc-tuc driver hebben wij een afspraak gemaakt om de volgende dag naar de border te gaan. Hierna zij de gladjakker "see you tommorow" ... dat zat mij niet lekker.

De volgende dag (gisteren dus) waren we al vroeg wakker. Omdat in het plaatsje niet veel te doen was hebben we besloten om maar direct naar de grens te gaan. Het is zeker geen gewoonte om afspraken te breken, maar met die gladjakker in het achterhoofd vond ik het niet erg om hem mis te lopen. De lonely planet staat bol van de waarschuwingen over "scam-artists" die je wel even zullen helpen ... Ja, van je geld afhelpen dus...

Bij de grens was het weer het oude liedje, veel gladde Thai die gaan lopen schreeuwen. Tegen de eerste 5 zeg je nog gewoon beleefd "No, thank you", maar daarna begin je ze gewoon te negeren. Het is onvoorstelbaar hoe lang ze blijven zeuren en achter je aan blijven lopen (maar dat doet ons al niets meer). Het visum bleek uiteindelijk een eitje. Uberhaupt de hele grensovergang is erg makkelijk. Het was voor ons de eerste keer en we hadden ons ingesteld op een Russisch tafereel, maar het stelt in werkelijkheid niets voor.

Eenmaal in Cambodja bleek dat het daar ook vol met Thai zit die je graag nog even oplichten voordat je buiten hun grip komt. Gelukkig heeft de overheid van Cambodja hier maatregelen genomen en heeft een gratis pendel bus opgezet naar een "groot" busstation waarmee je verder kunt reizen. De oplichters waren zeer vriendelijk om dit aan te wijzen .. iets te vriendelijk.

Toen we opstapten gingen er ook twee gladde jongens mee en de bus stopte na een kleine kilometer (He?! Op het bord stond toch 2 KM?). We werden verteld dat dit het busstation was en dat deze "travel company" van de overheid was. Het leek mij zelf erg sterk. Er werd ons een taxi aangeboden omdat er geen bussen zouden zijn. Toen ik vroeg naar het busstation zeiden ze eerst dat deze niet bestond en daarna dat daar alleen 's ochtends bussen kwamen. Ik ben eerst gaan zitten en heb de lonely planet nog maar eens gepakt om te kijken wat de meest gebruikte oplichtingpraktijken waren en hoe het zat met de bussen. Na een minuut of 5 kreeg een andere backpacker al mot met de lokale "leider" van de gladde jongens en toen werden wij onder druk gezet om op te hoepelen of nu de taxi te nemen. Als wij hem niet namen dan zouden wij hem daarna ook niet meer krijgen. Dit was voor mij de druppel en we zijn maar te voet vertrokken.

Onderweg kwamen wij de "echte" pendelbus tegen. Hij bood ons aan ons terug mee te nemen naar de grens en dan alsnog naar het busstation te gaan. Deze keer zijn we er ook echt gekomen :) Binnen no-time hadden we een kaartje voor een "shared" taxi en met 1 chauffeur en 5 volwassen kun je best drie uur in een "normale" personen auto zitten. Ondanks het ruimte gebrek was het wel erg leuk en soms best gezellig.

Geen idee hoe we de fout hebben kunnen maken, maar we zitten midden in de piek van het regenseizoen. Je kunt dan ook niet meer spreken van wegen, maar eerder over blubberpadjes. In de lonely planet staat dat de reistijd dan op kan lopen tot 4 uur ... maar niet als je gestoorde taxichauffeur treft. Hij glibberde en scheurde overal overheen / langs, links inhalen, rechts inhalen, continue op de claxon hangen ... en na 2 uur waren wij op bestemming (een uur eerder dan normaal). Ik was blij dat ik mijn benen weer kon strekken en was dan ook zeer dankbaar dat het geen vier uur heeft geduurd.

Na een onrustige nacht zitten we nu goed te eten in een klein restaurant. Moira heeft nergens last van en ik verdenk de malariapillen van mijn onrust. Ik heb zelden zo intensief gedroomd. Als dit zo door blijft gaan dan ga ik de dagpillen proberen i.p.v. de weekpillen. Maar goed ik wacht het nog even af ...

Morgen gaan we met de bus naar de hoofdstad Phnom Penh. We zijn benieuwd hoe het daar is ... maar dat horen jullie later wel.

Het internet is wederom slechter hier. Volgens mij gebruiken ze nog veel modems / ISDN-lijnen. Houd er dan ook rekening mee dat wij (nog) minder zullen schrijven / mailen. Maar geen bericht is goed bericht!

Tot snel,

Joost & Moira

laatste bericht vanuit Koh Tao

2007-10-15T09:10:00.000+07:00

Hallo,

Hierbij nog even een kort bericht van de afgelopen week vanuit Koh Tao.
Joost die heeft nog wat dagen flink wat gewerkt en ik heb met vermaakt met lezen.
Hier in Thailand hebben ze veel winkels waar je tweedehands boeken kan kopen ook in het Nederlands. Je koopt deze boeken voor ongeveer 3 a 4 euro en dan als je het boek uit hebt kun je het terug brengen en krijg je de helft van je geld retour, je kunt dan ook weer een nieuw boek uitzoeken. Ik vermaak me hier prima mee.

Daarnaast hebben we veel gedoken. Ik om vooral ervaring op te doen na het behalen van mijn open water, je krijgt die ervaring echt door veel te duiken. Ik heb nog 4 fundives gedaan na mijn open water en heb dit gedaan met Shirley mijn duikinstructrice. Ik ben dan ook onwijs blij dat ze het geduld en de tijd heeft genomen om mijn alle technieken te leren. Joost heeft veel gedoken met Ties en heeft zich ook prima vermaakt.

Als dank voor het leren duiken en de gezelligheid hebben we ze gisteren even lekker uit eten genomen het was super gezellig lekker zitten kletsen en heerlijk Italiaans gegeten. Er is ook een leuke foto gemaakt die ik helaas door de slechte internetverbinding er niet opkrijg.

Het volgende bericht zal nu toch echt vanuit Cambodja gaan komen. Wij gaan vandaag de boot en trein nemen om in Bangkok te komen en vanaf daar zullen we naar de grens van Cambodja gaan reizen met waarschijnlijk de Bus.

Tot snel maar weer groetjes van Moira en Joost

Duiken

2007-10-08T00:04:00.000+07:00

Hallo allemaal,

Zo dat is even geleden. We hebben ons best druk gemaakt de laatste 2 weken en daardoor niet echt de tijd genomen om veel op internet te spelen. Bovendien zijn de internetverbindingen hier echt bedroevend slecht! Eerder heb ik ook wel geklaagd over “trage” en “onstabiele” verbindingen, maar toen was ik nog niet op Ko Tao geweest. De vindingen hier zijn echt om te huilen… Maar goed, het werkt (soms … als je geluk hebt … het niet bewolkt is … er stroom is … en dan niet meteen alle buitenlanders tegelijk naar hotmail willen).

Ongeveer een dag of 10 geleden ben ik gestart met mijn cursus “resue diver”. Eerlijk gezegd heb ik het wel een beetje onderschat. De twee eerdere niveaus (2004 & 2005) waren echt een “eitje”. De lesboeken waren erg simpel en de te oefenen “skills” waren makkelijk te doen. Deze keer was het echter wat moeilijker. Een hoop theorie en de skills zijn een stuk serieuzer. Uiteindelijk gaat het er om dat je in staat moet zijn om mensen (en natuurlijk ook jezelf) te kunnen helpen in het geval van problemen. Er zit zelfs een complete EHBO cursus in, met hartmassage en beademing. Gelukkig waren de skills een stuk “luchtiger” en hebben we ook een hoop gelachen.

Mijn instructeur Ties is een oud collega van Moira. Hij en zijn vriendin Shirley wonen hier op Ko Tao en zijn duikinstructeur voor hun beroep. Omdat het “low season” is zijn er weinig duikers op het eiland en hebben ze dus relatief veel tijd. Mede hierdoor was ik de enige student en had soms zelfs 3 instructeurs! Ze hebben mij best wel laten werken, ook al vinden ze zelf dat het wel meevalt. Dan moet ik maar blij zijn dat zij zo “rustig” aan hebben gedaan, anders zou ik eerder een slachtoffer zijn geworden dan de held :)

Moira voelt zich altijd goed thuis in de duikwereld. Het zijn altijd hele gezellige clubjes mensen en er is altijd een heel ontspannen sfeer. Moira zelf is in de laatste weken ook erg rustig geworden en heeft na mijn cursus besloten het er ook op te wagen. Shirley heeft haar de afgelopen vier dagen een cursus “open water” diver gegeven en zij is vandaag geslaagd! Wie had dat ooit verwacht dat ze dat nog eens zou durven?! We zijn er samen echt heel blij mee, nu kan zij voortaan gewoon mee gaan duiken. Op naar de “advanced open water” zou ik zeggen :P

Het duiken zelf is ontspannen maar ook vermoeid. Als je een halve dag gaat duiken dan doe je twee duiken en na afloop ben je meestal gesloopt. Zo zijn de laatste twee weken voorbij gevlogen.

Het is moeilijk te beschrijven hoe leuk duiken is, je kunt het beter zelf zien. Ties heeft een onderwater camera en we hebben dan ook echte actiefoto’s. Als de verbinding het houdt dan zal ik proberen er een aantal te uploaden.

Deze week is onze laatste in Thailand. Het visum loopt half oktober af en dan moeten wij er echt uit :) De laatste week blijven we wel op Ko Toa, om nog wat te duiken en nog wat tijd met Shirley en Ties door te brengen. Bovendien loop ik wat achter met mijn werk en moet er even een slinger aan gaan geven.

Het volgende land waar we naar toe gaan hebben we inmiddels uitgekozen. Tot kort geleden dachten wij aan China, maar daar wordt het nu te koud. We gaan naar het wereldberoemde Cambodja. Natuurlijk weten jullie uit jullie hoofd dat het een buurland van Thailand is (oost, onder Loas). Tegen de tijd dat we daar een beetje gesetteld zijn plaatsen wij weer een berichtje.

Groeten,

Joost en Moira

Foto's Ko Tao (algemeen)
Foto's Ko Tao (duiken)

Naar Koh Tao

2007-09-21T18:09:00.000+07:00

Hier even een kort berichtje vanaf Koh Samui. Morgen 22 september 2007 zullen wij vertrekken naar Koh Tao. Dit is 1 eiland verderop vanaf Koh Samui. Dit is ongeveer anderhalf uur varen met de boot.

Daar zal Joost werken maar ook gaan duiken, hij wil graag zijn duikbrevet gaan halen als rescue diver. Het leuke is dat dit zal worden gedaan door een oud-collega van mij die op Koh Tao woont en duikintructeur is. Hij is daar nu zo ongeveer sinds 9 maanden woonachtig wat hem erg goed bevalt het is wel weer leuk om hem te gaan terugzien.

Zodra we op Koh Tao zijn zal een van ons weer een nieuw bericht plaatsen en hebben we vast wel weer mooie foto's gemaakt die we dan weer zullen showen :)

Tot snel groetjes van Moira en Joost

Verjaardag Ko Samui

2007-09-15T13:40:00.000+07:00

Zo na wat internetproblemen hier toch het bericht hoe was mijn verjaardag 13 september 2007 op Koh Samui.

Ik wil natuurlijk beginnen met iedereen te bedanken voor de digitale kaarten en felicitatie emails die ik heb gekregen. Ik was zo verast door de hoeveelheid.

Het is wel leuk om te vermelden dat ik op 13 september 2005 ook op Koh Samui was en daar toen ook mijn verjaardag heb gevierd.

De dag 13 september 2007 begon met eerst wat uitslapen. Daarna relax opgestaan en eerst eens even wat gaan zwemmen in ons privezwembad (zie foto). Joost is die ochtend nog even wat uurtjes gaan werken. Dit omdat eigenlijk hier in Thailand het pas in de middag gaat leven. Ongeveer rond 14:30 uur zijn we vertrokken vanaf ons huisje naar het centrum Chaweng waar een hele straat met winkels zijn. Daar zijn we eerst koffie gaan drinken bij Starbucks met niet een gebakje maar een lekker broodje. Daarna zijn we gaan shoppen en heb ik een zonnebril gekocht voor ongeveer 4 euro. Daarna zijn we een verjaardagsijsje gaan eten bij Swensens is een Amerikaanse ijszaak (zie foto's). Na het ijsje zijn we naar het strand gelopen en hebben daar een stuk gewandeld over het strand terwijl de zon onder ging (zie foto's). Daar hebben we ook lekker even een drankje gedronken. Daarna zijn we weer naar de winkels toe gegaan om films te kopen want in het huisje hebben we een dvd-speler. Na het shoppen zijn we gaan eten bij The Pizza Company was erg lekker.
Na afloop nog een koffie en daarna lekker naar huis om te gaan slapen. Het was een onwijs leuke dag en heb flink genoten zie foto's van mijn verjaardag.

Alles gaat goed met ons en volgende week gaan we waarschijnlijk vertrekken naar Koh Tao zodat Joost nog wat kan gaan duiken. Zodra daar meer bekend over is laat ik het op de weblog weten.

Heel veel liefs van Moira en Joost

klik hier voor de fotos

Ko Samui

2007-09-09T18:26:00.000+07:00

Hallo allemaal,

Zaterdag is het er na 2 verlengingen toch van gekomen en zijn wij doorgereisd naar Ko Samui.

Het was initieel helemaal niet het plan om wederom een volle dag te reizen, maar het ging bijna vanzelf. Na de boot van Ko Phi Phi naar Krabi konden wij zo doorstappen op de bus / boot naar Samui. Eenmaal daar aangekomen stonden er al mini busjes klaar om ons naar het meest toeristische strand van het eiland “Chaweng” te brengen.

Twee jaar gelden zijn wij ook in op dit stuk van Ko Sumui geweest en toen beviel het mij helemaal niet. Echter omdat ik Moira ook iets moet gunnen, hebben we het nogmaals geprobeerd. Eerlijk gezegd maakte het mij op dat moment helemaal niet uit waar we waren, ik was al lang blij dat we er waren.

Die zelfde avond had ik er alleen al weer spijt van. Het in bijna onbeschrijfelijk wat voor contrasten je kunt vinden binnen Thailand, zelfs al op dit ene eiland. Op Chaweng beach is het een allegaartje van toeristen en al het slechts wat je in Thailand kunt vinden: aapjes, oplichters, dronken Engelsen, Girllie bars, etc. De volgende dag (vandaag dus) was ik blij dat ik weer verder kon.

Ditmaal duurde de reis een stuk korter. Al een paar kilometer verder, in de buurt het Lamais strand, was het bingo. In de Lonely Planet had ik een stuk gelezen over een resort waar er huizen voor enkele weken werden verhuurd. Dat is de plek waar vandaan ik nu schrijf. Het is een park met huizen van Europeanen die de huizen verhuren als zij er zelf niet zijn. Wij hebben gekozen voor een houten huis met een mooie veranda dat van alle gemakken is voorzien. We hebben zelfs “echt” boodschappen gedaan en hebben voorlopig genoeg frisdrank / bier en etenswaren. We blijven hier sowieso 14 dagen, daarna hangt het sterk af van het feit of ik mijn werk af heb.

De internetverbinding is hier een stuk beter en zien wij jullie snel online. Tegenwoordig gebruiken we ook Skype, dus als je wilt kun je ons toevoegen (onder de naam ‘BergITsolutions’).

Foto’s volgen snel …

Groeten,

Joost & Moira

Nog steeds op Ko Phi Phi

2007-09-02T16:22:00.000+07:00

Het eerste plan was ook om verder te gaan reizen op 31 augustus 2007, maar plannen zijn er om te wijzigen. Het bevalt ons hier zo goed dat we langer blijven het is nog onbekend of we tot woensdag 5 september 2007 of tot zaterdag 8 september 2007.

De afgelopen dagen heb ik vooral veel geluierd,gelezen en gezwommen, dit omdat Joost moest werken.

Joost die heeft vandaag zijn eerste duiken gemaakt, ik ben mee gegaan om te snorkelen.
Vanmorgen 7.30 uur onze tijd moesten we bij de duikschool zijn na een kop koffie zijn we gelijk naar de boot toe gegaan in de haven. Het was nog niet zo makkelijk op de boot te komen elke ochtend gaan er ongeveer 5 a 6 boten uit varen voor het duiken. Er zijn hier ook onwijs veel duikscholen dus niet zo vreemd. Die boten staan allemaal achter elkaar en dus moet je over deze boten heen om bij je eigen boot te komen.

Daarna zijn we ongeveer 30 minuten gaan varen om bij de eerste duikplek Bida Nok aan te komen. Daar ging Joost zijn eerste duik maken eigenlijk een soort review om te kijken of ie alles wat ie geleerd had nog wist (hij heeft voor het laatst 2 jaar geleden gedoken). Het ging allemaal goed en hij had een goede duik. Na het duiken is de boot verder gevaren voor een plek om wat uit te rusten en wat te eten. Ik ben toen even gaan snorkelen maar helaas was er weinig zicht dus niet zoveel vissen gezien.

Na het lunchen zijn we doorgevaren naar de volgende duikplek Phi Lay Wall. Daar heeft Joost zijn tweede duik gemaakt dat was meer een fundive. Ik ben toen op de boot gebleven ik mocht ook snorkelen maar had er niet zoveel zin in omdat ik last had van zeeziekte. Hij had een hoop vissen gezien en ook schildpadden.

Daarna zijn we terug gevaren met de boot en toen heeft Joost bij de duikschool zijn logboek bijgewerkt en zijn we terug gegaan naar het hotel om ons op te frissen. Daarna even wat gegeten en weer terug gegaan om wat uit te rusten.

Dit was weer even een bericht vanuit Thailand.

de foto's

Foto's

2007-08-30T19:27:00.000+07:00

Voor de liefhebbers hierbij wat foto's:

- Phuket
- Ko Phi Phi

Ko Phi Phi Eilanden

2007-08-28T09:28:00.000+07:00

Het was even stil na Phuket maar dat kwam omdat wij even flink aan het bijkomen waren van de vermoeidheid en Joost het druk heeft met werk.
Na Phuket zijn we toch maar door gaan reizen naar phi phi dat is een eilandje ongeveer 2 uur varen van phuket.

In 2004 is hier ook de tsunami overheen gekomen en dat zie je nu bijna niet meer terug het is goed hersteld. Ze zijn nog steeds wel aan het opbouwen dus op sommige plekken is het nog wel een rotzooi.

Wij zijn hier gekomen en hebben eerst een slaapplek gezocht voor 1 nacht dit omdat we toch wel graag ergens wilde zitten met veel luxe zodat ik me kan vermaken en joost een goede plek heeft om te werken. We zijn na de 1ste nacht verhuisd naar het Phi Phi Cabana Hotel dat is ongeveer het meest luxe hotel wat Phi Phi heeft. Kwa prijs was het goed te doen want het is een soort laagseizoen dus je krijgt veel korting. Hier blijven we nu tot vrijdag 31 augustus 2007. Tot nu toe bevalt het ons prima dus het kan zijn dat we nog langer gaan blijven. Het is echt een hotel met een groot bed, lekker groot zwembad en het strand om de hoek.

Dit was het weer even voor nu er komen ook nog wat foto's aan maar nog even geduld word aan gewerkt.

Phuket

2007-08-21T20:43:00.000+07:00

Na een slopende bustocht van bijna 10 uur zijn we aangekomen in het niet al te warme phuket.

We zijn gelijk op jacht gegaan naar een villa wat toch niet helemaal is gegaan zoals we gehoopt hadden. De prijs waarvoor ze de villa aanbood was ruim boven budget dus hebben we gevraagd om bedenktijd. We gaan waarschijnlijk dit toch niet doen in verband met de prijs.

We zijn na dit villa verhaal maar een geusthouse gaan zoeken en hebben we ook gevonden
Het is een van een engelsman en het heet Roger's Place. Hier blijven we voor 4 dagen om toch maar even lekker bij te komen van al het reizen en Joost gaat hier alvast wat werken.

We gaan waarschijnlijk over 4 dagen toch doorreizen naar Koh Samui om daar een villa te huren kwa prijs is dat ook wat goedkoper. Zodra ik daar meer nieuws over heb zet ik het op de weblog.

Op dit moment zitten we bij het geusthouse buiten in de tuin te genieten van de rust onder het genot van een biertje. Ik zit te internetten en joost zijn boek te lezen. Daarnaast is hier ook een priveconcert van de eigenaar die met zijn band aan het oefenen is erg grappig is dit.

Tot snel maar weer dikke kus aan iedereen.

Sawasdee

2007-08-20T14:34:00.001+07:00

Hallo iedereen,

We zijn er behoorlijk kapot van, maar we zijn na 26 uur reizen aangekomen in Hua Hin (400 Km onder Bangkok).

De eerste vlucht naar Munchen was prima en ging best vlot. Na een paar uur te hebben gewacht op Munchen zijn we om 16:30 met LTU vertrokken naar Bangkok. Mocht iemand van jullie ooit op stoel 26 zitten en twee kuiltjes in de rugleuning voor zich zien … dat waren mijn knieen. Slapen was geen doen en bij aankomst in Bangkok en de treinreis hierna ben ik dan ook regelmatig in slaap gevallen. Moira vertoonde dezelfde klachten.

In Hua Hin hebben we meteen al lol gehad van onze NL-vlaggetjes. Wij liepen door het centrum en werden aangesproken door een gepensioneerde Nedelander, die hier zelf een guesthouse heeft. Ook al was het niet goedkoop was ik blij met een douche en een zacht bed. Ik heb 11 uur non-stop geslapen. Zelfs Moira heeft voor haar doen prima geslapen.

Vandaag mogen wij ons in Hua Hin vermaken. Vanavond om 20:00 stappen we in de bus richting Phuket. ‘k weet nog niet hoeveel strippen het kost, maar het gaat zeker 10 tot 12 uur duren.

Hopelijk vinden we daar een mooi huis met een redelijke internetverbinding. Tot nu toe heb ik alleen maar tergend langzame verbindingen gezien.

Tot in Phuket,

Groeten,

Joost & Moira

Laatste bericht vanuit Nederland

2007-08-18T04:56:00.000+07:00

Nou dat was het dan vanuit Nederland, het is inmiddels midden in de nacht en om 12.10 uur zullen wij opstijgen.

Mocht je naar schiphol komen en dit nog lezen je moet naar vertrekhal 2 daar zijn wij te vinden morgen rond 10.00 uur in de ochtend.

Afgelopen avond zijn we nog even met de familie van den Berg uit eten geweest was erg gezellig en hebben lekker gegeten.

De rest zal aan verhalen gevuld zijn vanaf het buitenland. Tot dan.

7 dagen

2007-08-11T16:31:00.000+07:00

Nog 7 dagen en dan is het zover vliegen we naar Thailand voor het begin van onze reis.

Ten eerste wil ik even stil staan bij het feit dat ik afgelopen donderdag mijn afscheid etentje had van mijn oude werk. Wat was het gezellig hebben lekker chinees gegeten en er is dus een groepsfoto gemaakt zie onderstaande.

Via dit bericht wil ik iedereen die zin en tijd heeft om ons uit te komen zwaaien op schiphol hier zijn onze vluchtgegevens:

KL 1795 vertrekt 18 augustus 2007 om 12.10 vanaf schiphol naar Munchen.
Daarna stappen wij over in Munchen op de vlucht naar Thailand en dat is de LT752.

Mocht je zin hebben om te komen uitzwaaien, wij zullen er zijn rond 10.00 uur en mocht je ons niet kunnen vinden dan kun je mij (Moira) bereiken op mijn 06 nummer jullie vast wel bekend. Mocht je mijn nummer niet hebben stuur me dan even een mailtje.

10 dagen

2007-08-09T02:32:00.000+07:00

Zo, nu komt het echt lekker dichtbij. We zijn zelfs al de laatste dagen aan het plannen. Vanaf volgende week donderdag worden wij echter zwervers. Vanaf dan staan we bij de gemeente bekend is "vertrokken: bestemming onbekend".

Moira is deze dagen een soort van afscheidstournee aan het houden. Ze bezoekt familie en vrienden en vult haar dagen verder met kleine voorbereidingen. Voor diegene waar ze niet langskomt, dat is mijn schuld. Ik heb haar eerder al gevraagd om niet te veel afspraken te maken, omdat ik enigsinds flexibel wil blijven voor het geval dat er nog dringende zaken geregeld moeten worden.

Zelf ben ik nog steeds aan het werk. Het zijn lange dagen, in de hoop het allemaal zo goed mogelijk af te krijgen. Toch wel jammer dat ik nu al weet dat dit nooit zal lukken. Het is gewoon te veel en de laatste weken zijn er steeds maar weer nieuwe taken bijgekomen.

Ruim een week geleden stond ik echt voor een lastig vraagstuk. Als ZZP-er (=freelancer) ben ik natuurlijk zakelijk aansprakelijk voor het door mij (niet) afgeleverde werk. Bovendien zou ik het erg jammer vinden als het "half bakken" wordt opgeleverd. Later vertrekken was toen een optie, maar wel een dure :)

Uiteindelijk heb ik besloten het gewoon allebei te doen. Ik ga wel vertrekken en ik ga het ook afmaken :) In plaats van de geplande relaxweken ga ik nu een villa huren en maak daar het werk af. Het idee van programmeren in z'n veel te grote villa in een fantistisch klimaat vind ik niet zo erg h'r :) Het is even afwachten wanneer we dan doorvliegen naar China, maar dat maakt niet zoveel uit - tijd zat!

In de aanloop naar volgende week zaterdag posten we nog even een laatste bericht vanuit Nederland.

Groeten,

Joost

20 dagen

2007-07-29T17:08:00.000+07:00

De tijd vliegt weer voorbij, nog 20 dagen en dan zitten wij in het vliegtuig naar Thailand.

Inmiddels heb ik afgelopen donderdag afscheid genomen van mijn werk waar ik 5 jaar en 4 maanden heb gewerkt. Ik had getrakteerd en er werd door mijn manager een speech gehouden over mijn werkzaamheden de afgelopen 5 jaar. Ik heb onwijs leuke kadootjes gehad, waaronder 2 lonely planets van Cambodja en Laos. Gelukkig zie ik een groot deel van mijn collega's nog op donderdag 9 augustus voor een gezellig afscheid etentje.

Verder druk bezig geweest met de medicijnen die nodig zijn voor op reis, dat is allemaal gelukt.
Ik moet nu alleen nog de malariapillen ophalen bij de apotheek. Joost die gaat lariam slikken en ik malarone.

Dat was het weer voor nu op naar het nog 10 dagen bericht.

30 dagen

2007-07-18T02:41:00.000+07:00

Ja de tijd tikt wel door nog 30 dagen en dan vertrekken we naar Thailand.

We hebben het nog aardig druk gehad met de voorbereidingen.
Inmiddels hebben we globaal een reisplanning gemaakt en na Thailand gaan we naar China.
Verder zijn er nog 2 landen bijgekomen waar we eigenlijk ook wel graag naar toe willen en dat zijn Tibet en Nepal. We hebben met de reisplanning erg opgelet wat voor weer het in elk land is zodat we gaan proberen het mooie weer te volgen :). Daarnaast ook deze planning op papier gezet nu maar zien of deze planning gaat lukken.

Daarnaast hebben we de verzekering afgesloten voor onze lange reis. Deze verzekering is speciaal voor als je lang op reis gaat. Deze verkering dekt je WA, Bagage en ziektekosten.
Er zijn maar drie van deze soort verzekeringen.

Dit was weer even een update op naar het bericht nog 20 dagen.

40 dagen

2007-07-08T02:13:00.000+07:00

Nog maar 40 dagen vandaag precies over 6 weken gaan we vliegen. Wat vliegt de tijd toch.
Ondertussen is er wel weer wat gebeurt we hebben een nieuwe camera gekocht zie foto. De Canon is een onwijs fijn toestel en maakt erg mooie foto's.
Morgen gaan we kijken welke reisverzekering we nemen zodat we op reis goed verzekerd zijn. Er zijn speciale verzekering voor als je voor lange tijd op reis gaat.
Van de week heb ik ook op mijn werk een mail rond laten gaan voor een gezellig afscheidetentje dit zal 2 of 9 augustus plaats vinden.

Dit was het weer voor nu tot over 10 dagen.

50 dagen

2007-06-29T16:15:00.000+07:00

(psssst: eigenlijk 49 maar gisteren was het iets te druk...)

Gisteren was voor mij een belangrijke dag. Na 3,5 jaar ben ik gestopt bij mijn werk- / opdrachtgever. Toch wel een raar idee, je telt heel bewust de dagen af en op dag 0 heb je nog niet het besef wat het werkelijk zal inhouden.

Vandaag ben ik er stiekum nog wel even om mijn troep op te ruimen (zowel fysiek als op de computers) en heb nog even de gelegenheid om wat handjes te schudden. Ben benieuwd hoe ik het ga vinden zonder hun, gezien mijn sterke band met een aantal van hen en zeker ook met het werk zal het best even lastig worden ...

Na het weekend ga ik fulltime naar A'dam. Daar loopt mijn laatste "officiele" project. Het zal lastig worden dit helemaal af te ronden, maar het wordt wel van mij verwacht. Dus voorlopig nog steeds weken van > 60 uur en lekker stresssssen.

Dan nog een lolletje. We hebben vele adreswijzigingen verstuurd. Zo ook eentje naar de RWE, de gasleverancier in de Haarlemmermeer. Hier staat A: we gaan verhuizen en B: sluit ons maar af want we hebben geen gas meer nodig. Nu kun je dit als Mavo-miep op twee manieren uitleggen: eerst de afsluiting doorvoeren en dan de adreswijziging OF eerst de adreswijziging en dan de afsluiting. Je raadt het al: mijn vader kreeg netjes een brief thuis dat hij binnen 2 weken zou worden afgesloten van het Gas (kosten ongeveer 500,- euro). Hoe dom kan je zijn ?! ....

Ook al zou ik het liever niet hebben zullen we wel weer veel te snel op de 40 dagen zitten. Tot dan!

60 dagen

2007-06-17T04:59:00.000+07:00

De tijd vliegt nog steeds erg hard. Je begint aan het avontuur en je denkt "het kan me niet snel genoeg gaan", maar nu begint de tijd toch wel te dringen.

Ik heb vandaag uitgerekend dat ik nog 24 dagen moet werken. Wat lijkt dat nog kort maar dat zijn nog 5 weken (ik werk 32 uur per weer). Dan neem ik afscheid na 5 1/2 jaar werken, toch wel raar.

Maandag gaan we weer voor een bezoekje naar de bank. De machtiging op de rekening, voor de vader van Joost, is niet in orde, we moeten een depot storten en daarbij een contract tekenen. Dit is nodig omdat ze anders onze creditcard en roodstand afnemen. Ze zijn namelijk bang dat als je vertrekt naar het buitenland je niet meer terug komt.

Dit was weer een update op naar de 50 dagen.

70 dagen

2007-06-08T20:27:00.000+07:00

Zo, dan gaat best snel. We zitten nu al op 70 dagen. Langzamerhand wordt ik toch wel een beetje zenuwachtig, hopelijk krijgen we alles op tijd af.

Moira had al geschreven over de overdracht van het huis afgelopen vrijdag. Als verkoper heb je het toch maar makkelijk, één handtekening en binnen een minuut of 30 sta je weer buiten.

Ook is Moira inmiddels bezig met de reisverzekeringen en de vraag of wij ons nu wel of niet uit moeten schrijven uit Nederland (bevolkingsregister). Wel weet ik inmiddels dat voor de belastingen wel zullen worden beschouwd als inwoner van Nederland, best jammer :)

Dus op naar de 60 ... maar niet te snel alsjeblieft :)

Groeten,

Joost

huis opgeleverd

2007-06-03T22:38:00.000+07:00

Inmiddels hebben we vrijdag het huis opgeleverd.
De nieuwe eigenaar was tevreden met hoe het huis eruit zag.

Daarnaast is ook het huwelijk van Lianda en Chris (broer van Joost) achter de rug.
Zei zijn nu lekker op huwelijksreis naar Mallorca.

Binnenkort hebben we een afspraak bij de bank om nog wat financiele zaken te regelen.
Verder zullen we ook gaan beginnen met een globaal plan voor onze reis.

Ik moet nog 8 weken werken en dan ben ik niet alleen dakloos maar ook werkeloos. Joost die zal nog wat langer doorwerken om de opdrachten allemaal af te kunnen ronden.
Wel raar dat we nu geen huis meer hebben we hebben er 5 1/2 jaar gewoont.

Dit was weer even een kleine update van hoe de zaken er voorstaan.

Een reis om de wereld over 80 dagen

2007-05-29T02:39:00.000+07:00

Het appartement in Hoofddorp is inmiddels helemaal leeg en schoon en klaar voor oplevering aanstaande vrijdag.

Vrijdag om 13.30 uur gaan we de papieren tekenen bij de notaris voor de overdracht.

In Nieuw-Vennep zijn we aardig ingeburgerd en gaat het verder zijn gangetje.

Wel zijn we druk met het aankomende huwelijk van Lianda en Chris (broer van Joost) wat donderdag aanstaande gaat plaatsvinden. Alle voorbereidingen daarvoor zijn klaar en afgelopen zaterdag had ik het druk met het vrijgezellenfeestje van Lianda wat erg goed geslaagd was.

Dit vrijgezellenfeestje heb ik samen met mijn schoonzus Hetty georganiseerd. We gingen eerst Salsa leren en daarna lekker eten bij een barbequerestaurant.

90 dagen

2007-05-19T04:35:00.000+07:00

Zo, de verhuizing is bijna klaar. Het appartement is bijna leeg en de kratten met onze laatste spullen zijn naar Aalsmeer gebracht. Morgen gaan we een dag schoonmaken en indien het weer het toelaat, zullen we de banken naar Nieuw-Vennep brengen. Dan is alles klaar voor de overdracht op 1 juni.

100 dagen

2007-05-10T03:25:00.000+07:00

Niet dat we aftellen ofzo, maar vanaf vandaag is het nog precies 100 dagen totdat het vliegtuig vertrekt.
Van mij kan het niet snel genoeg gaan, maar Joost is een beetje bang dat ie zijn werk niet afkrijgt. Hij heeft belooft dat hij wat minder zou gaan werken, maar het word steeds meer.
Maar eerst op naar zaterdag, want dan gaan we verhuizen naar Nieuw-Vennep en zijn we officeel zwervers.

Felicitaties mogen naar moira-en-joost@dak-en-thuis.loos.

Nog 100 dagen werken

2007-04-22T22:21:00.000+07:00

Ja, voor ons wordt het nu echt aftellen. Vanaf vandaag moeten wij nog 100 dagen werken. 16 daarna vliegen we via Duitsland naar Thailand.

De laatste werkzaamheden gaan soepel. In de berging staan nu alleen nog maar kratten en we hebben inmiddels een plekje gevonden waar ze heen kunnen.

Gisteren zijn de eetkamertafel en de stoelen opgehaald, waardoor we nu aan een "leen" tafeltje zitten op klapstoelen :) Niet ideaal, maar we doen het toch echt zelf. Tesamen met de banken, TV en 2 opbergkasten zijn dat de laatste meubels.

Over 19 dagen gaan we verhuizen naar Nieuw-Vennep. Het uiteindelijk verplaatsen van de laatste spullen is een eitje, maar alle adreswijzigingen versturen is een hele klus. Zelfs met de verhuisservice van TPG-post ben je toch nog veel tijd kwijt om alle verzekeringen, pensioenen en alles waar dat op lijkt aan te schrijven.

Overigens gaat Moira na de verhuizing alle vrienden / familie en bekenden een adreswijziging sturen, dus die komt over een paar weken.

echo

2007-04-08T01:19:00.000+07:00

Wat heeft een mens toch een hoop zooi. We zijn nu al twee weken achter elkaar druk bezig met opruimen, dit omdat we gaan verhuizen in het weekend van 12 en 13 mei naar Nieuw-Vennep.

Vorige week zijn we begonnen met het uit elkaar halen van het bed, we liggen dus nu op de grond. Het bed is gisteren opgehaald.

Vandaag zijn we bezig geweest met de eetkamertafel uit elkaar halen, de keukenkastje nalopen wat kan weggegooid worden, de toogkast helemaal leeggehaald, een kastje in de keuken van de muur gehaald, fotolijsten van de muur gehaald, de salontafel weggehaald en het kleed opgerold.

De huiskamer heeft nu een hele mooie echo en is erg leeg. Het is net alsof hier niemand meer woont.

De komende weken zal het zo nog wel even doorgaan om zo te zorgen dat het gehele huis leeg komt.

Vliegtickets geboekt

2007-03-11T01:47:00.000+07:00

De vliegtickets zijn geboekt en we vliegen op zaterdag 18 augustus 2007 om 12:15 uur.

Verder is het vrij rustig. Ik zal eind juli uit dienst treden.
Joost heeft werk tot eind juni 2007 en zal daarna allerlei werkzaamheden gaan afronden.

Verder zullen we de komende maanden bezig zijn met verhuizen vanaf half mei gaan we bij de ouders van Joost wonen.

Mogelijke vertrekdatum

2007-02-07T04:41:00.000+07:00

Inmiddels hebben we gekeken naar mogelijke vertrekdatums.
Hierbij speelt Joost zijn bedrijf en projecten ook een rol. Het is voor hem
het beste om 7 maanden te werken in verband met belastingvoordelen.

Hierdoor kunnen we weg vanaf 1 augustus 2007 en op dit moment denken we hard na over
18 augustus 2007.

Verder is inmiddels mijn werk ook op de hoogte van mijn vertrek.

Vanaf ongeveer half mei 2007 zullen we ons appartement verlaten en gaan we bij de ouders van Joost wonen.

Koop onvoorwaardelijk

2007-01-21T21:52:00.000+07:00

Gisteren lag er een brief van de Notaris dat de bankgarantie van de koper is overgelegd.
We kunnen nu verder met de voorbereidingen voor onze reis en eindelijk een vliegticket gaan boeken.

Zoals verwacht

2007-01-12T23:41:00.000+07:00

Zoals verwacht heeft de koper afgelopen woensdag gebeld voor een uitstel van 7 dagen. Zoals het er nu naar uitziet weten wij woensdag 17 januari om 23:59:59 of het allemaal gaat lukken.

Op naar 10 januari

2007-01-03T22:23:00.000+07:00

Zo, de bedenktijd is vorige week woensdag verstreken. Door het overlijden van de broer van Moira (Anson - 36 jaar) is dit moment echter stil voorbij gegaan.

Nu gaan we op naar 10 januari, de dag dat het voorbehoud op financiering verloopt. Hierna kunnen we echt een datum gaan prikken voor vertrek.

Getekend

2006-12-22T05:38:00.000+07:00

Het tekenen van het koopcontract is gisteren prima verlopen. Best leuk zelfs.

Nu is de 'bedenktijd' ingegaan en die loopt a.s. woensdag om 23:59 af. Maar nu ik de koper heb ontmoet heb ik er best vertrouwen in.

Tot 10 januari blijft het nu echt spannend: krijgt hij een financiering? Onze makelaar denkt overigens wel dat hij uitstel zal gaan vragen i.v.m. de feestdagen.

Zodra er nieuws is horen jullie het....

groeten,

Joost & Moira

Papierwinkel

2006-12-17T03:05:00.000+07:00

A.s. woensdag wordt om 14:00 het hele spul bij de notaris getekend. De koop is dan vanaf 10 januari onvoorwaardelijk.

Verkocht !!!!!!!!!!!!!

2006-12-13T23:14:00.000+07:00

Jaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!!!!

Het huis is verkocht!!!!!!!!!!

De koper is zonder verdere eisen ingegaan op ons voorstel.

In de komende week gaan ze de papierwinkel in orde maken.

Bedankt voor het duimen

Joost & Moira

December update

2006-12-10T20:05:00.000+07:00

Knipper eens drie keer met je ogen en opeens blijkt dat je weer een maand verder bent.

Het openhuis van 18 november is op niets uitgelopen. Ik had beter in mijn bed kunnen blijven liggen.

Net als je de hoop weer wilt opgeven krijg je een belletje van de makelaar, er is weer een kijker. Alles ging redelijk vlot en het is afgelopen maandag tot een bod gekomen! 157.000 euri, 15.000 onder de vraagprijs :( Daar kan ik helemaal niets mee. Nadat mijn makelaar de bieder deze boodschap heeft doorgegeven leek het er op dat het definitief was mislukt. Drie dagen later heb ik nogmaals gebeld en samen met de makelaar meteen een eenmalig en definief bod laten neerleggen. Bij een opleveringsdatum van 1 juni 2007 ben ik bereid om een prijs van 165.000 euro te accepteren. De bieder geeft hier a.s. woensdag een antwoord op, dus weer flink duimen allemaal!

Ondertussen krijgt mijn aankomende freelance avontuur steeds duidelijkere vormen. Vanaf 1 januari ben ik ingeschreven bij de KvK onder de naam Berg IT Solutions. De eerste opdracht is binnen en het hele eerste kwartaal ben ik al onder de pannen. Eindelijk echt eigen baas :)

Omdat het in mei 2 jaar geleden is dat wij hebben gekozen voor een wereldreis wordt het nu echt tijd om een uitkomst te forceren. We hebben dan ook besloten om te gaan werken aan een vertrek in juli 2007. Als in april er nog geen duidelijkheid is over de verkoop van het huis dan gaan we de mogelijkheid onderzoeken om te gaan verhuren.

Dus, bottomline, zij we weer een maand verder zonder dat er echt iets gebeurd is, maar we hebben wel weer hoop (op a.s. woensdag).

Tot snel,

Joost

Update(tje)

2006-11-10T02:35:00.000+07:00

Z’n blog is toch het leukst als je wat te melden hebt.

Toch, hoe klein dan ook, zijn er altijd wel een paar ontwikkelen die de moeite waard zijn om hier te vermelden.

Sinds de overstap van Makelaarsland naar Urban makelaars zijn er twee nieuwe kijkers langsgekomen. Beide werden helaas niets. 18 november hebben we “open huis” en wie weet….

Op mijn werk blijft het (te) druk. Ergens midden oktober werkte ik meer dan 80 uur per week en kreeg ik steeds meer geestelijke en lichamelijke klachten. Hierdoor ben ik acuut gestopt met overwerken en houd mij nu netjes aan de kantoortijden. Nu, een paar weken later, gaat het weer veel beter. Lekker veel vrije tijd en ik begin weer zin te krijgen om iets te gaan ondernemen. Met de gedachte van mijn aankomende reis in het achterhoofd valt er alleen niet zo heel veel uit te halen. Maar nu dat ik weet dat de verkoop van een appartement niet altijd vlot verloopt heb ik toch voorzichtig wat plannen gemaakt. Ongeveer twee weken geleden heb ik mijn contract opgezegd en ben van plan om de laatste maanden in Nederland te gaan freelancen. De IT wereld draait overuren en ik ben wel weer toe aan een nieuw project.

Als alles goed loopt en ik de eerste opdrachten binnen heb gaat Moira in ieder geval al iets minder werken. Zij kan echt niet meer wachten op de dag dat we in het vliegtuig stappen.

Tot snel,

Joost

Update

2006-09-20T02:11:00.000+07:00

Zo, dat is een tijd geleden.

Op hoofdlijnen is er nog niet veel veranderd. Nog steeds zit er geen schot in de verkoop van het huis, maar we hebben wel een paar acties ondernomen.

Omdat via Makelaarsland.nl er erg weinig gebeurd hebben we besloten de verkoopopdracht in te trekken. Je bent wel je poen kwijt, maar wachten tot sint Juttemus schiet ook niet op. Het huis is inmiddels van het internet gehaald en we hebben een lokale makelaar de opdracht gegeven het nu maar eens te proberen. Zo zijn deze een paar dagen geleden langsgekomen, hebben nieuwe foto’s gemaakt, komt er een nieuwe tekst en gaan we lokaal adverteren. Ik hoop werkelijk dat er nu eens iets gaat gebeuren. Ondanks dat ik nog zeker tot einde van het jaar bij mijn huidige werkgever zal blijven hoop ik wel eerder het huis kwijt te raken.

Op het werk is het topdrukte. De meeste weken werk ik meer dan 70 uur en kom slecht toe aan rust. Nu is dat niet zo erg, maar er schieten een hoop andere zaken bij in. Onder andere dit weblog bijwerken :) Het pakket waar aan ik werk zal spoedig vertrekken bij mijn huidige werkgever en krijgt een nieuw onderkomen. Dit vind ik erg jammer en hoop dus mede hierom wel dat het huis een beetje opschiet. Geen idee wat ik mag gaan doen als ze mijn werk / kindje afpakken :(

Evert Jan, mijn broertje die in Afghanistan zat, is weer heelhuids thuis. Ik had verwacht dat hij qua persoonlijkheid veranderd zou zijn, maar dat valt gelukkig mee. Na zijn uitzending had hij 6 weken vrij en zal volgende week weer gaan beginnen. Terug in de dagelijkse sleur :)

Nou, ik hoop dat jullie nog met ons mee willen duimen voor een snelle verkoop van het huis. Als er iets te melden valt horen jullie het wel (en hopelijk wat sneller dan op mijn huidige tempo :)

Groeten,

Joost & Moira

Weer een maand verder

2006-07-26T01:31:00.000+07:00

Zo, weer een maand verder. Tot op heden geen nieuws.

Het gaat, volgens de statistieken die ik van Funda krijg, er slecht op het moment. Maar ja, wie gaat er dan ook met z'n zomer zoeken naar een huis? Wel hebben wij het idee om vanaf eind van het jaar niet alleen door te blijven zoeken naar een koper, maar ook een huurder zou dan kunnen. Uiteraard minimaal voor 12 maanden en misschien is die markt wel iets makkelijker.

Evert Jan, mijn broer in Afghanistan, is zijn dagen aan het tellen. Over enkele weken komt hij al weer terug naar NL. Het is en blijft moeilijk voor hem. Bij hun lopen de temperaturen op tot 45 - 50 graden en worden vaak beschoten. Overigens is hij laatst zelf licht gewond geraakt bij een dergelijke aanval. Toch raar dat je daar op het nieuws nooit iets van hoort.

Maar goed, eind augustus gaan we een week met de familie op vakantie en ook E.J. zal daar bij zijn. Ik heb best wel zin om hem weer te zien. Tot die tijd verwacht ik niet zoveel nieuws.

Groeten allemaal!

Joost

Update

2006-06-24T19:32:00.000+07:00

Beste allemaal,

Weer even een update want er is weer een hoop gebeurd. Helaas nog niets met het huis maar wel op een hoop andere gebieden.

In het verleden schreef ik over een aantal zaken niet op dit weblog zoals mijn werk, rechtzaak, mot met de belastingdienst, enz. Maar nu alles weer een beetje glad gestreken is wil ik daar best ook eens iets over kwijt.

De meeste van jullie weten dat ik 5 jaar lang een bedrijf had met een oud collega. Dit is allemaal niet zo leuk geëindigd en wij zijn met ruzie uit elkaar gegaan (feb. 2004). Dit resulteerde enkele maanden na mijn vertrek al in een rechtzaak waarin ik mijn achterstallig salaris opeisten. Deze zaak won ik gemakkelijk maar daarmee waren wij niet van elkaar af. Vlak voordat ik in 2001 mijn huis kocht kreeg ik van de BV een bonus van 25.000 gulden. Na mijn vertrek in 2004 heeft de BV zich echter op het standpunt gesteld dat dit geen bonus was maar een lening die zij per direct terug wilde zien. Ook dit werd een rechtzaak en afgelopen mei zijn we hiervoor naar de rechtbank in Haarlem geweest. Hier heb ik, hoe onrechtvaardig dan ook, besloten om te schikken en de helft terug te betalen. Of te wel even 5.800 euro van de spaarrekening :( Maar goed ik wilde ook erg graag stoppen met deze negatieve bende.

De belastingdienst heeft hier echter ook lucht van gekregen. In eerste instantie stelde zij zich op het punt dat die 25.000 gulden een dividenduitkering was (in 2004) en of ik even belasting en een riante boete wilde betalen. Na wat heen-en-weer geschrijf heeft de inspecteur zijn mening echter bijgesteld en ziet hij het nu zo dat ik over de helft, die ik niet heb terugbetaald, in mijn aangifte 2006 maar even loonbelasting moet betalen (min. 42%). Nu is in ieder geval geen sprake meer van een boete, maar dan nog is het weer erg veel geld. Wij moeten nog in bezwaar tegen zijn besluit maar ik heb het gevoel dat ik hier echt niet onder uit kom. Al met al heb ik dan dus 75% van de bonus uit 2001 moeten terugbetalen en dat zuigt!

Op mijn werk ging het even ook niet zo goed. Niet dat ik mijn werk slecht deed maar er was even paniek in het team. Zelf weet iedereen al maanden dat ik op reis wil en dat ik wacht op de verkoop van het huis. Maar de afgelopen weken bleek dat niet alleen ik maar nog veel meer mensen bezig waren met andere plannen of ander werk. Van die collega die zelf ook op wereldreis gaat hebben jullie al het e.e.a. kunnen lezen op deze site maar van mijn andere collega's was het best een verassing. Nu we in de zomermaanden zitten en daarin is het bijna geen handel in huizen, leek het even zo te gaan dat ik als enige achterbleef met het pakket dat we met 5 man hebben bedacht en gebouwd. Toch wel een rare uitkomst als je bedenkt dat ik de tweede was die, begin dit jaar, heeft verteld dat ik weg zou gaan.

Maar goed, wat moet je dan? We staan aan de vooravond van de uitrol van onze software over meer dan 200 vestigingen. Zoals ik het zie wil je dat echt niet in je eentje gaan doen (van het originele projectteam). Dus volgens mij zat er maar een ding op, een andere baan zoeken om de periode tussen nu en de start van mijn reis te overbruggen. Dus CV op het internet geplaatst en we zien wel. Nou, dat heb ik geweten. Vandaag heb ik de CV weer offline gehaald en kon de balans opmaken. In totaal heb ik in 10 dagen 180 uitnodigingen ontvangen voor een eerste gesprek, waarvan 50 telefonisch. Wisten jullie trouwens dat er maar 20 berichten in je voicemail passen? …. Uw voicemail is vol …. Dus keuze zat en binnen 24 uur na het plaatsen had ik al het eerste gesprek.

Het waren best vervelende maanden maar volgens mij zijn we nu weer aan de beterende hand. Afgelopen week waren er zelfs even een paar leuke dingen.

Afgelopen vrijdag bleek mijn poging een andere baan te zoeken iets te voorbarig. Nadat het management van mijn huidige werk duidelijk kon zien dat ook ik snel weg zou zijn hebben we maar eens gepraat. Nu is afgesproken dat ik tot minimaal 31 december 2006 bij ze blijf en niet alleen ik, maar zoveel mogelijk van mijn huidige collega’s.

Dus we hebben de reisplannen moeten aanpassen. Tot 31/12 ben ik zeker druk op mijn werk. Ook als ik mijn huis morgen verkoop. Nu denk ik overigens niet dat dit snel het geval zou zijn omdat de statistieken aantonen dat het op het moment erg rustig is.

Zelf hopen wij dat we ergens dit najaar het huis kunnen verkopen. Dan opleveren per 1/1 en na een korte periode in Nieuw Vennep eindelijk de reis starten. Tegen die tijd is het werk af, de spaarpot goed gevuld en kunnen we onbezorgd op reis. En je denkt nu: “Wat als je huis niet verkoopt dit najaar?” Daar denk ik zelf gewoon ook niet over na :)

Vorige week werd ik trouwens benaderd door iemand die Joost.net van mij wil kopen. Na wat korte onderhandelingen zijn we er nu uit. Ik krijg hier 5000,- euro voor en mag mijn e-mailadres Joost@joost.net nog drie jaar gebruiken. Ik ben hier heel blij mee omdat dit weer een groot gat in mijn spaarrekening kan dichten.

Groeten,

Joost

Jammer

2006-05-31T21:26:00.000+07:00

Zojuist heb ik een mailtje gekregen van onze laatste kijker. Ze geeft aan dat ons soort appartement voldeed aan al haar eisen alleen heeft ze helaas een ander appartement gekocht. Bij ons op de gang :| Ze kon het voor een zacht prijsje krijgen omdat de huidige eigenaresse haast heeft.

Nou ja, jammer voor ons. Maar het is wel goed dat er zo weer 1 appartement minder te koop staat. Dus we zijn weer terug bij het begin. Wachten op nieuwe kijkers :(

Update

2006-05-24T00:56:00.000+07:00

Vandaag weer een berichtje van onze kijker:

Hoi Joost

Even snel wat laten horen nu, want je zit maar te wachten
Ik ben met een makelaar bezig en we gaan binnenkort nog samen kijken, zodat hij mij advies kan geven en helpen met bieden e.d. Het is file in huizen nu dus ik moet geduld hebben en jullie ook. Ben ook financieel aardig op de rit dus ik laat zo snel mogelijk wat horen

Nou, dat ziet er best positief uit toch?

Nog geen duidelijkheid

2006-05-19T14:59:00.000+07:00

Gisteren heb ik de kijker van vorige week gemaild. Vandaag gaf ze antwoord en geeft aan dat zij nog niet klaar is om te gaan bieden. Volgende week moet zij eerst een werkgeversverklaring zien te regelen en zal nog een 2e hypotheekadviesgesprek aangaan.

Dus gelukkig is er nog geen afstel, het duurt alleen wat langer.

Nieuwe kijker voor het huis

2006-05-16T00:00:00.000+07:00

(Nu ik toch bezig ben....)

Afgelopen donderdag hebben wij een nieuwe kijker ontvangen. Het betreft een alleenstaande vrouw die nu graag iets wil kopen. In tegenstelling tot eerdere kijkers kan zij het wel betalen.

Ze was vanaf het eerste moment al dol enthousiast en ze is in totaal ongeveer anderhalf uur gebleven.

Na afloop heeft zij nog een mailtje gestuurd met de mededeling dat zij, als zij besluit het te kopen, op 10 augustus de sleutel in handen te willen hebben. Volgens mij ben je dan wel echt heel enthousiast.

Zij had eerder al meerdere bezichtigingen afgesproken waarvan zij er nu een aantal afzegd. Naar eigen zeggen weet ze nu wat ze wil en die andere objecten passen niet in dat beeld. De resterende afspraken gaan wel door en zal zij gebruiken om helder te krijgen of zij met ons appartement haar droomhuis heeft gevonden.

Nu weet ik dat ik snel enthousiast ben, maar dit klinkt wel heel goed. In de loop van de week laat ze zich weer van zich horen en dan geef ik meteen weer een update.

R.I.P.

2006-05-15T23:57:00.000+07:00

Even een heel triest bericht.

Zoals jullie hieronder kunnen lezen heeft Mevrouw Bubbles een nieuw onderkomen gevonden. Na een wat moeizame start ging het steed beter en voelde zich steed beter thuis.

Vanmiddag is zij tijdens een van haar ontdekkingstochten de schuur ingelopen. Hier is zij op een hoge ton gesprongen - van meer dan een meter hoog, wie verwacht dat nu? - waar geen deksel op maar uitsluitend water in zat. Een soort regenton denk ik. Zij heeft het er niet levend vanaf gebracht.

Dus Bubbles, veel geluk op de eeuwige worteltjesvelden en doe Nijn (het vorige konijn) de groeten.

We zijn er nog steed mee bezig h'r ....

2006-05-08T01:47:00.000+07:00

Het is al een tijdje stil rond de voorbereidingen, maar we zijn er nog wel echt mee bezig h'r :)

Helaas heb ik niets te melden over vorderingen met het huis. Wel zijn we vrolijk doorgegaan met het verder afbouwen van onze bezittingen. Zo hebben we vandaag de kledingkasten uitgemest waarbij er 7 vuilniszakken met oud spul is afgevoerd. 14 dagen geleden hadden we de "bewaarspullen" al in- en overgepakt en hebben nu in totaal nog maar 16 bananendozen met meuk. Het ruimt dus flink op :)

Het interieur gaat ook prima. De meeste spullen zijn verkocht en een aantal dingen hebben al wel een nieuwe bestemming maar gaan pas op het laatste moment pas weg.

Onze veestapel is inmiddels ook vertrokken. De cavia's zijn midden april naar Aalsmeer verhuisd. Vandaag hebben we afscheid genomen van Mevr. Bubbles. Zij is naar Katwijk gegaan en deelt daar nu een complete achtertuin met een ander hangoor konijn.

Zo zie je, we zijn nog volop bezig. Het is en blijft wachten op de verkoop van het appartement. Maar met al onze voorbereidingen die we nu al hebben genomen zal het wel heel snel gaan als er een koper is.

Groeten,

Joost & Moira

Vrienden terug van wereldreis

2006-04-28T00:45:00.000+07:00

Vanmorgen om 9:45 uur zijn onze vrienden die 14 maanden op wereldreis waren teruggekomen.
Frederic en Jolanda zijn naar Azie, Australie en Nieuw Zeeland geweest zie hun website www.goingeast.nl.
Ik ben vanmorgen naar Schiphol gegaan om ze te verwelkomen.
Wat was het vreemd om ze weer na 14 maanden terug te zien maar ook blij dat ze weer terug waren. Het gaat heel goed met ze maar ze waren best moe van de vlucht die ze gemaakt hebben.

Afgesproken om gauw langs te gaan om de verhalen en de tips te horen zodat wij nog beter op wereldreis kunnen gaan.

groetjes van Moira

Ken je die mop van die nieuwe kijker?

2006-04-25T02:32:00.000+07:00

... die komt dus niet :( Ze komt toch niet naar de randstad dus een appartement in Hoofddorp ziet ze niet zitten :)

HeLaPiDaKa, volgende keer beter.

(Helaas Pindakaas)

Nieuwe kijker

2006-04-19T01:55:00.000+07:00

Jawel, we hebben weer aanloop :) Vanavond heeft zich een nieuwe kijker gemeld. Het betreft een mevrouw uit Brabant die in de randstad komt werken. Volgende week woensdag komt ze om 19:00 kijken. En nu even met z'n alle duimen dat dit wat wordt!

Trouwfoto's (deel1)

2006-04-09T21:13:00.000+07:00

Hierbij de eerste set trouwfoto's. Deze zijn gemaakt door Marja en zoals jullie kunnen zien zijn ze prachtig. Later volgen die van Ruud.

Oh ja, het betreft slechts een selectie van de totale rapportage. Als je ze een keer allemaal wilt zien dan weet je me wel te vinden.

Joost


Moira


Ophalen


De molen


Binnenstad


Stadhuis


Overig

Marktplaats

2006-04-02T20:54:00.000+07:00

Vandaag is een goede dag voor de verkoop. We hebben een bureau en mijn mountainbike verkocht :) Nu gaan we weer een stap verder en gaat de volgende lading online, zoals de bergkasten, de eetkamertafel, enz.

Trouwen...

2006-04-02T19:18:00.000+07:00

Wat was een vrijdag een fantastische dag. Het is allemaal precies volgens plan verlopen en het was alles wat Moira en ik er van gehoopt hadden.

‘s Ochtends heb ik mij uiteraard eerst verslapen :) Nadat ik samen met mijn vader de bloemen had opgehaald zijn wij samen met onze fotografen Ruud en Marja naar Alkmaar vertrokken. Eenmaal daar aangekomen hebben mijn vader en ik nog even gewacht en zijn Ruud en Marja foto's van Moira gaan nemen. Moira zag er echt sprakeloos mooi uit. Ze had een hele mooie witte jurk, zonder tierelantijntje.

Na onze hereniging hebben we op twee locatie foto's genomen. Als eerste bij de molen in Alkmaar waar het wel erg lastig was met die stormachtige wind. De eerste foto's die ik er van heb gezien zijn goed gelukt en gezien de omstandigheden erg mooi. Hierna zijn we vertrokken naar het Waagplein, bekend van de kaasmarkt. Hier hadden we al een stuk minder last van de wind en ook deze foto's zien er prachtig uit. Zodra de foto's online staan kunnen jullie ze hier terug vinden. De eerste bewerkte foto staat bovenaan dit stukje (klik er maar op).

Vervolgens waren we toe aan het officiële gedeelte. Na dat we in een stoet naar het stadhuis waren gereden en even hebben gewacht op het huwelijk voor ons, waren wij aan de beurt. Het was een prachtige gelegenheid met een geweldige toespraak van de ambtenaar. De toespraak was heel persoonlijk en er was ook duidelijk aandacht voor onze ontbrekende getuige Evert Jan. Hij zal het later terugzien op DVD en krijgt nog de gelegenheid zijn handtekening te zetten. Dus Evert, als je dit leest, je bent er nog steeds niet vanaf :)

Hierna was het tijd voor feest. Eerst in de Bonte Bengel waar de taart en champagne klaar stond. We vonden het geweldig om te zien dat zoveel familie, vrienden en collega's te mogen begroeten en hartelijk bedankt voor jullie cadeaus! Door jullie kunnen we zeker wat langer op wereldreis :)

Even voor zeven uur hebben wij dit feest achter ons gelaten en zijn richting het hotel vertrokken om in te checken. Na ons wat te hebben opgefrist zijn wij naar het restaurant vertrokken, alwaar onze familie al op ons wacht. Hier hebben we heerlijk gegeten en nog tot laat doorgefeest, op onze eigen manier. Om circa 01:00 waren we terug in het hotel en jeetje wat waren we moe. De rest mogen jullie zelf verzinnen :)

De volgende dag hebben we ontbeten met Silvia en Chris die ook in dit hotel zijn blijven slapen. De rest van de dag is gevuld met winkelen in de binnenstad van Alkmaar, wat bezoekjes aan de ouders en uiteindelijk hebben we bij Ruud en Marja een preview gekregen van de trouwfoto's.

Al met al was het een prachtige dag. Nu nog tot en met dinsdag lekker luieren voor dat het echte leven weer verder zal gaan.

Nogmaals willen wij iedereen bedanken voor hun bezoek en cadeaus.

Groeten,

Meneer en mevrouw Hoepman, euhhhh... Van den Berg :)

De eerste foto's

2006-04-02T18:56:00.000+07:00

Moira's broer Anson en zijn vriend Rob hebben inmiddels de eerste foto's van het huwelijk online gezet.

De "officiele" foto's van Ruud en Marja worden op dit moment nog bewerkt. Wanneer deze online staan dump ik hier nog wel een linkje.

Klik hier voor de foto's van Anson en Rob

Bezichtigers

2006-04-02T18:54:00.000+07:00

Zojuist hebben we een stel een rondleiding gegeven door het appartement. De vrouw is al eerder wezen kijken met haar zus en nu was haar vriend ook wel erg nieuwsgierig. De rondleiding verliep prima en ze laten binnen een week iets van zich horen.

Nu nog even duimen met z'n allen voor een goede afloop!

Gisteren

2006-04-01T20:29:00.000+07:00

Het huwelijk gisteren was echt fantastisch. Zover ik weet is er niets mis gegaan.

Binnenkort schrijf ik even een langer stukje, zodra de foto's binnen zijn.

Update

2006-03-30T03:38:00.000+07:00

Van de eerste twee bezichtigers hebben we een reactie ontvangen. De eerste, die zich duidelijk enthousiast heeft uitgelaten over het appartement, geeft aan niet langer geinteresseerd te zijn. Ze kijkt op tegen de hoge (?!) maandeljkse lasten.

De tweede heeft duidelijk een beter verhaal. Ze wil voor de tweede keer langskomen en ditmaal niet met haar zus, maar met haar partner. Nu maar hopen dat ook hij enthousiast wordt.

Verder geen nieuwe kijkers dus nog even doorduimen :)

Morgen vertrekt Moira naar Alkmaar en ga ik naar Nieuw Vennep. We zijn beide morgen nog best druk met wat laatste voorbereidingen voor het huwelijk.

Tot vrijdag in Alkmaar!

Derde bezichtiging

2006-03-26T23:34:00.000+07:00

Vanmiddag heb ik voor de derde keer iemand een rondleiding door het appartement gegeven. Het was een man van middelbare leeftijd die al meer appartementen heeft bezocht. Dit zou voor hem de laatste bezichtinging worden en mijn indruk is dat hij best enthousiast was. Natuurlijk liet ook hij hier niet teveel van blijken, maar dat is nu eenmaal het spel.

Dus duimen met z'n alleen! Zodra ik iets weet zal ik het weer melden.

Bezichtigingen

2006-03-25T02:35:00.000+07:00

Gisteren hebben we de tweede bezichtiging gehad. Achteraf vind ik het moeilijk om in te schatten of ze wel of niet positief was, maar dat ook een spelletje zijn natuurlijk.

Bezichtiger nummer 3 heeft zich ook weer gemeld en er zat inderdaad een typo in zijn mobiele nummer. A.s. zondagmiddag komt hij langs en dan laat ik hier nog wel een berichtje achter.

Evert-Jan zit inmiddels in Kabul en zal a.s. woensdag doorvliegen naar Kandahar.

Kijken, kijken en kopen ?

2006-03-23T01:54:00.000+07:00

De eerste bezichtigers waren vandaag erg enthousiast. Vooral de vloer en het vele daglicht deden het prima. Tevens zijn ze best geïnteresseerd om veel spullen over te nemen en dat vind ik weer leuk :) Maar goed, nog even afwachten.

Er heeft zich ook een derde bezichtiger gemeld. Alleen die heeft een verkeerd mobiel telefoonnummer opgegeven dus ik kan hem niet bereiken :( Nu maar hopen dat hij zich nog een keer met het juiste nummer meldt.

Echt weer iets voor het leger

2006-03-22T01:43:00.000+07:00

Die Evert-Jan zit dus helemaal niet in het vliegtuig, ze zijn niet eens opgestegen...

Het vliegtuig is beladen maar het blijkt nu te groot en zwaar om te landen in Afghanistan. Het vliegtuig is een rusische Iljoeska (groter dan een Hercules). Morgen gaan ze kijken wat ze hier aan gaan doen. Als alles definitief wordt afgelast blijft hij nog maximaal 5 dagen in Nederland.

Nog even en hij komt toch op het huwelijk :) Maar dat zal wel niet gaan lukken vrees ik.

Zeg maar nee.....

2006-03-22T00:20:00.000+07:00

... dan krijg je er twee! Vandaag nummer twee die een bezichtiging heeft aangevraagd. Nu komt morgenmiddag de 2e en donderdag de 1e kijker :)

Evert-Jan zit nu in het vliegtuig en ik wordt gek van alle details omtrent het huwelijk en de voorbereidingen voor de bezichtigingen.

Na de bezichtegingen horen jullie weer meer.

Beweging op alle fronten

2006-03-21T03:29:00.000+07:00

Het is weer even tijd voor een update want er is weer beweging in het verhaal.

Het artikel in de krant (zie vorig bericht) zag er mooi uit. Het was een stukje van ongeveer 15 centimeter met een foto en wat plus- en minpunten. Helaas heb ik niet kunnen zien of er extra bezoekers door zijn gekomen omdat de logging van Funda.nl eruit lag. Maar al met al dus alleen maar positief.

We hebben bovendien een eerste bezichtiger! Vandaag kreeg ik een mailtje van de makelaar en ik mag nu een afspraak met haar maken. Hier horen jullie hopelijk snel veel meer van :)

Met de huwelijksvoorbereiding zijn we ook best druk. Moira zit tegenwoordig meer in Alkmaar dan in Hoofddorp er is druk met de jurk, haar kapsel, make-up, etc. Vandaag heeft de ambtenaar gebeld en a.s. donderdag gaan we in Alkmaar even met haar kletsen zodat hij een praatje in elkaar kan draaien. Mijn eigen voorbereiding ging veel vlotter. Het pak was in een keer gevonden en een uur later was ik klaar :)

Mijn broer Evert-Jan zal helaas niet bij het huwelijk aanwezig zijn. Hij zit in het leger en wordt morgen voor vijf maanden uitgezonden naar Afghanistan. Wanneer er over hem iets te melden valt dan zal ik het ook hier even achterlaten.

Algemeen Dagblad

2006-03-04T22:56:00.000+07:00

Volgende week zaterdag komt ons huis in het Algemeen Dagblad (AD).

Deze week ontving ik een mailtje van de makelaar. Hij vroeg of ik een hoge resolutie foto had van het appartement voor een gratis plaatsing in het AD. Aangezien ik absoluut niet vies ben van wat extra exposure was het aanleveren hiervan geen probleem.

Het betreft geen advertentie maar een redactioneel stukje. Een stel heeft een appartement gekocht en waarschijnlijk zullen zij dat appartement gaan vergelijken met mijn appartement. Ze hebben die van mij gevonden op Funda.nl op basis van de vraagprijs. Ik heb geen idee over wat de inhoud zal zijn, maar kwaad kan het volgens mij nooit. Als ik het stukje heb gelezen dan laat ik hier nog wel een berichtje achter.

Verder heb ik nog geen enkele reactie op het appartement :( . Maar hopen dat de krant voor wat aanloop zorgt.

Ps. Je kunt voortaan ook mail sturen naar moira-en-joost@joost.net welke dan zowel bij Moira als bij mij binnenkomt.

Laatste inentingen

2006-02-24T13:43:00.000+07:00

Gisteren hebben we, een week later dan eerder gemeld, onze laatste verplichte inentingen gehaald bij de GGD.

Het viel allemaal reuze mee. Eerder heeft een mevrouw daar vertelt dat we nog een prik moesten voor hepatitis A, B, gele koorts en buiktyfus maar dat bleek niet helemaal waar. We hebben nu alleen een inenting gehad voor hepatitis B en buiktyfus.

Straks zullen we daags voor vertrek mogen nog een keer terug. Dan krijgen we een "verse" stempel met een verklaring dat we geen cholera hebben en nemen we uit voorzorg nog een derde prik tegen hepatitis B.

Dus dat is dan ook maar vast geregeld.

Dus nu maar afwachten hoe de verkoop van het huis gaat. Hiernaast gaan we wel nadenken over een reisplan maar verder kunnen we nog niets doen.

Trouwringen

2006-02-06T02:04:00.000+07:00

Zaterdag 4 februari 2006 zijn we naar de juwelier geweest voor onze trouwringen.
We hadden al vriendschapringen en hebben besloten om die te gebruiken als trouwringen.

Mijn ring die was zowiezo te groot, ook de trouwdatum die moet er nog in gegraveerd worden en er zal een diamantje ingezet worden. Bij Joost zijn ring hoefde niet zoveel te gebeuren alleen de datum ingraveren. Beide ringen moeten ook nog gepolijst worden zodat ze weer glimmen voor de grote dag.

Trouwjurk

2006-02-02T00:44:00.000+07:00

Het is zover donderdag 16 februari 2006 om 14.00 uur ga ik mijn trouwjurk doorpassen.
Deze is eindelijk na lang wachten binnen gekomen.

Groetjes van Moira

Funda!

2006-01-26T23:29:00.000+07:00

Het is zover, het huis staat op Funda en de posters hangen voor het raam.

Het huis staat online

2006-01-26T00:26:00.000+07:00

Gisteravond heb ik het taxatierapport gekregen. Het is precies wat ik had verwacht.

Het huis is nu al te zien op Makelaarsland.nl en zal waarschijnlijk morgen op Funda.nl staan.

... en nu maar wachten ...

Het huis is getaxeerd

2006-01-19T23:31:00.000+07:00

Vandaag is de makelaar langs geweest voor de taxatie van het huis. De beste man was binnen 15 minuten klaar en verwacht de gegevens begin volgende week door te hebben gegeven aan de online makelaar.

Dus met een beetje mazzel staan we volgende week op funda!